…se një grua duhet të çohet më herët se burri.
Vesa e tërhoqi jorganin mbi kokë, duke u përpjekur të shkëputej nga zhurmat dhe nga ndjenja e bezdisjes që i shtrëngonte gjoksin. Dikur, të dielat kishin qenë sinonim i mëngjeseve të vona, kafesë së ngrohtë në shtrat dhe bisedave të qeta për plane e ëndrra. Tani, brenda atyre mureve, ishte vendosur një regjim i ri, i huaj për të.
Kur zbriti në kuzhinë pas gati një ore, gjeti prindërit e Arbenit ulur tashmë në tryezë. Arbeni kishte dalë për vrap.
— Ja ku na erdhi edhe gjumashja jonë, — buzëqeshi Luljeta Kovaçi me një ton që i tingëlloi Vesës më shumë si vërejtje sesa si mirëseardhje. — Ulu, kam gatuar qull. Tërshëra bën më shumë dobi se eksperimentet e tua me kafen.
Pa thënë asnjë fjalë, Vesa mbushi filxhanin nga xhezveja.
— Nuk do ta provosh ushqimin e mamasë? — u vrenjt Bujar Prifti. — Luljeta është lodhur për ta bërë.
— Luljeta… — e korrigjoi Vesa instinktivisht, por u ndal.
— Çfarë? — ngriti vetullat ai.
— Quhet zonja Luljeta Kovaçi, jo thjesht Luljeta.
Në kuzhinë ra një heshtje e rëndë. Vjehrri kolliti lehtë.
— Për mua, prej tridhjetë e pesë vitesh ajo është Luljeta. Dhe ja ku jemi, jetojmë në harmoni.
— Më falni, — uli sytë Vesa. — Nuk kisha ndërmend të ofendoja askënd.
Në atë çast u dëgjua dera dhe Arbeni u shfaq i djersitur, me tuta sportive.
— Mirëmëngjesi të gjithëve! — tha me energji dhe e puthi të ëmën në ballë. — Çfarë kemi sot?
— Qull, bir. Dhe nusja jote bën naze, — u ankua Luljeta. — Pi vetëm kafe, si ndonjë studente.
Arbeni e pa Vesën me habi.
— Mami u mundua. A është vërtet kaq e vështirë?
— Pikërisht, — ndërhyri menjëherë vjehrra. — E dobët si kallam. Me këtë mendësi, si do të bëhen fëmijët?
Vesa la filxhanin mbi tavolinë dhe doli nga kuzhina. Zemra i rrihte fort, ndërsa shtëpia që dikur i dukej strehë, tani po i merrte frymën.
Ditët kalonin njëra pas tjetrës, të ngarkuara me tension. Bisedat e së premtes, kur telefonat fikenin dhe ata rrinin vetëm për vetëm, kishin mbetur kujtim. Çdo mbrëmje, Bujari ndizte televizorin me zë të lartë. Muzika e preferuar e Arbenit ishte zëvendësuar nga një radio për moshën e tretë. Edhe lulet në dritare u zhvendosën, sepse “pengonin dritën”.
Një mbrëmje, pa dashje, Vesa dëgjoi Luljetën duke folur në telefon.
— Po, Eriola, jemi vendosur tek fëmijët. Nusja është pak e ngathët… s’ka gjë, do të rrimë këtu e do ta vëmë në vijë. Rinia e sotme është krejt e shthurur.
Vesa mbeti e ngrirë në prag. “Do ta vëmë në vijë.” Sikur ajo dhe Arbeni të ishin adoleshentë pa mend, që kishin nevojë për mbikëqyrje. Rruga nga kuzhina në dhomën e gjumit i dukej gjithnjë e më e gjatë; numëronte hapat, duke u përpjekur të mblidhte veten. Buzëqeshja po i bëhej gjithnjë e më e vështirë.
Një mbrëmje tjetër, teksa përgatiste darkën, mendja i shkoi te koha kur gatimi ishte rituali i tyre i përbashkët. Po priste perimet për sallatë, kur Luljeta hyri në kuzhinë me pamje inspektori.
— Çfarë po bën? — pyeti, duke hedhur sytë nga tigani ku mishi po ziente në salcë pana.
— Biftek Stroganoff, — u përgjigj Vesa qetë. — Arbeni e pëlqen.
— Me pana? — ngriti duart Luljeta teatralisht. — Kjo është injorancë kulinare! Duhet salcë domatesh!
Pa i dhënë kohë Vesës të reagonte, e shtyu lehtë mënjanë dhe kapi lugën e madhe.
— Do ta rregulloj tani, sa s’është bërë vonë.
Diçka u këput brenda Vesës. Ajo e ktheu tiganin në vend, me një qetësi të fortë.
— Jo, — tha thjesht. — Ky është gatimi im.
Vjehrra mbeti me gojë hapur.
— Si, të lutem?
— Po përgatis darkën për familjen time, — vazhdoi Vesa, pa ngritur zërin.
Ajri në kuzhinë u rëndua. Luljeta po përgatitej të shpërthente, kur nga salloni u dëgjuan zëra të acaruar.
— Të thashë të mos prekësh pajisjet! — u dëgjua Arbeni. — Këtu funksionon ndryshe!
— Ndryshe? — ia ktheu Bujari i zemëruar. — Dyzet vjet kam punuar me teknologji, dhe ti më jep mësime?
— Kjo është shtëpia ime…