Kur vendosi të largohej nga burri, Fjolla Basha mori me vete laptopin e tij. E futi në çantë bashkë me të gjitha dokumentet e rëndësishme, fatmirësisht sepse Oltian Kalemi ishte njeri i rregullt dhe i mbante gjithmonë gjërat e sistemuara me përpikëri. Jo, Fjolla nuk kishte ndërmend të shfletonte mesazhet apo të gërmonte në jetën e tij private – gjithçka që duhej të dinte, tashmë ia kishin thënë “njerëz dashamirës”. Se si e kishte nxjerrë atë vajzën e mitur në restorante, se si në vend të një udhëtimi pune kishte fluturuar me të drejt qytetit K. Detajet nuk i interesonin; mjaftonte dhimbja që tashmë i rëndonte në kraharor. Laptopin e mori thjesht sepse i duhej për të kërkuar punë: të kthehej të jetonte te prindërit nuk e dëshironte aspak.
— Vajzë, kthehu në shtëpi, — i tha e ëma. — Unë do të kaloj në dhomën e babait, ju do rrini në dhomën e madhe.
E ëma nuk e kuptonte se Donika Imeri nuk do të pranonte kurrë të ndante një dhomë me askënd. Vajzë e vetme, njësoj si vetë Fjolla dikur, Donika ishte rritur e përkëdhelur dhe e bindur se bota duhej të sillej rreth saj. Kur mësoi arsyen e divorcit, reagimi i saj ishte i ftohtë dhe prerë:
— Po ç’pate, s’munde të duroje pak? Ç’është ky problem, të tradhtoi…
Por kthimi te prindërit nuk e trembte Fjollën vetëm për shkak të së bijës. I ati kishte gjashtë vjet që ishte i paralizuar. Edhe pse e ëma mbante mbi supe gjithë barrën e kujdesit, Fjolla e dinte se, po të kthehej aty, nuk do të mund t’i shmangej asaj realiteti. Dhe ajo donte ta shmangte, jo nga mungesa e dashurisë apo nga neveria, por sepse dëshironte ta ruante në kujtesë ndryshe: të fortë, të shëndetshëm, sikur sëmundja tinëzare të mos ia kishte rrëmbyer figurën e babait që njihte.
Fjolla nuk kishte punuar asnjë ditë në jetën e saj. Menjëherë pas universitetit ishte martuar dhe për vite me radhë ishte ndier e mbrojtur, si pas një muri të pathyeshëm. Vetëm se ai mur rezultoi i rremë. Ajo kurrë nuk i kishte kushtuar rëndësi faktit që Oltiani i regjistronte blerjet e mëdha në emër të së ëmës; tani, në thelb, kishte mbetur pa asgjë. Prandaj, marrjen e laptopit nuk e konsideronte aspak vjedhje.
Oltiani ia kërkoi laptopin përmes së bijës.
— Ti e more? — bërtiste ai në telefon.
Donika u mërzit, qau, u mbyll në vetvete. Kështu që Fjollës iu desh të fliste hapur.
— Unë e mora. Dhe po u përpoqe ta marrësh, ta dish që vilën tuaj e djeg. U kuptuam?
Qoftë sepse ai besoi se Fjolla ishte e aftë për diçka të tillë, qoftë sepse mendoi se po shpëtonte lirë, në fund laptopi mbeti në duart e saj.
Të punonte si shitëse apo të paketonte porosi nuk e tërhiqte. Po ku të shkoje me një diplomë të marrë katërmbëdhjetë vjet më parë? Ishte e ëma ajo që i tregoi për programet e rikualifikimit profesional – dhe pikërisht për këtë i duhej laptopi. Paratë për kursin ia dha e ëma, sepse Oltiani kërkonte llogari për çdo lek të alimentacionit.
Fjolla studioi me përkushtim. Megjithatë, kohë e lirë kishte plot. Donika kthehej vonë në mbrëmje nga kurset shtesë dhe shëtitjet, ndaj Fjolla ndjehej tmerrësisht e vetmuar. Ditët zvarriteshin, të sheshta dhe gri, në apartamentin e vogël me qira që e kishte gjetur me shumë fat me një çmim të përballueshëm. Për ta zbutur sadopak këtë ndjenjë boshllëku, ajo nisi të ishte aktive në forume të ndryshme në internet. Kryesisht lexonte diskutime për kërkimin e punës, por hynte edhe në tema që lidhnin me profesionin e saj të ri të ardhshëm, ku njerëzit debatonin për probleme të ndërlikuara, shpërndanin njoftime pune dhe shkruanin përshtypje për kompani të ndryshme.
Në fillim, Fjolla vetëm lexonte, duke u ndier si një hije mes atyre profesionistëve të sigurt në vete. Por një ditë guxoi të bënte një pyetje – aq elementare për të tjerët dhe aq e paqartë për të. Menjëherë në diskutim u shfaq një përdorues me pseudonimin “Stari_Kedër”. Përgjigjja e tij ishte e hollësishme, e shpjeguar hap pas hapi, thuajse si për një fëmijë, por pa asnjë gjurmë përçmimi.
“Ju faleminderit pafund”, i shkroi ajo në mesazh privat. “Për mua jeni si një rreth shpëtimi. Kisha filluar të mendoja se nuk bëja për asgjë.”
Përgjigjja erdhi pothuajse menjëherë.
“Të gjithë fillojnë nga diku. Gjëja kryesore është të mos kesh frikë të pyesësh. Duket qartë që je në hapat e parë, por edhe që po përpiqesh shumë.”
Kështu nisi korrespondenca e tyre. Fillimisht krejtësisht profesionale: “Stari_Kedër” i përgjigjej me durim pyetjeve të saj të panumërta “pse” dhe “si”, i sugjeronte libra dhe kurse. Ishte mentori i saj virtual, udhërrëfyesi në atë botë të re digjitale që e frikësonte. Me kalimin e kohës, në biseda nisën të futeshin edhe copëza personale.
Ajo mësoi se quhej Bashkim Shala. Se nuk jetonte në ndonjë metropol, siç kishte menduar ajo, por rreth dyqind kilometra larg, në një fshat të humbur mes pyjeve dhe liqeneve. Ai i dërgoi një fotografi: një shtëpi e vjetër prej druri, por e fortë, dhe përpara saj dy kedra gjigantë, madhështorë.
“Prej andej vjen edhe pseudonimi,” shpjegoi ai. “I ka mbjellë gjyshi im.”
Ajo, nga ana tjetër, përmendi kalimthi vajzën adoleshente që e shihte nënën si një humbëse. Bashkimi nuk iu përgjigj me fraza të zakonshme si “do rritet e do ta kuptojë”, por i tregoi për djalin e tij, i cili kishte shkuar për studime në qytet dhe tani kthehej në shtëpinë e prindërve vetëm për festa të mëdha.
“Fëmijët janë si lumenjtë,” shkroi ai. “Në fillim rrjedhin pranë nesh, pastaj patjetër zgjedhin shtratin e tyre. Detyra jonë është vetëm të mbetemi ajo uji i pastër te burimi.”
Fjolla e rilexoi këtë fjali disa herë dhe shpërtheu në lot. Për herë të parë pas shumë muajsh, dikush nuk i fliste as si viktimë, as si grua e dështuar apo bijë e paaftë, por thjesht si njeri. Duke lexuar mesazhet e tij, ajo e kapte veten duke ndier se brenda saj po lindte një qetësi e re, sikur dikush më në fund e shihte dhe e dëgjonte vërtet, dhe kjo ndjesi do ta shoqëronte edhe në rrëfimet që do të pasonin.