Atë ditë po rregulloja dokumentet në sekretarin e vjetër prej druri. Më duhej patjetër të gjeja certifikatën teknike të banesës për të lidhur një sigurim të ri. Dosje pas dosjeje rrëshqisnin nën gishta, deri sa preka një dosje gri, të panjohur, me vulë noterie. M’u duk e çuditshme. Nuk më kujtohej ta kisha parë ndonjëherë më parë.
– Po kjo çfarë është… – mërmërita, ndërsa e hapa.
Shkronjat më turbulloheshin para syve, por një fjali u ngul menjëherë në mendje, si një gjemb i dhimbshëm: “…kalimi i së drejtës së pronësisë mbi pasurinë e paluajtshme…”. Zemra më rrahu fort dhe për një çast sikur u ndal. Data ishte e qartë – tre javë më parë. Poshtë, një firmë e njohur, e hedhur me dorë të sigurt: firma e burrit tim, Kastriot Beqiri.
U ula ngadalë në karrige. Ndjeva majat e gishtave të mpiheshin. E rilexova dokumentin edhe një herë, duke shpresuar se po e keqinterpretoja. Por jo. Gjithçka ishte e saktë. Shtëpia jonë – ajo për të cilën kishim sakrifikuar çdo kursim, ku çdo qoshe ishte rregulluar me duart e mia – tashmë ishte regjistruar në emër të prindërve të tij.
Kujtimet më pushtuan si dallgë: netët kur numëronim çdo lek për këstin e parë, momenti kur shita stolitë e gjyshes që të mjaftonin për mobilimin, orët e gjata jashtë orarit në spital që ta shlyenim kredinë sa më shpejt…
Dera e hyrjes u përplas lehtë. Kastrioti ishte kthyer nga puna. Hapat e tij në korridor, zhurma e çelësave të hedhur mbi komodinë… gjithçka dukej normale, sikur asgjë të mos kishte ndryshuar.
– Donika, je në shtëpi? – zëri i tij, zakonisht aq i afërt, tani më tingëlloi i huaj.
Shtrëngova letrat në dorë. Fleta u rrudh nën presionin e gishtave. Gryka më ishte tharë.
– Jam në dhomën e punës, – thashë me një zë të ngjirur.
Ai u shfaq në prag, me pallton gjysmë të hapur dhe një qese nga dyqani. Sapo pa dokumentet në duart e mia, buzëqeshja iu shua ngadalë.
– Kastriot, – u përpoqa të flisja qetë, por zëri më dridhej, – ma shpjegon dot çfarë do të thotë kjo?
Ai u ndal sikur të ishte përplasur pas një muri të padukshëm. Qesja i rrëshqiti nga dora dhe diçka ra rëndë në dysheme.
– Donika, unë… unë mund ta shpjegoj.
– Vërtet? – u ngrita në këmbë, ndërsa brenda meje përvëlonin zemërimi dhe zhgënjimi. – Mund të më thuash pse vendose ta kalosh SHTËPINË TONË në emër të prindërve të tu, pa më pyetur asnjëherë?
Në dhomë ra një heshtje e rëndë. Jashtë dëgjohej zhurma e qytetit në mbrëmje, një borie makine diku larg, ndërsa tek ne koha dukej sikur kishte ngrirë. Njëzet vite martesë, mijëra vendime të përbashkëta, plane e ëndrra – dhe ja ku ishte tradhtia, e shtrirë mbi tavolinë në formën e një dokumenti me vulë.
– E bëra për sigurinë tonë, – tha Kastrioti, duke hyrë më në fund brenda dhe duke ngritur qesen. Duart i dridheshin lehtë. – Kohët janë të pasigurta… nuk i dihet kurrë çfarë mund të ndodhë.
E shikoja dhe nuk e njihja më. Ku ishte ai njeri me të cilin për njëzet vjet kishim ndarë gjithçka përgjysmë?
– Siguri? – buzëqesha me hidhërim. – Siguri nga kush? Nga unë?
– Nuk po e kupton, – kaloi dorën nëpër flokë, një gjest që i dilte vetëm kur ishte shumë i tensionuar. – Prindërit këmbëngulën. Sipas tyre, kështu bëhet në familje: pasuria kalon nga një brez te tjetri…
– Pra, prindërit, – fytyra më nxehu nga indinjata. – Dhe kur kishe ndër mend të ma tregoje këtë? Kur gjithçka të ishte bërë e pakthyeshme?