U ktheva nga ata me fytyrën e ngrirë, pastaj u rrotullova dhe dola nga kuzhina. Hapat më dridheshin, sikur toka po më hapej nën këmbë. Në kokë më sillej vetëm një mendim i çmendur: kjo nuk mund të ishte reale, ishte një absurditet i pastër. Burri im nuk mund të më nxirrte nga tryeza e Vitit të Ri, nga ajo tryezë që e kisha përgatitur me duart e mia, duke u lodhur gjithë ditën.
Në dhomën e gjumit rashë përtokë, duke u mbështetur pas derës. Gryka më ishte shtrënguar fort, lotët më digjnin sytë, por nuk i lashë të binin. Të qaja do të thoshte të pranoja humbjen. Nga ana tjetër e derës dëgjoheshin zëra, trokitje pjatesh, më pas nisi muzika. Ata po shtronin tryezën. Për tre veta.
Koha u shndërrua në një torturë të ngadaltë. Rreth orës dhjetë të mbrëmjes arriti deri tek unë tingulli i gotave që përplaseshin dhe dollia e parë. Luljeta Lufta qeshte me të madhe me ndonjë shaka të Klajdit Sinani. Ata festonin, gëzonin, ndërsa unë rrija e mbyllur si një nxënëse e ndëshkuar. Poshtërimi më përvëlonte nga brenda, i përzier me hidhërim dhe zemërim të verbër.
Nga ora njëmbëdhjetë u dëgjua zilja e derës. Zëri i Klajdit u përhap në korridor:
— Oh, paska ardhur vjehrri…
Hapa u afruan. Babai kishte ardhur, siç kishte premtuar, me dhurata. E hapa paksa derën e dhomës dhe hodha sytë jashtë. Skënder Molla qëndronte në hyrje me një qese të madhe në dorë, buzëqeshte, por buzëqeshja iu shua sapo më pa mua me rroba shtëpie dhe me sytë e fryrë nga lotët e mbajtur me zor.
— Po vajza ime pse nuk është në tryezë? — pyeti ai, dhe në zërin e tij u ndie ajo intonacion që e njihja që nga fëmijëria.
— E nxorra unë, — tha Klajdi me një ton sfidues, madje krenar. — Nuk i pëlqeu nënës sime.
— Shumë mirë ke bërë, — ndërhyri Luljeta, e ulur rehat në krye të tavolinës me një gotë shampanjë në dorë. — Gratë duhet t’i dish t’i vësh në vend, se përndryshe të hipin në qafë.
Babai, pa thënë asnjë fjalë, vendosi qesen me dhurata mbi komodinë, nxori telefonin dhe formoi një numër. Të gjithë u mpinë, duke e vështruar.
— Gentian, Skënder Molla jam. Po, gëzuar Vitin e Ri. Dëgjo, e mban mend Marselën, agjenten imobiliare? Thuaji se apartamenti te zona e bregut do të lirohet më dhjetë janar. Po, ai me tre dhoma. Le të nisë të kërkojë qiramarrës. Çmimi? Mendoj njëqind e tridhjetë e pesë mijë lekë, është i arsyeshëm për atë zonë. Po, pas festave merremi.
E futi telefonin në xhep me qetësi dhe e pa drejt Klajdit, i cili kishte mbetur me gojën hapur.
— Çfarë po bëni kështu? — belbëzoi burri im.
— Po jap me qira banesën time, — u përgjigj babai ftohtë. — Është në emrin tim, nëse e ke harruar. Ua lashë juve për përdorim si çift i ri. Por meqë familja s’paska më, banesa kthehet te pronari.
— Si guxon? Kjo është shtëpia jonë! Kemi tre vjet që jetojmë këtu! — Klajdi u skuq, djersa i doli në ballë.
— Mundem dhe po e bëj. Dokumentet janë tek unë. Deri më dhjetë janar e lironi. Filloni të mblidhni plaçkat.
— Kjo është paligjshme! Do ju çojmë në gjyq! — klithi Luljeta, duke u çuar në këmbë.
— Çojeni. Gjykata do të vërtetojë pronësinë time. Mund të ikni kur të doni, por jo më vonë se data dhjetë.
Pastaj u kthye nga unë dhe fytyra iu zbut:
— Rozafa, bëhu gati. Ikim në shtëpi.
Tunda kokën. Diçka e fortë që më kishte shtrënguar gjoksin u zgjidh më në fund. Hodha shpejt në çantë gjërat më të domosdoshme: dokumentet, laptopin, ca rroba. Të tjerat do t’i merrja më vonë. Babai më ndihmoi të vishja xhupin, ma mbylli zinxhirin, si dikur.
— Rozafa, vërtet po ikën? Për një gjë kaq të vogël? — Klajdi tentoi të më kapte nga krahu, por babai u fut përpara.
— Mos e prek vajzën time. Zgjedhjen e bëtë atë çast kur e përzute nga tryeza natën e Vitit të Ri.
Dolëm jashtë. Dera u përplas pas nesh, duke mbytur britmat e Luljetës për gjyqe dhe padrejtësi. Në ashensor u mbështeta pas murit, me një ndjesi çuditërisht të lehtë, sikur kisha hequr nga shpatullat një barrë të pamundur.
— Babë… vërtet do t’ua marrësh shtëpinë? — e pyeta në makinë, në “Shkodën” e tij të vjetër, por të besueshme.
— Krejt seriozisht. Nuk e lashë kot pa kontratë dhurimi. Ndoshta instinkt, por që në takimin e parë ajo Luljeta s’më pëlqeu. Vendosa të jem i përgatitur.
Makina rrëshqiti nëpër qytetin e natës. Vitin e Ri e pritëm te babai. Apartamenti i tij i vogël, por i ngrohtë, më priti me aromë mandarinash dhe bredhi. Tryeza ishte e thjeshtë: pak sallam, domate e kastravecë, dhe tava e famshme e babait. Pa patë të mbushura, pa aspikë.
Nën tingujt e kambanave ngritëm gotat dhe aty u shpërtheva. Qava nga lehtësimi, nga mirënjohja, nga lodhja. Babai më përqafoi dhe më ledhatoi flokët.
— Gjithçka do të rregullohet, bija ime. Do ta shohësh.
Telefoni dridhi mbi tavolinë. Mesazh nga Klajdi: “Nëna shkoi te fqinja për të festuar. Kthehu, flasim si njerëz.” E vura në heshtje. Nuk e bllokova. Le të fliste me boshllëkun.
Fjeta në dhomën time të vjetër, të paprekur. Për herë të parë pas ditësh, pa ëndrra të këqija.
Mëngjesin e një janarit telefoni nuk pushoi: 27 thirrje të humbura, dhjetëra mesazhe. Fillimisht lutje, pastaj kërkesa, më pas kërcënime. I fundit: “Babai yt po e tepron. Nga shtëpia ime nuk iki.”
— Do ta shohim, — tha babai qetë gjatë mëngjesit. — Gentiani tashmë e ka njoftuar Marselën. Pas festave fillojmë shfaqjet.
Mbrëmjen e dy janarit zilja ra sërish. Në derë u shfaq Klajdi: i parruar, i rrënuar, me sy të skuqur.
— Rozafa, duhet të flasim, — tha, duke u përpjekur të hynte brenda, por babai e ndali.
— Këtu do flisni.
— Janë punë burrë e grua.
— Me ish-gruan, — e korrigjova unë, duke dalë në korridor.
U ulëm në kuzhinë. Klajdi nisi të fliste pa lidhje, për nerva, për nënën që e kishte provokuar, për faktin se nuk duhej prishur një familje për gjëra kaq të vogla… Fjala e tij varej në ajër, e zbrazët, duke përgatitur terrenin për vazhdimin e pashmangshëm të kësaj historie.