…prandaj fol me nënën tënde dhe shpjegoja qartë se unë nuk kam ndonjë sirtar sekret nga ku të nxjerr para sa herë që dikujt i lind nevoja. Dhe nëse je kaq kurioz të kuptosh se si funksionojnë financat e një biznesi, ja ku i ke, — tha ajo dhe zgjati dorën drejt raftit, prej nga nxori tri libra të trashë e të rëndë, duke i vendosur mbi tavolinë.
Gentiani u ndje thellësisht i fyer. Së pari, sepse u trajtua sikur të ishte një fëmijë që nuk kupton asgjë. Së dyti, sepse nënës së tij po i refuzohej ndihma për herë të dytë. Dhe së treti, sepse iu futën librat para hundës, sikur të ishte i detyruar të justifikohej me teori. Megjithatë, në thelb, ai e respektonte bashkëshorten e tij pikërisht për faktin se kishte arritur, nga hiçi, të ndërtonte një aktivitet të vetin — të vogël, por të qëndrueshëm. Edhe vetë do të kishte dashur të kishte diçka të ngjashme, por deri tani nuk ia kishte dalë.
Disa ditë më vonë, Diella Kalemi shkoi te e ëma. Zakonisht e vizitonte dy herë në javë, herë për ta parë, herë për të biseduar lirshëm dhe, edhe pse ishte tashmë grua e pjekur, për të kërkuar ndonjë këshillë.
— Më ka lodhur vjehrra, — tha Diella pasi kishin mbaruar çajin.
— Ka ndodhur gjë serioze? — pyeti me interes Drita Osmani.
— Nuk e di si ta quaj. Fillimisht kërkoi t’i gjeja punë Kujtesës, pastaj u zemërua që mora Elsën në kompani, dhe para pak ditësh kërkoi para për të rregulluar shtëpinë e pushimit. Dhe Gentiani u rreshtua me të.
— Hëmm… — mërmëriti gruaja, tashmë në moshë. — Është e kuptueshme. Ti ke biznesin tënd, punon për vete, dhe atyre u dukesh si një pulë që bën vezë ari.
— Pulë, — buzëqeshi Diella me ironi, — sikur ta dinin sa të vogla janë vezët që bën kjo pulë.
— Pikërisht, nuk e dinë. Po pse nuk ia shpjegon burrit tënd se si funksionon puna jote?
— O mamë, vetëm kjo më mungon! — reagoi Diella. — Që Gentiani të fillojë të më japë urdhra se çfarë të bëj. Më mjafton stresi me njerëzit e mi, nuk kam nevojë për një tjetër barrë.
— Megjithatë, vjehrra është nëna e tij. Duhet ndihmuar, sigurisht, por me masë.
— Mamë, Mimoza Nushi ka një djalë. Le ta ndihmojë ai. Unë kam ty, Elsën, vëllanë dhe mbesën time.
— E vërtetë, por Gentiani është burri yt, dhe ajo është nëna e tij. Mendoje pak.
— Mirë, do ta mendoj, — pranoi Diella.
Në fakt, ajo nuk ishte plotësisht kundër idesë për ta ndihmuar vjehrrën. Por sa herë që i kujtohej toni urdhërues i saj, lindte pyetja: “A ia vlen?” Sepse nëse ajo do të bënte hapin e parë financiar, Mimoza Nushi me siguri do të kërkonte sërish pas një kohe. Megjithatë, çfarëdo që të ndodhte, kjo çështje duhej zgjidhur.
Gentiani i hodhi një sy librave që Diella i kishte dhënë. Disa gjëra i kuptoi, të tjera i dukeshin aq të ndërlikuara sa vendosi t’i linte për më vonë. Kur shkoi te e ëma, u përpoq t’ia shpjegonte me fjalët e veta se si funksionon biznesi dhe pse Diella kishte detyrime financiare.
— Gënjeshtra janë të gjitha, — ia preu ajo pasi ai mbaroi “ligjëratën” e tij të shkurtër. — Mos harro që vjehrra jote shkoi në pushime verën e kaluar, dhe kush e pagoi? Gruaja jote. Edhe kunata jote nuk mbeti pas, — heshti për pak sekonda, që Gentiani të ndalej te fjala “gruaja”, — asaj i bëri një rinovim, ndërsa nënës së saj i bleu frigorifer dhe tani po i rregullon banjën. Po unë… — këtu ajo heshti qëllimisht dhe hapi duart, sikur të tregonte boshllëkun përpara vetes.
— Po… — tha Gentiani, duke iu bashkuar mendimit të saj.
Atij iu kujtua menjëherë dhurata që Diella i kishte bërë mbesës, mobiliet për fëmijë, dhe fakti që vjehrra e tij kishte shkuar për masazh për gati një muaj. Ndjeu keqardhje që nëna e tij kishte mbetur jashtë kësaj liste. Prandaj, sapo u kthye në shtëpi, filloi t’i fliste Diellës për drejtësinë, me tonin e një mësuesi.
Ajo nuk e ndërpreu. Përkundrazi, ishte kureshtare të dëgjonte se si ai e konceptonte këtë “drejtësi”. Kur ai përfundoi, mbështeti pëllëmbët mbi tavolinë dhe e pyeti:
— Ne jemi familje?
— Po, — u përgjigj ajo pa hezitim.
— Dhe në familje gjithçka ndahet barabartë?
— Në parim, po.
— Atëherë pse ndihmon vetëm të tutë dhe injoron kërkesën e nënës sime?
— Ah, tani e kuptova, — buzëqeshi Diella butë. — E sheh, për mua nëna ime do të jetë gjithmonë më afër. Ashtu si për ty, nëna jote do të mbetet gjithmonë nënë. Prandaj unë mendoj së pari për timen.
— Po pse të mos ndihmosh edhe vjehrrën? — nguli këmbë Gentiani.
— Vërtet? — u habit Diella. — Kush ia bleu lavatriçen? Kush i vendosi kondicionerin? Ti? — e shikoi drejt në sy dhe ai uli vështrimin. — Kush ia ndërroi dritaret në dhomën e gjumit? — fytyra e Gentianit u skuq lehtë.
— Po, këto i ke bërë ti, — pranoi ai, — por…
— Jam gati ta ndihmoj nënën tënde, — e ndërpreu Diella, — por në mënyrë të barabartë. Ti vendos njëqind lekë, unë vendos njëqind. Dhe mos harro buxhetin tonë familjar. A je dakord? — pyeti ajo. Ai pohoi pa fjalë.
Gentiani e kuptonte mirë se Diella, natyrshëm, do të kujdesej më shumë për nënën e saj sesa për të tijën, dhe se në atë kohë të shkurtër bashkëjetese kishte bërë tashmë shumë. Ndërsa ai vetë nuk kishte arritur të bënte asgjë për nënën e tij. Kjo ishte ajo që e lëndonte më shumë: paaftësia për të fituar para. Megjithatë, një hije pakënaqësie ndaj Diellës mbeti, sepse kushtet e saj nënkuptonin se nëna e tij nuk do të përfitonte shumë në të ardhmen.
Kaluan disa ditë. Me sa dukej, Gentiani kishte folur me të ëmën dhe i kishte shpjeguar qëndrimin e Diellës, por Mimoza Nushi nuk u bind. Vendosi të fliste vetë me nusen dhe, duke e gjetur vetëm në shtëpi, shkoi për vizitë. Pas pak minutash bisedë, ajo e tha troç:
— Nëse nuk më jep para për shtëpinë e pushimit, do ta kthej Gentianin kundër teje. Dhe pastaj, nuk dihet sa gjatë do të jetoni bashkë.
— Duhet të iki, — tha Diella ftohtë dhe u drejtua nga korridori.
Iu duk e neveritshme të qëndronte aty. Ishte hera e parë që vjehrra i vinte një ultimatum kaq të hapur: ose para, ose familje. Ajo ende besonte te Gentiani, edhe pse së fundmi ai po mbante gjithnjë e më shpesh anën e nënës. Tani nuk donte të zihej. Vendosi të fliste me burrin në mbrëmje. Për momentin, kishte nevojë të këshillohej me shoqen e saj më të ngushtë, Fjolla Sinanin — edhe ajo kishte biznesin e vet dhe me siguri kishte gjetur mënyra për të menaxhuar kërkesat financiare të vjehrrës.