— Prindërit e mi kanë vendosur të vijnë të jetojnë tek ne për rreth gjashtë muaj. Ka vend për të gjithë, — tha Arben Dushku gjatë darkës, ndërsa priste biftekun me qetësi të ftohtë, sikur të mos kishte shqiptuar sapo një lajm që do t’ua përmbyste jetën.
Vesa Lika u mpiks, me gotën ende pranë buzëve.
Uji u derdh mbi mbulesën e tavolinës, duke lënë një njollë të errët mbi pëlhurën e bardhë. — Gjashtë muaj? — përsëriti ajo, me zërin që i ngecte në fyt. — Këtu… tek ne?
Në shtëpinë tonë? — Po, — ngriti supet Arbeni, sikur bëhej fjalë për një porosi të zakonshme dhe jo për një ndryshim rrënjësor të rutinës së tyre. — Shtëpia e tyre do të prishet. Dokumente, zhvendosje, rrëmujë burokratike.
Pse më sheh ashtu?
Vesa e uli gotën me kujdes dhe filloi të fshinte njollën me një pecetë.
Ishte tavolina e parë që kishin ndarë bashkë.
E mbushur me aromë kafeje në mëngjes, me muzikën e tyre, me dritën e gëzimeve të vogla. — Nuk po të shoh ndryshe, — gënjeu ajo lehtë. — Thjesht… nuk e prisja. — Hajde, mos e merr kaq rëndë! — buzëqeshi Arbeni me një sinqeritet që e bëri të ndihej fajtore për dyshimet e veta. — Do kesh ëmbëlsirat e mamit, mjeshtërinë e babit.
Ti vetë thoshe që këtu është “ajrosur”, apo jo? Ishte fjala jote.
Kur sapo ishin futur në shtëpi, ajo kishte thënë se hapësira i linte vend frymëzimit.
Tani, ajo fjali i tingëllonte bosh. — Po ku do t’i sistemojmë? — Vesa hodhi sytë rreth e rrotull sallonit, duke llogaritur metrat në mendje. — Në kabinet.
Hapim divanin, lëvizim dollapin.
Dhoma ku ajo punonte.
Librat, idetë e ngjitura në letra ngjitëse, shënimet nga kurset — gjithë universi i saj profesional i përqendruar aty. — Po mësimet e mia?
Unë aty jap orë, Arben.
Ai bëri një gjest shpërfillës me dorë: — I zhvendos në dhomën e gjumit ose në sallon.
Gjashtë muaj kalojnë shpejt, më beso.
Në zërin e tij kishte sigurinë e dikujt që nuk dyshon kurrë në vendimet e veta.
Asnjë shenjë konsultimi, asnjë ftesë për bashkëvendim. — Nuk mund t’i lë prindërit pa strehë, kuptoje, — e zbuti tonin. — Janë njerëzit e mi.
Vesa u ngrit dhe nisi të mblidhte pjatat.
Zhurma metalike e takëmeve e theu heshtjen e rëndë. — E kuptoj, — tha më në fund. — Sigurisht, le të vijnë.
Në fund të fundit, ishin ata që kishin rritur njeriun që ajo dashuronte.
Gjashtë muaj nuk janë përjetësi.
Do ia dilnin. — Atëherë, perfekt! — u ndriçua Arbeni, duke e përqafuar nga pas ndërsa ajo mbushte lavastoviljen. — Vijnë të premten.
Do ta shohësh, gjithçka do shkojë mrekullisht. “Filloj ta dyshoj”, mendoi Vesa, por u detyrua të buzëqeshte. — Duhet të rregulloj kabinetin, — tha ajo, duke mbyllur derën e lavastoviljes.
Të premten, kopshti pranë hyrjes u mbush me ngjyra të reja.
Trëndafilat e mbjellë pranverën e kaluar çelën sythat, sikur të ishin përgatitur posaçërisht për mysafirët.
Vesa këputi njërin dhe e vendosi në një vazo mbi tryezën e kuzhinës — një rezistencë e vogël, një mesazh i heshtur: “Mos harro, kjo është shtëpia jonë”.
Arbeni vraponte nga një dhomë në tjetrën, duke kontrolluar çdo detaj.
Sillej si fëmijë para festës — i emocionuar, plot entuziazëm.
Vesa e vështronte me ngrohtësi.
Ndoshta frikërat e saj ishin të tepruara?
Zilja e derës ra si një alarm. — Kanë ardhur! — Arbeni u hodh për ta hapur.
Vesa rregulloi palët imagjinare të fundit dhe mori frymë thellë.
Nga korridori dëgjoheshin zëra të ngazëllyer, thirrje gëzimi, zhurma e rëndë e rrotave të valixheve. — Vesëëë! — ushtoi zëri i Luljeta Kovaçit, që hyri vrullshëm në sallon. — Eja, përqafo vjehrrën!
Gruaja dukej më e re se gjashtëdhjetë vitet e saj — grim i theksuar, flokë gështenjë të lyer me kujdes dhe lëvizje plot energji.
Pas saj erdhi Bujar Prifti — pak i kërrusur, me një vështrim depërtues ku Vesa dalloi tipare të Arbenit. — Si ishte rruga? — pyeti ajo, duke përqafuar vjehrrën. — Ah, shoferi po fluturonte, mendova se do përfundonim në kanal! — nisi Luljeta Kovaçi pa marrë frymë. — I them: “Djalosh, nuk po shkojmë në zjarr!” Dhe ai mua… Ajo fliste pa pushim, duke e mbushur hapësirën me praninë e saj, ndërsa Bujar Prifti vështronte shtëpinë me qetësi, sikur po e analizonte çdo detaj me sy kritik, duke u përgatitur të shprehte mendimin e tij.