Ajo e mbylli shënimin e fundit dhe, duke ngritur sytë nga fletorja, më vështroi me një përqendrim të mprehtë.
– A keni prova të shkruara që tregojnë pjesëmarrjen tuaj financiare në blerjen e shtëpisë? – pyeti qetësisht.
Duart më dridheshin lehtë ndërsa vendosa mbi tavolinë dosjen e trashë që e kisha përgatitur gjatë një nate pa gjumë. Brenda saj ishin renditur me kujdes nxjerrjet e llogarive bankare, kontrata e vlerësimit dhe akti i shitjes së bizhuterive të gjyshes sime – vathë të vjetër dhe një qafore të çmuar, të cilat ajo i kishte ruajtur për ditën e dasmës sime. Krahas tyre ndodheshin vërtetimet e pagës sime dhe dokumentet për orët e shumta shtesë që kisha bërë gjatë turneve në spital.
– Ja, – thashë, dhe u befasova vetë nga vendosmëria që ndjeva në zërin tim. – Çdo qindarkë është e dokumentuar. Çdo lek që kam hedhur për këtë shtëpi është këtu.
Ikbale Osmani nisi t’i shqyrtonte letrat me kujdes, herë duke tundur lehtë kokën, herë duke shënuar diçka në bllokun e saj.
– Marrëveshje martesore nuk keni pasur, apo jo? – tha pa ngritur sytë.
– Jo, – buzëqesha hidhur. – Në atë kohë na dukej e panevojshme. Mendonim se dashuria dhe besimi mjaftonin.
Ajo hoqi syzet dhe më pa drejt e në sy, sikur po përpiqej të kuptonte jo vetëm situatën, por edhe forcën time të brendshme.
– Donika, nga ana ligjore kemi arsye të forta për ta kundërshtuar këtë marrëveshje. Por duhet ta dini se kjo do të thotë përballje e hapur me bashkëshortin dhe familjen e tij. A jeni gati për këtë hap?
I shtrëngova duart në grusht.
– Jam gati të mbroj atë që më takon me të drejtë.
Kur u ktheva në shtëpi, gjeta aty një tjetër “mbledhje familjare”. Nexhmije Çela jepte udhëzime sikur tashmë të ishte zonja e padiskutueshme e shtëpisë.
– Këtu duhen ndërruar perdet, janë zbehur krejt… dhe kjo mur duhet rilyer…
– Mos u lodhni me plane, – i ndërpreva, duke vendosur dosjen mbi tavolinë. – Nesër nis procedura për kundërshtimin e marrëveshjes.
Heshtja ra si perde e rëndë mbi dhomë. Kastriot Beqiri u zbardh në fytyrë.
– Çfarë ke bërë? – pyeti me zë të ulët.
– Atë që duhej bërë, – u drejtova. – Po paraqes padi për shpalljen e pavlefshme të marrëveshjes. Kam prova për kontributin tim financiar në blerjen e shtëpisë.
– Ke humbur arsyen! – Nexhmije u ngrit me vrull. – Ta çosh burrin tënd në gjyq!
– Po të mashtrosh gruan tënde qenka normale? – zëri më u ngrit për herë të parë pas kaq vitesh. – Njëzet vjet kam qenë pjesë e kësaj familjeje. Kam lindur fëmijë, kam ndërtuar këtë shtëpi, kam qenë mbështetje për burrin tim. Dhe në fund? Më fshini nga dokumentet, sikur të mos kisha ekzistuar kurrë.
– Donika, – Kastrioti u afrua, – të lutem, flasim…
– Jo, Kastriot, – u tërhoqa një hap pas. – Fillimisht veprove pas shpinës sime, tani kërkon bisedë? E di çfarë është më e dhimbshme? Jo humbja e shtëpisë. Por fakti që tradhtove besimin tonë. Zgjodhe prindërit, pa menduar për mua dhe për fëmijët tanë.
– Ç’lidhje kanë fëmijët këtu? – ndërhyri vjehrri. – Çdo gjë po e bëjmë për të mirën e tyre!
– Për të mirën e tyre? – qesha me hidhërim. – Çfarë shembulli u jepni? Që tradhtia ndaj njerëzve të afërt është e pranueshme? Që zakonet vlejnë më shumë se ndershmëria?
Pashë fytyrën e Kastriotit të dridhej lehtë. Për herë të parë pas këtyre ditëve, në sytë e tij u shfaq diçka që i ngjante pendesës.
– Mami, babi, – u kthye ai ngadalë nga prindërit, – Donika ka të drejtë. Kam gabuar.
– Çfarë po thua? – Nexhmije ngriti duart. – S’ka asnjë gabim këtu!
– Ka, – tha ai me zë më të fortë. – Tradhtova njeriun që ka qenë gjithmonë pranë meje. Që kurrë nuk më ka kthyer shpinën.
Pasi prindërit e tij u larguan, mbi shtëpi ra një qetësi e rëndë dhe e ftohtë. Kastrioti mbeti ulur në heshtje, ndërsa ajri dukej sikur mbante ende peshën e fjalëve të pathëna, duke përgatitur terrenin për atë bisedë të vështirë që ende na priste.