…po sikur nëna jote të vendosë se ka ardhur koha të largohemi prej këtu?
Zilja e derës ra papritur. Të dy u stepëm nga tingulli i mprehtë. Kastrioti hodhi sytë drejt korridorit dhe foli me zë të ulët:
– Janë prindërit. I thirra sapo pashë që i kishe gjetur dokumentet.
– Shkëlqyeshëm! – bëra një gjest të dëshpëruar me duar. – Me ta konsultohesh menjëherë, ndërsa me mua nuk e pate as idenë të flisje?
Zilja u dëgjua sërish, këtë herë më këmbëngulëse. Kastrioti hapi derën. Nga korridori mbërritën zërat e trazuar të Nexhmije Çelës dhe hapat e rëndë të vjehrrit, që bënin të kërcisnin dërrasat e dyshemesë.
– Donikë! – Nexhmije Çela hyri vrullshëm në dhomë, si gjithmonë me atë mënyrën e saj për ta mbushur hapësirën. – Çfarë po bën kështu? Pse e ke kthyer shtëpinë përmbys me këtë sherr?
U ktheva ngadalë nga ajo. Sa herë, gjatë gjithë këtyre viteve, kisha gëlltitur fjalë, kisha buzëqeshur me zor ndaj thumbimeve dhe kisha duruar ligjëratat e saj pa fund…
– Zonjë Nexhmije, – zëri më doli i fortë, pothuajse i panjohur për veten time, – a ju duket e drejtë që djali juaj, fshehurazi, ia kaloi dikujt tjetër shtëpinë që e blemë bashkë?
– Po ç’ka këtu për t’u çuditur? – u ul në kolltuk, duke rregulluar fundin e fustanit. – Kjo është e drejta jonë familjare. Tek ne gjithmonë ka qenë kështu: prona i kalon brezit më të vjetër. Traditë!
– Traditë? – një e qeshur e hidhur m’u ngjit në fyt. – Po paratë e mia ku hyjnë në këtë traditë? Rroga ime si infermiere, netët e pafundme në turne, bizhuteritë e gjyshes që i shita… këto nuk vlejnë aspak?
Vjehrri, që deri atëherë kishte heshtur, kolliti fytin:
– Donikë, po e merr shumë me ndjenja. Ne jemi njerëz të afërt, jo të huaj…
– Pikërisht! – ndërhyri Nexhmije Çela. – Jemi një familje dhe duhet të qëndrojmë bashkë. Ndërsa ti po bën skandal për një firmë!
– Për një firmë? – sytë m’u kthyen nga Kastrioti, i cili rrinte i mbështetur pas murit. – A e dëgjon çfarë po thotë nëna jote? Njëzet vjet jetë e përbashkët reduktohen në “një firmë” të vetme?
Ai heshti, duke shmangur shikimin tim. Dhe në atë çast e kuptova: ishte ai momenti kur besimi shembet. Jo tradhti me një grua tjetër, jo një gënjeshtër e madhe, por një vijë stilolapsi, hedhur fshehurazi, kishte fshirë gjithçka që kishim ndërtuar.
Mëngjesi erdhi i ftohtë dhe i lagësht. Parkova makinën pranë një ndërtese të vjetër në qendër të qytetit, ku ndodhej zyra e konsulencës juridike. Ora shënonte saktësisht nëntë. Natën e kaluar e kisha kaluar pa gjumë në dhomën e miqve, duke shfletuar fotografi të vjetra, fatura, kontrata… Nën sytë e mi ishin formuar hije të errëta, por brenda ndjeja një vendosmëri të mprehtë.
Njëzet vitet me Kastriotin më kalonin para syve si skena të një filmi të zbehur: dasma, lindja e fëmijëve, hapat e parë në atë shtëpi… Çdo zgjedhje e kishim bërë së bashku. Të paktën, kështu besoja.
– Ulu, Donikë, – më tha Ikbale Osmani, një grua me flokë gri dhe vështrim depërtues, duke më treguar karrigen përballë tryezës masive. Kostumi i saj i rreptë dhe qëndrimi i drejtë frymëzonin përvojë dhe siguri. – Më trego me hollësi çfarë ka ndodhur.
Teksa flisja, ajo shënonte diçka në bllokun e saj, duke rregulluar herë pas here syzet me kornizë të hollë. Kur unë po i afrohesha fundit të rrëfimit, ajo ngriti kokën dhe më pa me vëmendje, sikur po përgatitej të bënte pyetjen që do të përcaktonte gjithçka.