Nëna nuk po arrinte ta besonte se nga goja e djalit të saj po dilnin fjalë kaq të pamëshirshme. Ajo që dëgjoi e goditi më fort se çdo shuplakë.
— E ke gjetur kë po qan: një grua me aftësi të kufizuara dhe një fëmijë pa baba, të dy pa mend, — qeshi me përçmim Gentiani, sikur të fliste për diçka pa asnjë vlerë.
— Po a nuk je ti ai që i çove deri këtu? — shpërtheu Pranvera Dhrami, me zërin që i dridhej nga nervat. — Ndoshta, po të kishe qenë pranë Fluturës, ajo sot do të ishte rimëkëmbur prej kohësh. Më fal, Gentian, por tani nuk kam më as durim, as kohë. Dil jashtë.
Flutura i kishte dëgjuar të gjitha nga pas derës gjysmë të hapur. Lotët i rrëshqisnin pa zë mbi faqe. Pak më vonë, dera u përplas dhe hapat u larguan. Në dhomë u shfaq Kujtesa Vrioni. Mjaftoi një vështrim drejt syve të Fluturës për ta kuptuar gjithçka.
— U zgjove, zemër? — i foli me zë të butë. — Mirë ke bërë. Tani do të bëjmë pak ushtrime, më pas ha drekën dhe më vonë vjen fizioterapisti.
— Zonja Kujtesë… — Flutura mblodhi guximin. — Ju lutem, më jepni një javë. Do të gjej një vend ku të shkojmë.
Ajo nuk guxoi ta shihte drejt e në sy.
— Çfarë the? — Kujtesa u shtang, sikur fjalët t’i kishin rënë mbi kokë.
— Po ju bezdisim. Po zëmë hapësirë. Është e rëndë për ju të kujdeseni për ne të dy… dhe për më tepër, ziheni me djalin tuaj për shkakun tim.
Një buzëqeshje e hidhur iu shfaq Kujtesës.
— Flutura, nuk jam përbindësh. Është e vërtetë që dështova në rritjen e Gentianit, por nuk jam pa shpirt. Nuk shkoni askund. Nuk e imagjinoj jetën time pa ty dhe pa Arlindin.
— Po ju vetë… thatë…
— I kërkova Gentianit të t’i kthente paratë që kishe futur në shtëpi, — e ndërpreu ajo. — Na duhet një banesë më e madhe, me korridor të gjerë, që të jetë më e lehtë për ty dhe për Arlindin.
Flutura nuk po e kuptonte çfarë po ndodhte. Gjithçka i dukej e pabesueshme, si një shfaqje absurde, njësoj si dita kur Gentiani kishte njoftuar se po largohej.
— Ju tani jeni kuptimi i jetës sime, — vazhdoi Kujtesa. — Më pëlqen të merrem me Arlindin. Dua të të shoh sërish në këmbë, të lumtur. Dhe më dhemb shpirti për mënyrën si u soll Gentiani.
— Nuk dua që të vuani për shkakun tonë, — Flutura shpërtheu në lot.
— Mos thuaj marrëzira, bija ime, — lotët i rridhnin edhe Kujtesës. — Po, jam e lodhur, por të paktën nuk rri në stol me komshiet duke u ankuar si plakë e harruar. Hajde tani, shiko orën! Rregullohu pak.
Ushtrimet, mëngjesi, një shëtitje e shkurtër jashtë (fatmirësisht banonin në katin e parë). Ndërsa Flutura përgatiste darkën, Kujtesa shkoi të merrte Arlindin nga kopshti. Më pas erdhi edhe terapisti.
Oltian Hasani nuk ishte trupmadh si atletët, por e dinte saktësisht si ta kthente një pacient drejt ecjes. Me Fluturën punonte prej tre muajsh dhe e shihte qartë këmbënguljen e saj për t’u rikthyer në jetën normale.
— Flutura, po vazhduat me këtë ritëm, do të më detyroni t’i kërkoj dorën tuaj zonjës Kujtesë, — tha me shaka. — Shpresoj që mamaja të mos kundërshtojë.
— Oltian, unë jam jetimë. Dhe zonja Kujtesë është vjehrra ime.
— Vjehrrë? Pra, jeni e martuar… — tha ai i zhgënjyer.
— Jo, dasmë nuk pati kurrë. Por ajo është për mua si nënë. Kështu që, po deshët, mund t’ia kërkoni asaj dorën time, — qeshi Flutura me zë të kthjellët.
Nga zëri i saj, Kujtesa hyri në dhomë.
— Mbaruam, bijë?
— Po, mami, — buzëqeshi Flutura.
— Atëherë hajdeni për çaj. Oltian, na bashkohesh?
— Me kënaqësi! — ai i zgjati dorën Fluturës dhe, për herë të parë, ajo arriti deri në kuzhinë pa karrocë, e mbështetur tek krahu i tij.
— Ah, bijë… — sytë e Kujtesës u mbushën me lot. — Më në fund!
— Falë teje, mami, — tha Flutura e lodhur, por e lumtur. — Oltiani premtoi martesë, nëse arrij të ec vetë. Nuk ke kundërshtim, apo jo?
Kujtesa qeshi dhe tundi kokën.
Dy vjet më vonë, Gentiani kishte shkuar në det me të dashurën e radhës. Ecën përgjatë bregut, duke dëgjuar pa pushim biseda për rroba, ulje çmimesh, kremra dhe spërkatës për diell. Brenda tij kishte kohë që ishte bosh, dhe këtë zbrazëti përpiqej ta mbushte me një jetë të shpërdoruar. Blondja pranë tij e lodhte përtej mase.
Papritur, nga diku anash, dëgjoi një të qeshur të njohur. Një të qeshur që i shpoi kujtesën. U kthye dhe e pa Fluturën. Pikërisht ashtu siç e kishte njohur dikur.
— Çfarë, bir, nuk më njeh? — zëri i dashur e nxori nga mendimet.
— Mami?! Si ndodhesh këtu?
— Kemi ardhur me familjen. Me vajzën, dhëndrin dhe nipin.
— Mami, a je mirë? Unë jam fëmija yt i vetëm! — Gentiani mendoi se ajo kishte nevojë për ndihmë.
— Nga gjaku, ndoshta. Por nga shpirti… faleminderit që njëherë na solle Fluturën. Ajo dhe Arlindi janë tani njerëzit më të dashur për mua.
— Po dhëndri?
— Oltiani? Çfarë prisje, që Flutura të mbetej vetëm? Jo, bir. Dasmën e bëmë para gjashtë muajsh. Ka ende vështirësi, por janë të vogla kur ke njerëzit e tu pranë.
— Po unë?
— Nuk e di, Gentian. Më fal. Ti e bëre zgjedhjen tënde. Nëse do të flasim, më telefono.
Gentiani vetëm pohoi me kokë. Për një kohë të gjatë qëndroi duke i parë teksa largoheshin: Kujtesa, e përqafuar me Fluturën që ecte lehtë çalamane, dhe Oltiani me Arlindin krenar mbi supe.