— u ankua Flutura një ditë para se të dilte nga spitali.
— Më duket se po i zmadhoni gjërat. Vendosuni: ju dhembin apo nuk i ndieni? — u përgjigj mjeku me një ironi të ftohtë.
— Të dyja, doktor. Më dhembin dhe njëkohësisht nuk kam ndjesi.
— Do të kalojë. Mos u shqetësoni kaq shumë.
— Më dhemb edhe mesi, — këmbënguli ajo, duke u përpjekur të mos i dridhej zëri.
— Edhe kjo është normale. Të gjitha gratë e kanë. Do të rikuperoheni shpejt.
Por ditët u kthyen në javë, dhe javët kaluan njëra pas tjetrës, ndërsa gjendja e Fluturës jo vetëm që nuk përmirësohej, por rëndohej. Kujtesa Vrioni sugjeroi që nusja me nipin të shpërnguleshin përkohësisht te ajo, derisa Gentiani të mbaronte punimet në shtëpinë e re. Pas shumë diskutimesh, të gjithë ranë dakord se kjo ishte zgjidhja më e arsyeshme.
— Flutura, ç’ke që je kaq e ngathët? Njëherë të bie diçka nga duart, njëherë derdh gjithçka. Asgjë nuk e bën siç duhet, — ankohej Gentiani pothuajse çdo ditë.
— Zemër, më dhemb shumë shpina dhe këmbët, — përpiqej t’i shpjegonte ajo me durim.
— Merru pak me veten! Shko në palestër! Ke humbur krejt formën, ecën si rosë, — fjalët e tij bëheshin gjithnjë e më të ashpra.
— Gentian, — e ndalte shpesh Kujtesa, kur i zinte bashkë. — Mos guxo të flasësh kështu për Fluturën.
— Po çfarë thashë gabim? — habitej ai.
— Ndoshta ke të drejtë në ndonjë gjë. Por si burrë, detyra jote është ta mbështesësh, jo ta shkatërrosh me kritika.
— Teknikisht, ajo as nuk është gruaja ime ligjore! — ia ktheu Gentiani me nervozizëm.
Kujtesa ishte ajo që kërkonte mjekë të rinj për nusen. Por përpjekjet dukeshin të kota. Masazhe pa fund, injeksione, ilaçe — gjithçka sillte lehtësim vetëm për pak kohë. Pastaj dhimbjet riktheheshin, madje edhe më të forta.
— Flutura, unë nuk e përballoj më këtë situatë, — shpërtheu një mbrëmje Gentiani. — Unë ëndërroja një familje normale. Një shtëpi me kopsht. Një djalë dhe një vajzë. Një grua të bukur pranë vetes. Dhe çfarë kam sot? Një grua që nuk arrin të kujdeset as për veten, e jo më për mua dhe djalin.
— Çfarë po përpiqesh të thuash? — zemra e Fluturës u drodh. Ajo e kuptonte shumë mirë se ku po shkonte kjo bisedë.
— Çfarë? Nuk e merr vesh? Po iki.
— Po ne?
— Çfarë “ne”?
— Çfarë do të bëjmë ne?
— Kush “ne”? Nëna ime nuk ka detyrim të të mbajë. Ti për ne nuk je askush. Gjej vetë ku të shkosh. Arlindin do ta marr kur të rritet. Tani për tani i duhet më shumë nëna. Kaç, mbaroi këtu, — dhe me këto fjalë, Gentiani mori valixhen dhe doli nga shtëpia.
Kujtesa ia bëri të qartë Fluturës që atë ditë se nuk do ta linte të shkonte askund. Fëmija ishte ende i vogël dhe vetë Flutura kishte nevojë për ndihmë të vazhdueshme. Tronditja nga tradhtia e bashkëshortit ishte aq e fortë, saqë këmbët e saj nuk e mbanin më. Të gjitha kujdeset për nusen dhe nipin ranë mbi supet e Kujtesës. Sa fjalë kishte dëgjuar nga “dashamirët”! Madje edhe shoqet e saj nuk e kuptonin pse lodhej kaq shumë për nusen. Por çdo mëngjes në atë shtëpi fillonte njësoj.
— Flutura, Arlind, zgjohuni, dembelë të vegjël! — i zgjonte Kujtesa dhe i nxiste të bënin ushtrime.
Flutura qante në heshtje, por i kryente ushtrimet që i urrente. Arlindi i vogël i imitonte lëvizjet e nënës dhe gjyshes.
— Tani lahemi, pastrojmë dhëmbët, ndërsa unë po përgatis mëngjesin!
Flutura, me ndihmën e patericave, zvarritej deri në banjë, ndihmonte Arlindin të lahej — ose ndoshta tashmë ishte i biri që po ndihmonte nënën? — dhe pastaj të dy shkonin në kuzhinë.
— Ja ku erdhët! Sa të mrekullueshëm jeni! — gëzohej Kujtesa. — Sot kemi vezë të skuqura me proshutë dhe domate.
— Po tjetër? — pyeste Arlindi me sytë që i shkëlqenin.
— Ka kaluar edhe një lepurush dhe ka lënë një ëmbëlsirë për Arlindin. Por vetëm nëse e ha mirë mëngjesin! — i bënte syrin gjyshja.
— Po për mamin? — këmbëngulte djali.
— Për mamin, lepurushi ka lënë një lajm: sot do t’i vijë një masazhist që punon me gjilpëra.
— Me gjilpëra? — u habit Flutura herën e parë.
— Po, ma rekomanduan si specialist shumë të mirë. Thonë se i vë njerëzit në këmbë.
— Nuk besoj se do të ndihmojë, — tundi kokën Flutura me trishtim.
Ajo pothuajse ishte pajtuar me idenë se këmbët do t’i mbeteshin të padëgjueshme dhe se do të lëvizte gjithmonë me ndihmë. Në rastin më të mirë. Prandaj nuk donte të shpenzonte para për eksperimente të reja.
— Nuk të detyroj të besosh. Do ta provojmë një herë. Nëse nuk të pëlqen, nuk e thërrasim më, — vendosi Kujtesa.
Pas seancës së parë, Flutura fjeti për herë të parë pa dhimbje. Dhe gjatë gjithë javës, pas çdo masazhi, gjumi e zinte menjëherë. Edhe atë ditë, kur mezi po luftonte me bluzën, sapo mbylli sytë, ra në gjumë të thellë. Aq fort, sa u zgjua afër mesditës së ditës tjetër. Arlindin e kishte çuar gjyshja në kopsht. Ndërsa tani, ajo po fliste me dikë në kuzhinë.
— E kupton, jemi ngushtë këtu të tre. Patericat mezi kalojnë nëpër korridor, zënë gjysmën e dhomës, — ankohej Kujtesa. — Dhe Arlindi vrapon gjithë kohën nëpër shtëpi.
Flutura mbuloi gojën me dorë për të mos nxjerrë zë. Pra, ajo ishte barrë… Po ku të shkonte? Banesën e kishte shitur, në shtëpinë që kishin ndërtuar jetonte Gentiani. Të niste një proces gjyqësor?
— Pikërisht këtë po them: jeni shumë ngushtë, — iu përgjigj Kujtesës një zë tmerrësisht i njohur, zëri i Gentianit.
Po të mundej, Flutura do të vraponte drejt tij. Por këto këmbë të mallkuara…
— Dhe çfarë sugjeron? — pyeti Kujtesa me qetësi të sforcuar.
— Mami, hiq dorë prej tyre. Sa do t’i mbash mbi shpinë një të gjymtë dhe fëmijën e saj? Hajde te ne. Shesim banesën tënde, paratë i fusim në shtëpinë time. Do të ndihesh mirë atje.
— Po Flutura dhe Arlindi?
— Të intereson vërtet për ta? Nxirri jashtë dhe mbaroi punë! — Gentiani fliste për ish-gruan dhe djalin e tij sikur të ishin sende të panevojshme.
— Bir, por janë njerëz të gjakut tonë! — zëri i Kujtesës u drodh, ndërsa tensioni në ajër u trash, duke përgatitur përplasjen e radhës që do të vinte më pas.