— …është shtëpia ime dhe këtu vendosen rregullat e mia, — u shpreh Arben Dushku me ton të prerë. — Filtri nuk pastrohet ashtu siç po bën ti.
— Ah, vërtet? — ia ktheu me ironi Bujar Prifti. — Atëherë ndriçoje pak plakun, na mëso si bëhet!
Vesa Lika, pa thënë asnjë fjalë, doli nga kuzhina.
Në mes të sallonit, Arbeni dhe Bujari qëndronin përballë njëri‑tjetrit, të tendosur, sikur çdo fjalë e radhës mund të ishte shkëndija e radhës. Mes tyre, mbi tavolinë, qëndronte i shpërbërë pastruesi i ajrit.
— Po e shkatërron filtrin, — foli Arbeni me një ftohtësi metalike. — E kemi diskutuar këtë. Është pajisje e shtrenjtë, jo lodër!
Luljeta Kovaçi u nis pas Vesës, duke i hedhur një vështrim të shpejtë Visarit:
— Mos u merr me këto, Visar. Të rinjtë sot s’kanë asnjë kufi!
Pastaj u kthye nga i biri:
— Po ti, Arben, çfarë po lejon vetes?
Në atë çast, Arbeni u drejtua, sikur diçka brenda tij kishte marrë më në fund formë. Pa u justifikuar dhe pa hyrë në debat, doli nga dhoma. Hapat e tij u zhdukën në korridor, ndërsa dera e studios u mbyll me një zhurmë të lehtë, por përfundimtare.
Vesa u kthye në kuzhinë dhe vazhdoi përgatitjen e darkës, sikur gjithçka tjetër të ishte thjesht zhurmë sfondi. Ajo dëgjonte zërin e vjehrrës që qortonte burrin e saj, duke ia arsyetuar sjelljen e Arbenit me lodhjen dhe stresin.
Rreth njëzet minuta më vonë, dera e studios u hap. Arbeni doli me telefonin në dorë. Fytyra e tij ishte e qetë, pothuajse e padepërtueshme.
— Mami, babi, — foli qetësisht. — Ju kam marrë me qira një apartament përballë. Është i ndriçuar, i bollshëm dhe… krejtësisht i pavarur.
— Nesër mund t’ju ndihmojmë të zhvendoseni.
Heshtja ra si perde mbi dhomë.
Luljeta mbeti e ngrirë, me një shprehje të përzier mes krenarisë së fyer dhe mosbesimit.
— Domethënë… u bëmë barrë? — nxori më në fund.
Arbeni hodhi sytë nga Vesa dhe pastaj u kthye nga prindërit:
— Ju harruat që këtu jeni mysafirë. Jo përgjegjës për çdo prizë e çdo vidë. As vetë s’e kisha kuptuar sa e vështirë është të përziesh dy mënyra jetese nën një çati.
Bujari rrudhi vetullat:
— Pra, po na nxjerr jashtë?
— Jo, — ia ktheu Arbeni pa lëkundje. — Po ju siguroj rehati. Dy minuta larg. Do shihemi çdo ditë, por secili do ketë hapësirën e vet.
Luljeta ngriti duart:
— Arben! Mos vallë kjo është ideja e asaj…?
— Mjaft, mami, — e ndërpreu ai. — Vendimi është imi. Dhe pa akuza, ju lutem.
Tensioni u trash. Papritur, Bujari buzëqeshi lehtë, kruajti zverkun dhe tha me një frymëmarrje të liruar:
— Nëse djali ka vendosur, ashtu qoftë.
U ngrit nga divani:
— Kur fillojmë zhvendosjen?
— Apartamenti është gati. Qoftë edhe nesër, — u përgjigj Arbeni.
— Atëherë nesër, — pranoi Bujari dhe i hodhi një vështrim paralajmërues Luljetës, e cila po përgatitej të fliste sërish. — Mjaft, Luljeta. Djali po flet me mend.
Dita tjetër kaloi mes rrëmujës së kutive, valixheve, librave dhe pakove të panumërta të Luljetës. Gjithçka u zhvendos në apartamentin e ndritshëm me dy dhoma, përballë shtëpisë së Arbenit dhe Vesës.
Vjehrra shtrëngonte buzët, duke u përmbajtur nga komentet, por herë pas here hidhte shikime të mprehta drejt nuses.
Në mbrëmje, të ftuarit u shpërndanë. Vesa qëndronte pranë dritares, duke parë Arbenin teksa përshëndeste prindërit poshtë pallatit përballë. Ai përqafoi të atin, puthi të ëmën në faqe dhe qëndroi një çast duke vështruar derën që u mbyll pas tyre.
Kur u kthye, ata u ulën pa fjalë në verandë. Ajri i mbrëmjes kishte aromë çlirimi. Në kopsht çelnin trëndafila të rinj — jo aty ku Bujari kishte planifikuar t’i mbillte, por aty ku Vesa dhe Arbeni i kishin mbjellë në pranverën e parë të jetës së tyre së përbashkët.
— Je e sigurt që s’je e mërzitur për ta? — pyeti më në fund Vesa.
Arbeni tundi kokën:
— Jo. Thjesht pashë që ti kishe pushuar së buzëqeshuri. Dhe për mua, ti je shtëpia.
Vesa u mbështet pas tij. Për herë të parë pas shumë javësh, nuk numëronte më hapat nga një dhomë në tjetrën, nuk peshonte çdo fjalë, nuk kërkonte strehë brenda shtëpisë së vet.
Nga kuzhina nuk vinte më aroma e ëmbëlsirave të detyruara. Por kishte qetësi.
Arbeni e shtrëngoi lehtë për supesh:
— Nesër është e premte.
Vesa buzëqeshi lirshëm, me sinqeritet.
Ndonjëherë, dashuria nuk është vetëm kompromis. Ndonjëherë, dashuria është të dish ku mbarojnë kufijtë, që dy njerëz të mund të jenë thjesht vetvetja.