Kur e pyeta drejtpërdrejt nëse ishte gati t’ia thoshte nënës së vet se kishte gabuar, u step. Filloi të rrotullonte fjalët, si gjithmonë kur i duhej të merrte përgjegjësi.
— Rozafa, është prapë nëna ime, fundja… — mërmëriti, duke shmangur sytë.
— Po unë çfarë isha atëherë? Një send shtëpie? — u ngrita nga tavolina, duke e shtyrë karrigen mbrapa. — Nëse tani nuk kthehesh pas fjalëve të tua, mbaroi gjithçka. Nuk do të lutem.
Ai u çua menjëherë në këmbë. Vështrimi i ishte errësuar, i sertë.
— Atëherë, mbaroi, — thashë unë me një qetësi që as vetë nuk e dija nga më vinte.
Klajdi Sinani më kapi fort për kyçin e dorës.
— Do ta shihni ju. Do marr avokatë, do ju nxjerr nga shtëpia, — kërcënoi përmes dhëmbëve.
Babai u afrua pa bërë zhurmë, ia hapi gishtat një nga një dhe e detyroi të më lëshonte.
— Zhduku nga këtu. Dhe mos u shfaq më në këtë shtëpi, — tha Skënder Molla me një ton që nuk linte vend për debat.
Më 5 janar shkuam te apartamenti në qendër. Unë për të marrë sendet e mia, babai për të nënshkruar kontratën me qiramarrësit e rinj. Pamja që na priti e detyroi babanë të nxirrte telefonin dhe të filmonte gjithçka. Klajdi kishte bërë shkatërrim të plotë. Shishe bosh, bishta cigaresh, rroba të hedhura kudo. Në mure, sharje dhe kërcënime të gërvishtura me marker. Në lavaman, enë të palara që kundërmonin. Në korridor, me shkronja të mëdha: “Kjo është shtëpia ime. Do qani akoma”.
Nga dhoma e gjumit doli vetë ai, me të njëjtën këmishë të rrudhur, sytë e turbullt.
— Ah, erdhët. Rozafa, po të jap një shans të fundit. Qëndro. I harroj të gjitha.
— Pastrimin do ta paguash nga xhepi yt, — babai vazhdonte të fotografonte çdo detaj. — Parapagimi nuk mjafton. Do të padis për dëmtim prone.
Në mbrëmje, apartamenti u pastrua nga një kompani profesionale. Më 7 janar u futën banorët e rinj, një çift i ri me fëmijë. Ndërkohë, Klajdi ishte kthyer te e ëma, në qytetin e tij të lindjes.
Më 6 janar më telefonoi Luljeta Lufta. Nuk doja t’ia hapja, por kureshtja fitoi.
— Ti e shkatërrove familjen! Për fajin tënd djali im fle në një shtrat palosës në garsonieren time! Do paguash për këtë, gjarpër! — bërtiste ajo.
— Djali juaj e shkatërroi gjithçka vetë, natën e Vitit të Ri, kur më nxori jashtë, — iu përgjigja dhe ia mbylla.
Më 10 janar, një numër i panjohur telefonoi. U prezantua si avokat i Klajdit dhe njoftoi se do të paraqiste padi për njohje të së drejtës së pronësisë mbi apartamentin.
— Thuajini klientit tuaj se e presim në gjykatë, — foli babai i qetë. — Dhe mos harroni dëmin. Kemi prova fotografike dhe faturat e pastrimit.
Më 20 janar mbërriti njoftimi zyrtar. Seanca ishte caktuar për 15 shkurt. Nuk gjeja qetësi. Po sikur të kishte ndonjë boshllëk ligjor? Po sikur gjykata të mbante anën e Klajdit?
— Mos u tremb, — më qetësonte babai. — Prona është në emrin tim. Pagesat nga llogaritë e mia. Dhuratë nuk ka pasur. Dhe shkatërrimin do ta paraqesim. Janë rreth pesëdhjetë mijë lekë dëm.
Më 15 shkurt, salla e gjyqit. Klajdi me avokatin, pranë tij Luljeta Lufta, e veshur në të zeza, me buzët e shtrënguara. Avokati foli gjatë për një marrëveshje gojore, për bashkëjetesën trevjeçare, për apartamentin si “dhuratë martese”. Luljeta dëshmoi, duke u betuar se kishte dëgjuar babanë tim të premtonte shtëpinë.
Gjykatësi bëri pyetjen vendimtare:
— A ka dokumente që provojnë kalimin e pronësisë?
Avokati u hutua. Dokumente nuk kishte, vetëm dëshmitarë. Avokati i babait u ngrit dhe dorëzoi dosjen: certifikatën e pronësisë, faturat e shërbimeve, ekstraktet bankare. Pastaj fotografitë e dëmeve.
— Kërkojmë gjithashtu shqyrtimin e padisë kundër për dëmshpërblim, — tha ai. — Ja akt-ekspertiza dhe faturat.
Luljeta u hodh në këmbë:
— Mashtrim! Janë marrë vesh mes tyre!
Gjykatësi kërkoi qetësi. Vendimi u dha shpejt: padia e Klajdit rrëzohet, kundërpadia pranohet. Detyrim për pagesë 52 mijë lekë.
Klajdi shikonte dyshemenë. Jo vetëm që humbi apartamentin, por mbeti edhe borxhli. Luljeta vazhdonte të bërtiste derisa përmbaruesi e paralajmëroi.
Një javë më vonë, duke dalë nga një supermarket pranë shtëpisë, u përballa ballë për ballë me Luljeta Luftën. Më priste me një dosje në dorë.
— Duhet të flasim, — tha çuditërisht e qetë.
— Nuk kemi çfarë të diskutojmë.
— Jam gati t’i harroj të gjitha. Ta zgjidhim. — Hapi dosjen. — Tetë milionë lekë për apartamentin. Cash.
Nxora telefonin dhe i tregova ekranin me kallëzimin për përndjekje.
— Shihni datën. Sot. Edhe një telefonatë, edhe një mesazh, dhe kjo shkon te policia. Çdo gjë është e regjistruar.
Ajo u zbeh.
— Apartamenti vlen në treg nëntëmbëdhjetë milionë. Tetë janë fyerje. Dhe djali juaj i detyrohet babait tim 52 mijë lekë. Pra, borxhi është nga ana juaj.
Ajo mbeti pa fjalë. Për herë të parë, “e pathyeshmja” Luljeta Lufta heshti.
— Gjithë të mirat.
U largova. Nuk u kthye pas. E dinte që kishte humbur. Në mbrëmje ia tregova babait. Ai buzëqeshi:
— Llogari e pastër inxhinierike. Struktura rezistoi.
Qesha me zë të lartë, për herë të parë pas dy muajsh. Në mars gjeta një studio në qendër. Të ardhurat nga qiraja më lejuan të mos nxitoja me punën. Klajdi paguante dëmin me këste. Me siguri hua nga mamaja.
Në prill paraqita kërkesën për divorc. Ai nuk u paraqit. U nda gjithçka në mungesë.
Qëndroj pranë dritares së shtëpisë sime, shoh qytetin që zgjohet në pranverë. Lumenjtë janë çliruar nga akulli, varkat kanë dalë sërish. Telefoni bie. Babai më fton të shohim hapjen e sezonit.
— Vij për një orë, — i them, duke buzëqeshur.
Një jetë mbaroi. Një tjetër nisi. Dhe kjo jetë është vetëm e imja.