Ikbale Lufta e kuptoi më në fund se loja kishte marrë fund. E mposhtur, por ende kryeneçe, mërmëriti mes dhëmbëve:
— S’ka gjë, do gjejmë ku të fusim kokën! Mos u poshtëro para kësaj…
Pa e përfunduar fjalinë, u hodh drejt dhomës së ndenjjes dhe filloi t’i rrëmbente ikonat e saj nga raftet, duke i futur me ngut në qese plastike. Lëvizte si e çmendur, me frymëmarrje të rënduar, sikur çdo sekondë e humbur ta çonte më afër humbjes totale.
— Qoftë mallkuar kjo shtëpi për ty! — ulërinte ndërsa përshkonte korridorin sa andej-këndej. — U mbytsh me këta metra katrorë! Do mbetesh vetëm, e harruar nga të gjithë! Kujt i hyn në punë një grua pa burrë? Egoiste e pashpirt!
Nora Prendi qëndronte në prag të dhomës së gjumit, me krahët e kryqëzuar dhe shikimin e ftohtë. Nuk tha asnjë fjalë. Thjesht shikonte shpërbërjen e tyre. I dhembte. I dhembte tmerrësisht. Nuk po shembej vetëm një martesë — po shembej besimi i saj te njerëzit. Njeriu që kishte dashur ishte kthyer në një hije pa shtyllë kurrizore, gati të shkelte mbi jetën e saj vetëm sepse kështu i kërkonte e ëma.
Megjithatë, përmes asaj dhimbjeje, po çante rrugë një ndjesi tjetër. Lehtësimi. I madh, i pastër, çlirues. Sikur prej vitesh të kishte mbajtur mbi shpinë një thes me barrë të kalbur dhe, më në fund, ta kishte hedhur tutje.
— Po paradhënia? — pyeti papritur Oltian Begaj, duke u ndalur në derën e hyrjes me valixhen në dorë. Dukej i mjerë: pantallona shtëpie të varura, shikim i lëvizshëm, që kërkonte shpëtim. — Mamë, ne e morëm paradhënien… treqind mijë lekë. Duhet t’i kthejmë.
— Kërkoja asaj! — ia preu Ikbale Lufta, duke treguar me mjekër nga Nora. — Faji është i saj! Ajo e prishi marrëveshjen! Le të paguajë!
Oltiani e pa Norën me një shpresë të dëshpëruar.
— Norë… të lutem… e di si është puna… Na marrin në qafë. A mund të na ndihmosh? Të paktën njëqind mijë? Ti ke kursime… Bëjmë një letër, ta kthejmë…
Nora e vështroi sikur të mos ekzistonte.
— Çelësat, — tha shkurt, duke zgjatur dorën.
Ai hezitoi.
— Çelësat! — bërtiti ajo aq fort, sa xhamat e dollapit u drodhën.
Oltiani u step, futi dorën në xhep dhe i hodhi çelësat mbi komodinë.
— Do pendohesh, — mërmëriti ai me inat të shuar. — Unë isha gjëja më e mirë që kishe.
— Ti ishe gabimi im më i madh, — iu përgjigj Nora pa ngritur zërin. — Dhe fatmirësisht e ndreqa tani, jo kur të mbetesha rrugëve.
Ajo hapi derën e jashtme.
— Mirupafshim, “të afërm”. Dhe mbajeni mend: po pashë qoftë edhe një telefonatë apo mesazh nga ju, shkoj drejt e në prokurori për tentativë mashtrimi.
Ikbale Lufta doli në shkallë me kokën lart, duke u përpjekur të ruante dinjitetin, por duart i dridheshin nga pesha e qeseve. Pas saj u zvarrit Oltiani, i kërrusur, i thyer, sikur mbi shpinë t’i ishte rrëzuar gjithë jeta.
Dera u përplas. Nora e mbylli bravën dy herë. Klik. Klik.
Heshtje.
Ajo mbështeti ballin pas derës së ftohtë. Lotët që kishte mbajtur me zor shpërthyen më në fund. U rrëshqit poshtë dhe shpërtheu në të qara, duke vajtuar tre vitet e humbura, dashurinë e verbër, ëndrrat për një pleqëri të qetë që nuk do të vinte kurrë.
Papritur, telefoni i tingëlloi në xhep. Me duar që ende i dridheshin, e nxori. Një njoftim nga banka:
“Kliente e nderuar, ju informojmë se sot është kërkuar historia juaj kreditore nga shoqëria ‘Kredi Express’.”
Sytë e Norës u hapën nga tronditja. Fshiu fytyrën me mëngë dhe hyri menjëherë në aplikacionin e shërbimeve shtetërore.
Te veprimet e fundit shkruhej: “Dhënie pëlqimi për kontroll të historisë kreditore”. Ora: 03:00 e mëngjesit.
Oltiani. Ndërsa ajo flinte, ai jo vetëm që po përgatiste dokumentet për shitjen e banesës, por kishte tentuar të merrte kredi në emrin e saj, për të mbuluar vrimat urgjente, derisa “të shitej” shtëpia.
Zemërimi u kthye si flakë, duke ia tharë lotët përnjëherë.
Nora u ngrit, shkoi në kuzhinë dhe mbushi një gotë me ujë. Duart tani i ishin të qëndrueshme.
Nxori laptopin. Hapi i parë: ndryshoi të gjitha fjalëkalimet — banka, email, shërbime shtetërore. Hapi i dytë: dërgoi një kallëzim elektronik në polici. Hapi i tretë: porositi ndërrimin e bravave.
U afrua te dritarja. Jashtë binte shi, duke larë pluhurin e rrugëve.
— Do t’ia dal, — tha me zë të lartë, në apartamentin bosh. Në apartamentin e saj. — Do punoj. Do jetoj. Ndërsa ju…
Në mendje i doli Oltiani, duke u justifikuar para “blerësit” për paratë që mungonin, dhe Ikbale Lufta, duke u dridhur nga frika përballë kreditorëve.
— Ju morët pikërisht atë që meritonit.
Nora piu një gllënjkë ujë. I dukej i freskët, i pastër. Ashtu si jeta e saj e re që po niste tani. Pa parazitë. Pa gënjeshtra. Dhe pa vjehrrë.
Në mbrëmje do të porosiste pica. Me djathë të shtrenjtë. Dhe do ta hante vetëm, duke shijuar çdo kafshatë të lirisë së saj.