Bujar Prifti vazhdoi ta vështronte oborrin me kujdes, si një njohës i vërtetë. — Shtëpia është në rregull, — tha më në fund, duke ia prerë hovin fjalëve të së shoqes. — Por trëndafilat janë mbjellë gabim.
Vesës iu shtrëngua kraharori. Ato trëndafila i kishin zgjedhur bashkë me Arbenin, i kishin futur në dhe me duart e tyre dhe çdo mëngjes ajo u kushtonte kohë, ujë e përkujdesje. — Ju lutem, hajdeni në kuzhinë, — tha ajo me një zë të përmbajtur. — Dreka është gati.
— Mrekulli! — Luljeta Kovaçi u hodh menjëherë përpara. — Do të të tregoj recetën time speciale për mishin në tavë!
— Nuk e ke problem po të ndihmoj pak?
Pa pritur përgjigje, ajo hapi frigoriferin dhe nisi të kontrollonte raftet, sikur të ishte në shtëpinë e saj. Vesa u përball me sytë e Arbenit: ai dukej i qetë, i gëzuar, mirënjohës, pa vënë re asgjë të pazakontë. — Ka vend për të gjithë, — përsëriti ai pa zë dhe i bëri një sy asaj.
Vesa tundte lehtë kokën. Dashuria, në fund të fundit, është marrëveshje dhe durim… apo jo?
— Zemra, pse ke një rend kaq të çuditshëm në kuzhinë? — Luljeta Kovaçi nxirrte tiganë nga dollapët e poshtëm dhe i shpërndante nëpër rafte të tjera. — Askush nuk i vendos gjërat kështu, është tmerrësisht e papërshtatshme.
Kaloi saktësisht një javë e plotë. Vetëm shtatë ditë, por Vesa tashmë numëronte në mendje hapat nga kuzhina deri në dhomën e gjumit, për të mos humbur kontrollin. Njëzet e tre hapa drejt qetësisë së brendshme.
— Për mua është më praktike kështu, — shpjegonte ajo, duke parë sesi sistemi i saj i menduar me kujdes po shkatërrohej para syve.
— Marrëzira! — ia ktheu vjehrra prerë. — Shiko si bëhet siç duhet.
Tenxheret veç, tiganët sipër — gjithçka ka logjikën e vet.
Në korridor u dëgjua një përplasje dere: burrat kishin ardhur. Që nga dita e parë, Bujar Prifti kishte marrë përsipër “përmirësimin” e oborrit. Atë çast, ai dhe Arbeni po sillnin dërrasa për një shtrat të ri perimesh — pikërisht aty ku Vesa kishte planifikuar të mbillte bimë shumëvjeçare.
— Mami, çfarë ere fantastike! — Arbeni e puthi të ëmën në faqe. — Ku është Vesa?
— Ja ku është, dielli im, po mëson si të organizojë kuzhinën siç duhet, — tha Luljeta Kovaçi, duke i rënë lehtë në shpatull nuses. — Se këto sistemet tuaja moderne janë të kota.
Një burri i duhet një jetë e thjeshtë dhe e kuptueshme!
Vesa kafshoi buzën. — Kam mësim pas gjysmë ore, — njoftoi ajo. — Do të shkoj të përgatitem.
— Çfarë mësimesh në fundjavë? — u habit vjehrra. — E shtuna është për familjen!
— Unë punoj, — u përpoq të shpjegonte Vesa. — Studentët e mi janë në zona të ndryshme kohore.
Luljeta Kovaçi tundte kokën. — Arben, po e dëgjon? Në kohën tonë, gruaja gjithmonë e vinte familjen mbi karrierën.
Vesa e pa të shoqin, duke pritur mbështetje. Por ai vetëm ngriti supet pa bindje. — Mami, kohët kanë ndryshuar. Vesa është pedagoge e zonja.
— Kohët ndryshojnë, por vlerat familjare mbeten, — nuk u dorëzua ajo. — Me babanë tënd kam qenë gjithmonë e mbrojtur si pas muri guri. Dhe për fëmijë, ju ka ardhur koha prej kohësh.
Në moshën tuaj, ne po rrisnim dy.
Njëzet e tre hapa drejt dhomës së gjumit. Vesa i bëri fillimisht në mendje, pastaj realisht, duke u përpjekur të ruante dinjitetin.
Në dhomë hapi laptopin. Vendi i saj i punës tani ishte ngjeshur në cep të komodinës. Zyra ishte zënë nga prindërit e Arbenit, ndërsa librat, axhendat dhe materialet e mësimit ishin futur në kuti poshtë shtratit.
Natën, Arbeni e përqafoi nga pas. — Mos u mërzit me mamin, — i pëshpëriti. — Ajo është e një brezi tjetër. U duhet kohë të mësohen.
— Po ne? — pyeti Vesa në errësirë. — A nuk na duhet edhe neve kohë?
— Mos u trego egoiste, — tha Arbeni, duke i ledhatuar supin. — Është familja ime. Vetëm gjashtë muaj.
— Mendoja se tani edhe unë isha familja jote.
Ai nuk u përgjigj; vetëm psherëtiu dhe u kthye nga muri.
Në mëngjes, Vesa u zgjua nga zëra të lartë. Ora ishte gjashtë e mëngjesit, të dielën — shansi i saj i vetëm për të fjetur siç duhet. — Zonja e vërtetë e shtëpisë ngrihet me agimin! — dëgjohej tashmë Luljeta Kovaçi, duke përplasur enët. — Arben, shpjegoja gruas se një femër duhet…