— …me të drejtë tjetërsimi të pasurisë së paluajtshme? — vazhdoi ajo fjalinë, duke e shqiptuar ngadalë, sikur po shijonte secilën fjalë.
Oltian Begaj u zbeh në çast. Nuk e kishte menduar kurrë se ajo do ta lexonte dokumentin deri në fund.
— Ku e ke parë këtë? — u përkul ai me ngut mbi letër. — Ah, këtu… Po kjo është thjesht një formular standard! Model i zakonshëm! Janë renditur të gjitha kompetencat, që të mos sorollatemi dy herë. Nuk i dihet, ndonjë vërtetim, ndonjë ekstrakt nga regjistri i pasurive… Formalitet, Nora. Mos u kap pas detajeve.
— Formalitet? — Nora Prendi e uli stilolapsin mbi tavolinë, me një qetësi kërcënuese. — Të shitet banesa ime qenka formalitet?
— Po kush foli për shitje?! — zëri i Oltianit u ngrit, pothuajse duke kaluar në histeri. — A nuk më beson? Jam burri yt! Çdo gjë e bëj për ne! Na duhet rimbursimi i taksave, paratë s’janë kurrë të tepërta!
Në pragun e dhomës së gjumit u shfaq Ikbale Lufta. Qëndroi aty, me krahët e kryqëzuar mbi kraharorin e saj të rëndë, duke e shpuar Norën me një vështrim të ftohtë e të palëvizshëm. Maskën e gjyshes së butë e kishte hedhur tej.
— Çfarë janë këto teka, moj Nora? — jehoi zëri i saj. — Oltiani rend, mbledh letra, përpiqet, e ti bën naze? Firmose dhe mos na ça kokën. Nga këto skenat e tua më hipën tensioni.
— Ju hipën tensioni, zonja Ikbale? — Nora u ngrit në këmbë. Frika ishte zhdukur; në vend të saj ishte shfaqur një zemërim i akullt. — Mos u shqetësoni. Tani do t’ua ul unë.
Ajo iu afrua dollapit, e hapi dhe nxori një kuti të vogël, ku mbante dokumentet e apartamentit.
— Çfarë po bën? — pyeti Oltiani, i tendosur.
— Po kontrolloj, — ia ktheu ajo shkurt. — Oltian, e di çfarë parashikon neni për mashtrim në Kodin Penal? Sidomos kur bëhet nga disa persona me marrëveshje paraprake?
— Po flet marrëzira, — fërshëlleu vjehrra, duke hyrë brenda. — Çfarë mashtrimi? Ne jemi familje! Deshëm më të mirën!
— Më të mirën për kë? — Nora u kthye vrullshëm nga të dy, me letrat në dorë. — Për kreditorët tuaj?
Dhoma u mbush me heshtje të trashë, mbytëse. Ikbales i dolën njolla të kuqe në fytyrë. Oltiani uli kokën, si një nxënës i kapur në faj.
— Ti… na ke përgjuar? — pëshpëriti ai.
— Kam dëgjuar mjaftueshëm, — foli ajo prerë. — Kam dëgjuar për kaparin. Për fjalinë “ajo s’ka ku të shkojë”. Dhe për planin që banesa ime të përdorej për të shlyer borxhet e nënës sate.
— Nora, të lutem! — Oltiani u hodh drejt saj, duke u përpjekur ta përqafonte. — Nuk është ashtu! Mami ka rënë në hall! E mashtruan, futi paratë në një kooperativë dhe ata u zhdukën! Borxhi rritet, përmbaruesit kërcënojnë! Ne donim ta shisnim përkohësisht banesën tënde, të mbyllnim borxhin dhe pastaj… pastaj do merrnim kredi! Një shtëpi të madhe, për të gjithë!
— Ta shisnit përkohësisht shtëpinë time? — Nora qeshi, dhe ajo e qeshur ishte e frikshme. — E dëgjon veten çfarë thua? Doje të më lije rrugëve që të shpëtoje nënën tënde nga marrëzitë e veta? Më pyete ndonjëherë mua?
— Po ç’të pyesnim ty?! — shpërtheu Ikbale Lufta, duke humbur durimin. — Je e re, do punosh, do fitosh prapë! Unë jam grua e moshuar, për këto borxhe mund të më vrasin! Je e detyruar të ndihmosh familjen! Hyre në fisin tonë, duhet të ndash edhe gëzimet, edhe fatkeqësitë! Banesa t’u la nga gjyshja, pa pikë djerse! Nuk e fitove me kurriz! Mund edhe të sakrifikosh për të afërmit!
Ja ku ishte. Fytyra e vërtetë. Zilia. E zezë, ngjitëse, e helmuar nga pasuria e dikujt tjetër. Trashëgimia e saj, për ta, ishte “dhuratë falas”, diçka që kishin të drejtë ta rrëmbenin.
— Jashtë, — tha Nora qetë.
— Çfarë the? — Ikbale Lufta mbeti pa frymë nga zemërimi.
— Jashtë nga shtëpia ime. Të dy. Menjëherë.
— S’ke të drejtë! — ulëriti Oltiani. — Unë jetoj këtu! Kjo është edhe e imja…
— Asgjë këtu nuk është e jotja, — e preu ajo. — As i regjistruar nuk je. Je i regjistruar te nëna jote, në atë banesë që me sa duket e keni lënë peng ose e keni shitur, ndaj ju duhet e imja. Mblidhni plaçkat. Keni një orë kohë. Nëse pas një ore nuk jeni zhdukur, thërras policinë. Dhe besoje, Oltian, bisedën tuaj në kuzhinë e kam të regjistruar. Regjistruesin e ndeza sapo dëgjova fjalët e para.
Ishte gënjeshtër. Nuk kishte regjistruar asgjë. Por blofi funksionoi në mënyrë të përsosur. Oltiani u bë gri në fytyrë nga tmerri.
— E ke regjistruar mamanë time? — pëshpëriti ai, i tronditur. — Ti… ti je përbindësh!
— Mblidh plaçkat, idiot! — ia plasi Ikbale Lufta, duke iu kthyer e tërbuar, ndërsa tensioni në ajër premtonte një shpërthim të pashmangshëm në çastin pasues.