— …u përpoq të bënte shaka, por u ndesh me vështrimin e hutuar të Fluturës. — Më falni, s’qenkan fjalë vendi.
— Ke të drejtë, nga ky peshk nuk del ndonjë supë, — iu përgjigj ajo me një ton të ftohtë, gati thumbues. — Do pres derisa të lindë dhe të rritet pasardhësia. Atëherë do ishte më e shijshme.
Shoferi e shikoi i befasuar, pa ditur ç’të thoshte. Pas një çasti, të dy shpërthyen në të qeshura.
— Më pëlqejnë njerëzit që dinë të bëjnë humor! — tha ai më në fund. — Për më tepër, peshku qenka vërtet i bukur. Thuajse po aq sa ju.
— Faleminderit, — Flutura uli sytë, disi e turpëruar.
— Unë quhem Gentian Nushi. Po ju?
— Flutura Imeri.
— Emër si nga përrallat! — buzëqeshi ai.
Gjatë gjithë rrugës biseduan pa u ndalur, herë duke qeshur, herë duke treguar gjëra nga jeta. Kur arritën, Gentiani u ofrua ta ndihmonte me akuariumin dhe Flutura pranoi. Doli se edhe ai kishte pasur dikur peshq, por shumë vite më parë, kur ishte fëmijë. Me qetësi, ai e vendosi akuariumin në vendin e duhur, i shpjegoi çfarë kablli lidhej ku, sa ushqim duhej dhe si të kujdesej për peshkun e artë.
— Flutura, a mund të vij ndonjëherë ta shoh peshkun? — pyeti ai, paksa me drojë.
— Ke frikë se mos e ha? — ia ktheu ajo duke iu referuar shakasë së mëparshme dhe qeshi.
— Jo, kam frikë se s’do ta duroj dot gjatë pa të qeshurën tuaj.
— Mirë atëherë, hajde kur të duash.
Gentiani punonte si taksist vetëm në orët e lira; synimi i tij ishte të kursente sa më shpejt për të ndërtuar shtëpinë e vet. Flutura i pëlqeu që në fillim. Vendosi me vete se, nëse gjithçka do të shkonte mirë, do ta bënte gruan e jetës së tij. Ai ishte njeri që vendoste një qëllim dhe ecte drejt tij pa u lëkundur.
— Fluturë, martohu me mua! — ia tha një ditë, duke mbledhur gjithë guximin.
— Dakord, por para se të shkojmë në gjendjen civile, më thuaj: ku do të jetojmë? — e pyeti ajo seriozisht.
— Kam blerë një truall dy vite më parë. Do të ndërtojmë një shtëpi të madhe. Imagjinoje: nën dritare do mbjellim një bredh dhe çdo Vit të Ri do ta zbukurojmë. Afër do vendosim një luhatëse, ku do të luajnë fëmijët tanë. Një vajzë e bukur si ti dhe një djalë…
— …i fortë dhe trim si ti, — e plotësoi Flutura me një buzëqeshje.
— Unë me djalin do ndërtojmë një shtëpizë në pemë, do vendosim një pishinë. Ti do mbjellësh trëndafila, dhe fundjavave do pjekim mish në oborr…
Vjehrra e priti Fluturën me një ftohtësi të dukshme. E dinte që vajza ishte rritur në jetimore, e dinte që kishte një apartament dhe e dinte mirë që Gentiani e dashuronte. Megjithatë, ajo do të kishte dashur një nuse… më të bukur. Flutura ishte sportive dhe e rregullt, por pa grim dukej shumë e zbehtë, thuajse pa ngjyra. Të paktën, mendonte ajo, nuk po nxitojnë të martohen. Ndoshta Gentiani do ta linte këtë vajzë dhe do të gjente një tjetër.
Për Fluturën mungesa e vulës në pasaportë nuk ishte problem. Ajo përsëriste shpesh se familja jeton në zemër dhe në shpirt, jo në letra.
— Gentian, le ta shesim apartamentin tim, — propozoi ajo një ditë. — Kështu do kemi para për ndërtimin e shtëpisë.
— Je e sigurt? — ai u mendua, duke fërkuar ballin.
— Po. Ne jemi familje, — tha ajo me një buzëqeshje të butë.
— Atëherë, kursimet e mia dhe paratë nga apartamenti duhet të na mjaftojnë, — llogariti shpejt ai.
Gjatë kohës që po ndërtohej shtëpia, vendosën të jetonin te Kujtesa Vrioni, e cila vetë u ofrua që të mos shpenzonin për qira. Çuditërisht, dy gratë u afruan shpejt dhe gjetën gjuhë të përbashkët. Flutura shpesh kishte dëshirë ta thërriste “mama”, por nuk guxonte.
Kur muret, çatia dhe instalimet ishin gati dhe kishte mbetur vetëm puna e brendshme, Flutura i tregoi Gentianit se së shpejti familja e tyre do të zmadhohej. Në heshtje ajo shqetësohej: a ishte koha e duhur? Shpenzimet do të dyfishoheshin dhe asaj do t’i duhej të shkonte në pushim lindjeje.
— Zemra ime, jam kaq i lumtur! — Gentiani e rrotulloi nëpër dhomë, i mbushur me gëzim.
— Më lësho! — Flutura qeshte dhe bërtiste njëkohësisht.
— Fëmijët e mi, sa mrekulli! — edhe Kujtesa Vrioni u përlot kur mori vesh lajmin.
Koha kaloi pa u ndjerë. Flutura lëvizte ngadalë, me hapa të butë, si një balonë e madhe. Fytyra i rrezatonte qetësi dhe paqe. Gentiani përpiqej të ishte pranë saj sa herë që kishte mundësi, nga frika se mos humbiste çastin më të rëndësishëm.
— Gentian, mendoj se filloi, — e zgjoi ajo në mes të natës, duke i tundur shpatullën.
— Çfarë? — u përgjigj ai i përgjumur.
— Vogëlushi po vjen. Thirre ambulancën, — edhe pse ishte përgatitur, frika e kishte pushtuar.
— Jam këtu, nuk të lë, — tha ai, ndërsa mblidhte me nxitim sendet e nevojshme.
Megjithatë, për arsye të pashpjegueshme, Gentianin nuk e lanë të hynte me Fluturën, ndonëse kishin rënë dakord më parë me mjekun. Ajo mbeti vetëm, mes njerëzve të panjohur, pa asnjë mbështetje. Sytë e rrumbullakosur të një infermiereje e trembën për së tepërmi.
— Mbaju, e dashur, do kalojë shpejt, — ishin fjalët e fundit që dëgjoi përpara se gjithçka të errësohej.
Kur Flutura u përmend, muret dhe tavani rrotulloheshin si në një valle të çmendur. Krahët dhe këmbët i dukeshin të huaja, dhe ngritja nga shtrati — madje edhe lëvizja më e vogël — ishte e pamundur.
Arlindin e vogël ia sillnin vetëm disa herë në ditë, për pak minuta, për ta ushqyer. Flutura nuk arrinte të shijonte sa duhej afërsinë me të birin, atë krijesë të vogël që i ngjante njëkohësisht asaj dhe Gentianit.
— Doktor, këmbët nuk i ndiej fare… dhe më dhembin, — arriti të thoshte ajo, duke u përgatitur pa e ditur për bisedën e vështirë që do të pasonte.