…kur ajo ta kuptojë çfarë ka ndodhur, paratë do të jenë tashmë në duart tona. Do t’i themi se i kemi futur në ndërtimin e një vile. Do t’i tregojmë themelet, disa vizatime të bukura, ca pamje bindëse. Derisa të fillojë puna, derisa të shtyhet ndërtimi… do të kalojnë vite.
Nora Prendi mbuloi gojën me dorë që të mos bërtiste. Ajo që sapo kishte dëgjuar nuk ishte thjesht pabesi bashkëshortore apo familjare. Ishte një grabitje e menduar me gjakftohtësi. Ata nuk synonin vetëm t’ia shisnin apartamentin. Synimi i vërtetë ishte ta zhveshnin nga gjithçka, duke u fshehur pas një “vile” imagjinare, e cila me shumë gjasë nuk ekzistonte as në letër.
“Borxhet…” – fjala e Ikbale Luftës i erdhi në mendje si një goditje. “Shlyerja e punëve të tua.”
Një javë më parë, krejt rastësisht, Nora kishte parë një zarf banke me emrin e Ikbales, lënë mbi komodinën e korridorit. Nuk e kishte hapur; i ishte dukur e pahijshme. Por tani gjithçka po merrte kuptim. Vjehrra, kjo grua që shtirej si e kursyer dhe e qortonte për çdo copë djathi të blerë, kishte rënë në ndonjë skemë të dyshimtë. Kredi? Mashtrim financiar? Piramidë? Dhe tani, për të shpëtuar veten, kishte vendosur t’ua hidhte barrën kreditorëve mbi shpinën e nuses.
Po Oltian Begaj? Burri i saj, ai që ajo e kishte dashur dhe i kishte besuar? Ai ishte dakord. Jo i detyruar. Jo i mashtruar. Ai kishte pranuar pa hezitim. “Djalë mamaje,” mendoi Nora me hidhërim. Jo. Diçka më e keqe se kaq. Bashkëpunëtor.
Pa bërë asnjë zhurmë, duke u kujdesur të mos kërciste dyshemeja, u kthye në dhomën e gjumit. Zemra i rrihte me aq forcë, sa i dukej se do t’i çahej kraharori. Një pjesë e saj donte të hynte me vrull në kuzhinë, të përmbyste tryezën, t’ua përplaste në fytyrë çdo fjalë që kishte dëgjuar. Por u përmbajt.
Jo. Britmat dhe skenat nuk do t’i shërbenin për asgjë. Ata do të fillonin të justifikoheshin, të shtrembëronin të vërtetën, të luanin me ndjenjat. “E bëmë për të mirën e familjes”, “Ti e ke keqkuptuar”, “Nuk e menduam kështu”. Oltiani do të bënte sikur i mbusheshin sytë me lot, Ikbalja do të kapte gjoksin. Dhe Nora e njihte veten: zemra e saj e butë mund të lëkundej. Mund t’i besonte sërish.
Jo. I duhej qetësi. Mendje e ftohtë.
U ul në cep të krevatit dhe mori frymë thellë. Ata kishin vendosur ta sfidonin? Mirë. Ajo do ta pranonte lojën. Por rregullat do t’i vendoste vetë.
— Norë, u zgjove? — Oltiani futi kokën në dhomë. Fytyra e tij mbante buzëqeshjen e zakonshme të butë, në dorë kishte një filxhan kafeje. — Ta bëra kafenë. Siç e do ti, me pak kanellë.
Si mundej? Si mundej të buzëqeshte kështu, duke ditur se pas pak orësh planifikonte ta linte pa shtëpi? Nora e vështroi dhe, për herë të parë, nuk pa burrin e saj. Pa një të huaj, të rrëshqitshëm, të panjohur.
— Faleminderit, — tha ajo, duke u përpjekur të buzëqeshte. Buzëqeshja doli e tendosur, por Oltiani nuk e vuri re. Ishte tepër i zhytur në rolin e tij.
— Ah, meqë ra fjala, — tha ai, duke vendosur filxhanin mbi komodinë dhe duke u ulur pranë saj. I mori dorën; pëllëmba i ishte e lagësht. — Kam përgatitur disa dokumente për tatimet. E mban mend që folëm për rimbursimin e shpenzimeve të dentistit? Afati mbyllet këto ditë. I kam plotësuar të gjitha, ty të mbetet vetëm firma.
Ja pra. Momentin e kishte zgjedhur.
— Sigurisht, zemër, — Nora tërhoqi dorën, sikur të rregullonte flokët. — Ma jep. I nënshkruaj tani dhe mund t’i dorëzosh.
Fytyra e Oltianit u ndriçua. U hodh në korridor dhe u kthye pas pak çastesh me një dosje të hollë.
— Ja, shiko. Këtu është kërkesa, këtu lista… dhe këtu, — tha ai, duke i zgjatur një fletë ku një dokument tjetër ishte vendosur sipër, duke mbuluar titullin, — është thjesht një autorizim për përpunimin e të dhënave nga ndërmjetësi që do t’i dorëzojë. Firmos poshtë.
Nora mori stilolapsin. Sytë i rrëshqitën mbi tekstin e imët. Megjithatë, disa fjalë kyçe i kapën menjëherë vëmendjen: “…i jap të drejtë shtetasit Mentor Çuko të më përfaqësojë në të gjitha institucionet… me të drejtë tjetërsimi të pasurisë së paluajtshme… tërheqje fondesh…”.
Ishte një prokurë e përgjithshme. E plotë. Me formulim serioz, thuajse noterial. A ishte përgatitur “në distancë” nga ndonjë noter mik? Apo Oltiani shpresonte ta rregullonte vërtetimin më vonë? Apo ndoshta ishte thjesht një model, një mjet presioni?
Jo, mendoi ajo. Me një letër të thjeshtë nuk shitet pasuria e paluajtshme.
Pra plani ishte më i ndërlikuar. Firma i duhej për diçka tjetër. Për çfarë saktësisht?
“Nuk ka rëndësi,” i tha vetes. Qëllimi ishte i qartë.
— Oltian, — tha ajo, duke ngritur sytë nga letra dhe duke e fiksuar drejt e në sy, — pse këtu shkruhet…