Në kuzhinë, Kastrioti Beqiri rrinte i ulur, duke përzier pa mendim çajin që kishte kohë që ishte ftohur. Unë qëndroja pranë dritares, me shikimin ngulur te qielli që po errësohej. Piklat e para të shiut nisën të trokisnin në xham, si një paralajmërim i butë për atë që po vinte.
– E di, – foli ai më në fund, me një zë të ngjirur që s’e kisha dëgjuar kurrë më parë, – kur babai foli për rregullimin e dokumenteve të shtëpisë, unë e pashë vetëm si një çështje zakoni, si diçka “të drejtë” sipas traditës së familjes. As që më shkoi ndër mend…
U ndal papritur. U ktheva nga ai dhe vura re fijet e bardha në flokët e tij, më të shumta se më parë. Kur ishin shfaqur? Si kisha mundur të mos i shihja?
– Çfarë nuk mendove, Kastriot? – e pyeta me qetësi.
– Për ne, – tha ai, duke më parë drejt e në sy. – Për familjen tonë. Për gjithçka që kemi ndërtuar bashkë gjatë këtyre viteve. E di kur u tremba vërtet? Kur pashë dokumentet te noteri. Çdo faturë, çdo vërtetim… Dhe më erdhi ndër mend si i shite stolitë e gjyshes sate. Si qaje natën, duke menduar se po flija dhe nuk të dëgjoja.
Më iku fryma për një çast. Ajo kohë dukej sikur i përkiste një jete tjetër – ishim të rinj, të mbushur me besim dhe ëndrra, të bindur se mjaftonte dashuria.
– Nesër do shkoj te noteri, – tha ai, duke u ngritur e duke iu afruar. – Do ta kthej gjithçka siç ishte. Shtëpia do të jetë në emrin e të dyve.
– Nuk është vetëm çështje dokumentesh, – tundja kokën. – Është çështje besimi. Ti e kupton këtë, apo jo?
– Po, – u përgjigj ai, duke më prekur lehtë dorën. – Dhe e di që një “më fal” nuk mjafton. Por dua ta ndreq vërtet këtë gabim. Pa gjysmëmasë.
Shiu jashtë po binte më fort, ndërsa diku larg u dëgjua një bubullimë.
– Prindërit e tu s’do ta pranojnë lehtë, – thashë.
– Le të jenë kundër, – tha ai me vendosmëri. – Kam lejuar shumë gjatë të ndërhyjnë në jetën tonë. Kur ti fole për fëmijët… për shembullin që u japim… ishte sikur m’u hapën sytë.
Heshti për pak dhe pastaj shtoi me zë më të ulët: – E mban mend çfarë tha Krenar Rrota vitin e kaluar? Që do të bëhej mjek, si ti. Jo inxhinier, si unë dhe babai. Dhe e di çfarë më tronditi? Tha: “Dua të ndihmoj njerëzit si mami. Ajo mban gjithmonë fjalën dhe nuk tradhton kurrë.”
Sytë m’u mbushën me lot. Djali ynë… aq kokëfortë dhe aq i ndershëm.
– Nuk dua ta humbas atë që kemi, Donika Lufta, – tha Kastrioti, duke më përqafuar lehtë. – Nuk dua që fëmijët tanë të rriten duke besuar se zakonet vlejnë më shumë se ndershmëria. Se është në rregull të lëndosh ata që do, për hir të disa “rregullave”.
U mbështeta te supi i tij. Njëzet vjet nuk janë thjesht një numër. Janë mijëra mëngjese bashkë, debate për perde e mobilje, net pa gjumë pranë fëmijëve të sëmurë. Është një jetë e tërë.
– Do të na duhet të flasim gjatë, – thashë. – Dhe të vendosim kufij të rinj. Sidomos me prindërit e tu.
– E di, – pohoi ai. – Dhe jam gati. Vërtet.
Shiu filloi të pushojë ngadalë. Nga korridori u dëgjuan hapa – vajza ishte kthyer nga stërvitja.
– Mami, babi, erdha! – u dëgjua zëri i gëzuar i Tringa Pano-s. – Sa mirë mban erë këtu! Çfarë kemi për darkë?
U pamë me Kastriotin dhe buzëqeshëm njëkohësisht. Disa gjëra, pavarësisht gjithçkaje, mbeten të njëjta.
– Shko laji duart, – i thashë, duke u larguar nga dritarja. – Po hamë menjëherë. Të gjithë bashkë.