— Mimoza Nushi, unë nuk mund ta punësoj Kujtesa Currin, — foli me kujdes Diella Kalemi, duke zgjedhur fjalët që të mos e acarojë situatën.
Vjehrra e saj e kishte ngritur disa herë më parë këtë kërkesë, duke këmbëngulur që vajza e saj të gjente vend pune pikërisht në firmën e nuses.
— Po përse jo? — u përgjigj Mimoza me një ton të lënduar. — Është vajzë e zgjuar, ka mbaruar universitetin, është e martuar. Nëse ke frikë se do të rrijë shpesh në leje mjekësore, gabohesh. Nëse mbesa sëmuret, unë rri me të.
— Nuk është kjo arsyeja, — tha Diella, duke u përpjekur të ruante qetësinë. — Kam disa parime të qarta: në kompaninë time nuk punësoj të afërm.
— Çfarë rregullash budallaqe janë këto! — shpërtheu Mimoza, e fyer.
— Ndoshta duken të tilla, por janë të domosdoshme, — vazhdoi Diella. — Kam vetëm dy rregulla themelore: nuk u jap hua para miqve dhe familjarëve, dhe nuk bashkëpunoj profesionalisht me ta. Këto rregulla nuk i kam shpikur unë, por i ka krijuar përvoja e jetës, ku raste të tilla shpesh përfundojnë në konflikte. Unë nuk dua telashe.
Për të shmangur përplasjen, Diella u çua dhe shkoi në kuzhinë për të vënë çajnikun në zjarr. Në dhomën e ndenjjes mbeti burri i saj, Gentian Osmani. Sapo nusja doli nga aty, nëna iu drejtua djalit:
— Çfarë rri e shikon? Është motra jote! Fol me gruan, ushtro pak presion!
— Jo, — kundërshtoi Gentiani pa hezitim. — Nëse Diella ka thënë jo, atëherë më mirë mos këmbëngulim. Pastaj, a nuk mundet Kujtesa të gjejë vetë një punë? Ka plot vende të lira, mjafton të kërkojë.
— Edhe ti kundër meje, — murmuriti Mimoza me inat, por nuk vazhdoi më tej. Në fund të fundit, Diella ishte pronarja e kompanisë dhe kishte të drejtë të plotë të vendoste vetë për punësimet.
Kaloi rreth një muaj dhe Mimoza mori vesh nga të njohurit se Elsa Kastrati, kunata e saj, punonte bashkë me Diellën. Atëherë, e revoltuar, e rihapi sërish temën që vajza e saj të pranohej në punë.
— Këtë e kemi diskutuar një herë, — u përgjigj Diella, këtë herë me një hije nervozizmi.
— Por motra jote punon aty! — ia ktheu menjëherë vjehrra.
— Është e vërtetë, — pranoi Diella. — Por ajo punon sipas profesionit të saj. Kujtesa nuk ka kualifikim. Çfarë do të bëj unë me një historiane në kompani? Do të më duhet ta trajnoj nga fillimi, dhe kjo do kohë e para. Unë punësoj vetëm specialistë.
— Le të punojë fillimisht me gjysmë orari dhe të mësojë, — këmbënguli Mimoza.
— Jo, sepse dikush duhet ta mësojë, dhe ai dikush paguhet nga unë. Në këtë mënyrë, unë do të paguaja arsimin e Kujtesës, — e ndërpreu Diella.
— Mirë, e kuptova, — tha Mimoza me zë të ftohtë, e lënduar.
Refuzimi i nuses për ta sistemuar vajzën e saj e zemëroi aq shumë, saqë ditën tjetër, pasi gjeti pak kohë, mori një stilolaps dhe një fletë dhe nisi të kërkonte institucione shtetërore ku mund të ankohej për biznesin e Diellës. Deri në mesditë, ajo kishte shkruar tre ankesa. Nuk e dinte saktësisht çfarë do të arrinte me to; thjesht kërkonte një lloj hakmarrjeje të vogël, që nusja të mos ndjehej superiore.
Kaluan javë të tëra. Diella nuk i përmendi asnjëherë Mimozës se në punë kishte vështirësi.
“Ja doli,” mendoi me vete vjehrra dhe arriti në përfundimin se firma e nuses po ecte për mrekulli.
— Si po të shkojnë punët? — e pyeti një ditë, me një kureshtje të shtirur.
— Shumë ngarkesë, — u përgjigj shkurt Diella.
Ajo shmangte gjithmonë bisedat për punën, sepse rrallëkush e kuptonte çfarë bënte realisht dhe askush nuk kishte dëshirë të thellohej.
— Vjehrri yt, Zoti e pastë shpirtin në paqe, — tha Mimoza duke bërë kryqin, — nuk e pa këtë ditë. Ai punoi shumë për shtëpinë e vogël në fshat, por tani ka filluar të prishet. Do të doja të më ndihmoje ta rregullojmë.
Megjithatë, mënyra se si e tha, tingëllonte më shumë si urdhër sesa si kërkesë. Diella, e mësuar të negocionte — aftësi që e kishte trashëguar nga i ati — nuk refuzoi menjëherë. Filloi të pyesë për tokën, për pemët e mbjella, më pas për shtëpinë, themelet dhe çatinë. Nga biseda kuptoi se objekti ishte në gjendje të mirë dhe kishte nevojë vetëm për rregullime kozmetike.
— Mund të ndihmoj, — tha më në fund, — por vetëm nga paga ime dhe vetëm nëse Gentiani është dakord.
Mimoza mbeti e habitur. Ajo gjithmonë kishte menduar se një sipërmarrës kishte një llogari të veçantë dhe mund të merrte para nga biznesi kur të donte. Për pagë, ajo as që e kishte menduar. Sikur t’i lexonte mendimet, Diella shtoi:
— Po, unë marr pagë. Është një përqindje nga fitimi dhe ndryshon sipas raporteve financiare. Nëse Gentiani bie dakord, mund të ndaj pak para — por vetëm pak.
Mimoza e interpretoi këtë sipas mënyrës së saj dhe të nesërmen vendosi të fliste me djalin.
— Gruaja jote është dorështrënguar, — tha pa dorashka. — Ka një kompani të madhe, me siguri noton në para, dhe mua, nënës sate, më refuzon ndihmën. Babai yt punoi me duart e tij atë shtëpi, ti ke luajtur atje fëmijë, dhe tani po shembet.
Edhe pse Gentiani kishte mbaruar studime për menaxhim, ai nuk e kuptonte realisht funksionimin e një ndërmarrjeje. Ashtu si e ëma, mendonte se pronari mund të merrte para sa herë t’i duhej. Kështu, në mbrëmje, iu drejtua gruas me një ton të ftohtë:
— Pse nuk e ndihmove mamanë time?
Diella e pa me vëmendje. E dinte mirë sa të cekëta ishin njohuritë e tij për këto çështje.
— Dëgjo, i dashur, — tha ajo duke i hedhur vetes çaj aromatik. — Mos e shih kompaninë time si një portofol personal. Ajo funksionon sipas rregullave ekonomike. Nuk mund të marrësh para thjesht sepse të duhen. Ka plane financiare, ka detyrime që duhet përmbushur: paga, qira, pajisje. Është një zinxhir i gjatë dhe, nëse heq një hallkë, i gjithë zinxhiri mund të këputet.
— Aq keq është puna? — pyeti Gentiani i habitur.
— Nuk thashë që është keq, — u përgjigj ajo me qetësi. — Por aktualisht nuk kam një fond rezervë ku të grumbulloj fitime për ditë të vështira. Çdo qindarkë është e planifikuar…
(Vazhdon natyrshëm në pjesën tjetër.)