Ndjesia e asaj qetësie të sapolindur nuk u shua. Përkundrazi, dita-ditës, Fjolla Basha e kuptonte se, pas një kohe shumë të gjatë, nuk po e përjetonte më veten si të vetmuar. Ishte një ndjenjë e çuditshme, e butë, që i mbushte hapësirat bosh brenda saj pa zhurmë e pa premtime të mëdha.
Ajo nisi t’i rrëfente atij për babanë e saj: për burrin e fortë që kishte qenë gjithmonë, për shpatullat e tij të sigurta dhe zërin që dikur e qetësonte çdo frikë. I tregoi edhe për tmerrin që e kaplonte tani, nga mendimi se do ta shihte të thyer, të pafuqishëm. Bashkim Shala nuk përpiqej t’i jepte zgjidhje, nuk nxirrte formula ngushëlluese. Ai i shkruante thjesht: “Kujtesa është si një kështjellë. Aty mund të strehohesh sa herë të duash. Ndërsa në të tashmen… mjafton t’ia shtrëngosh dorën. Shpesh, kjo është gjithçka që duhet.”
Mes tyre nuk kishte flirt, as fjalë të ëmbla që digjnin ekranin. Megjithatë, lidhja që po ndërtohej ishte e thellë, e qetë dhe jashtëzakonisht e sinqertë. Fjolla e vinte re veten duke numëruar orët deri në mbrëmje, vetëm që të ulej para laptopit dhe të shihte në mesazher atë njoftim të vogël, por kaq të rëndësishëm: “Kedri_i_Vjetër po shkruan…”. Ai ishte kthyer në strehën e saj të heshtur, në portin ku mendja e lodhur gjente pushim.
Një pasdite, Donika Imeri hyri papritur në dhomë dhe e kapi nënën duke buzëqeshur para ekranit.
– Me kë po flet? – pyeti vajza me dyshim.
– Me një mik, – u përgjigj Fjolla pa e fshehur.
– Çfarë miku?
– Nga një qytet tjetër. U njohëm në internet.
Donika bëri një buzëqeshje ironike. “Po, po… princ virtual. Në foto të gjithë duken princa.” Fjolla nuk e kundërshtoi. Edhe vetë e dinte se, nga jashtë, gjithçka mund të dukej si një histori naive, një romancë epistolare pa themele reale. Por ajo ndiente diçka që nuk e kishte përjetuar as në vitet më të lumtura me Oltian Kalemin: një pranim të plotë, të pakushtëzuar. Bashkimi e shihte hutimin e saj, dhimbjen, përpjekjet për t’u ringritur, dhe në vend të gjykimit, i ofronte mbështetje.
Një natë, ndërsa vështronte dritat e zbehta të rrugës përmes xhamit, një mendim iu formua në kokë me një qartësi frikësuese: “Po sikur ai të jetë fati im?”
Ishte një ide njëkohësisht e çmendur dhe e natyrshme. Takimi ishte pothuajse i pamundur – dyqind kilometra largësi, studimet e saj, puna dhe toka e tij, përgjegjësitë ndaj vajzës. Distanca dukej si një mur i pakapërcyeshëm. Por pikërisht në këtë pamundësi fshihej një e vërtetë e hidhur dhe e bukur njëkohësisht. Ajo kishte gjetur më në fund dikë me të cilin ndihej e qetë dhe e kuptuar. Dhe ky njeri ishte aq larg, sa ekzistonte pothuajse si një mirazh, si një përrallë e bukur që e lexon çdo mbrëmje për të fjetur me ndjesinë se nuk je vetëm në këtë botë të ftohtë.
Mendimi se Bashkimi ishte fati i saj hodhi rrënjë aq të thella, sa u kthye në shtyllën kryesore të ekuilibrit të brishtë të Fjollës. Ata vazhdonin të shkruanin, por tani, mes rreshtave të saj, shfaqej një trishtim i lehtë, thuajse i padukshëm.
“Sa keq që nuk mund të hipësh në makinë dhe të ikësh diku pa menduar, – i shkroi një mbrëmje, ndërsa shiu përplasej në xham. – Do të doja shumë t’i shihja kedrat e tu me sytë e mi.”
Ajo priste një përgjigje që ta ftonte, qoftë edhe me shaka. Por mesazhi që erdhi ishte krejt ndryshe.
“Kedrat do të jenë gjithmonë këtu, – shkroi ai me kujdes. – Por punët më kanë mbërthyer si hardhi. Blegtoria, përgatitjet, shtëpia… gjithmonë diçka. Është e vështirë të shkëputesh.”
Fjollës iu ngul një gjemb mërzie në zemër. Vallë nuk e donte vërtet takimin? Ajo i tregoi dyshimet mikeshës së vetme që nuk e kishte tallur për këtë lidhje virtuale.
– Mos u bëj qesharake! – ia ktheu ajo në telefon. – Burrë është apo jo? Nëse nuk vjen ai, shko ti! Çfarë ke për të humbur? Shko dhe sqaroje gjithçka. Apo do të vazhdosh gjithë jetën të flasësh me një foto?
Fjalët “çfarë ke për të humbur” iu ngulitën në mendje. Në të vërtetë, çfarë? Pak krenari? Ajo tashmë ishte plagosur nga tradhtia e Oltianit. Frikë? Por më e keqja tashmë kishte kaluar. Vendimi u pjek befas dhe u shndërrua në një plan të qartë.
Nënës i tha se po shkonte për një intervistë pune në një qytet tjetër. Donikës i tha se do ta kalonte fundjavën te një shoqe. Bleu biletën e autobusit dhe dyqind kilometrat e rrugës iu dukën si një mjegull e pandërprerë. Fshati e priti me heshtje, gardhe të përkulura dhe erën e tymit.
Me telefonin në dorë, ku ruante foton e shtëpisë me kedra, Fjolla iu afrua një gruaje të moshuar që rrinte ulur në një stol.
– Shtëpia e Bashkim Petrovit? – pyeti ajo. Gruaja e vështroi foton, pastaj fytyrën e Fjollës.
– Po ti kush je për të?
– Shoqe, – tha Fjolla me zë të mekur. – Nga qyteti.
– Andej, – tregoi gruaja me dorë. – Shtëpia e fundit para pyllit.
Në sytë e saj kishte diçka që i ngjante keqardhjes.
Shtëpia ishte pikërisht si në fotografi. E vjetër, por e fortë. Dy kedrat qëndronin si rojtarë gjigantë. Zemra i rrihte fort. Rregulloi fustanin, mori frymë thellë dhe trokiti.
Dera nuk u hap menjëherë. Pastaj u dëgjua një kërcitje e lehtë dhe ajo u hap ngadalë. Fjolla e pa atë.
Bashkimi ishte ulur në një karrocë invalidi. Ishte ashtu siç e kishte imagjinuar nga zëri: sy të mençur, të mirë, flokë të thinjur në tëmtha. Por pjesa e poshtme e trupit i ishte mbuluar me një batanije. Në shikimin e tij nuk kishte habi, vetëm një trishtim i qetë dhe një mirëkuptim i thellë.
– Fjolla, – tha ai me zë të ulët. – Të njoha nga fotografia.
Ajo mbeti e ngrirë në prag, e paaftë të lëvizte. Mendja refuzonte ta pranonte pamjen. Rrethi i saj i shpëtimit, streha e saj, “fati” i saj… ishte i lidhur pas karrocës.
– Hyr, – i tha ai duke u tërhequr pak mbrapa për t’i hapur rrugë.
Dhe atëherë ai nisi t’i tregonte…