…frika që dikur e kishte sunduar, nuk e mbante më të mbërthyer si më parë. Ajo ishte zbehur, duke ia lënë vendin një ndjenje tjetër, të brishtë e të pasigurt, por gjithsesi reale: shpresës. Fjolla Basha nisi të kuptonte se mbrojtja e vërtetë nuk ishte një mur që të fshihte nga bota, por një strukturë e brendshme që të lejonte të përballoje çdo goditje. Dhe ajo, pa e kuptuar ende plotësisht, sapo kishte hedhur themelet e saj.
Por jeta, sapo dukej se po merrte një drejtim më të qetë, u këput brutalisht. Një rastësi absurde, gati e pakuptimtë: Fjolla kaloi rrugën në semafor të kuq, e zhytur në ekranin e telefonit ku kishte ardhur një mesazh tjetër nga Bashkim Shala. Goditja erdhi papritur, e fortë, shurdhuese, duke ia fshirë çdo mendim.
Më pas, errësirë. Një humnerë ku notonin zëra të huaj, dritë e fortë mbi tryezën e operacionit dhe një dhimbje që përpinte gjithçka. Javë të tëra ajo qëndroi në reanimacion, pezull mes jetës dhe vdekjes. Kur vetëdija iu kthye plotësisht, bota e saj ishte tkurrur në madhësinë e një dhome spitali dhe në trupin e vet të thyer.
Sapo pati forcë të mbante telefonin në dorë, veprimi i parë ishte t’i shkruante Bashkimit.
“Jam në spital. Më goditi një makinë. Kam shumë frikë dhe jam tmerrësisht vetëm.”
Ajo priste përgjigje me çdo frymëmarrje. Çdo tingull njoftimi e bënte të dridhej. Orët u shndërruan në ditë, por mesazhi mbeti i palexuar. Fillimisht u shqetësua: mos vallë i kishte ndodhur diçka? Pastaj ankthi u kthye në hidhërim, të mprehtë e djegës. Ajo kishte nevojë për fjalët e tij, për qetësinë që dinte të sillte, ndërsa ai heshti. Në sytë e saj, u bë si të gjithë të tjerët – i pasigurt, i munguar. Edhe një mur tjetër që u ça dhe u shemb.
“E sheh?” i pëshpëriste vetes mes lotësh. “Nuk duhet t’i besosh askujt. Asnjë burri.”
Pas daljes nga spitali, e ëma e mori në shtëpi. Nuk kishte zgjidhje tjetër: Fjolla nuk ishte në gjendje të kujdesej për veten. Donika Imeri e vizitoi vetëm disa herë dhe, pa shumë ndrojtje, tha se nuk kishte ndërmend të jetonte në një “shtëpi invalidësh”, përpara se të shkonte te i ati. Kjo braktisje e vajzës e goditi Fjollën pothuajse më fort se heshtja e Bashkimit.
Ajo qëndronte shtrirë në dhomën e saj të vjetër, duke ngulur sytë në tavan. Vetmia kishte marrë formë fizike, të rëndë si një batanije e lagësht. Edhe pse rreth saj ishin njerëz – nëna, babai i shtrirë në dhomën ngjitur – ajo ndihej e shkëputur nga gjithçka. Të gjitha lidhjet që kishte tentuar të ndërtonte ishin këputur: burri, vajza, miku virtual. Kishte mbetur bosh.
Kaluan javë. Plagët e trupit filluan të shëroheshin ngadalë, por ato të shpirtit vetëm sa thelloheshin. Derisa një ditë, kur dhimbja u bë e padurueshme, në mendjen e saj u formua një vendim i dëshpëruar, pothuajse i çmendur. Duhej ta shihte Bashkimin. Duhej ta shikonte në sy dhe ta pyeste: “Pse? Pse më le vetëm kur isha kaq pranë vdekjes?”
Fshati e priti me të njëjtën heshtje të rëndë. Shtëpia me kedra ishte ende aty, por dukej e ngrirë, pa jetë. Zemra e Fjollës rrihte fort teksa iu afrua portës dhe pa fqinjën e moshuar.
– Bashkim Shala? – gruaja e vështroi me habi dhe keqardhje të hapur. – Bijë, ai ka vdekur. Dy muaj më parë.
Gjithçka u ndal. Tingujt u zhdukën.
– Ka… vdekur? – pyeti Fjolla me zë të shuar. – Si?
– Infarkt. E gjetën një mëngjes. Jetonte vetëm… nuk priti askënd.
“Nuk priti.” Fjalët iu ngulën në zemër më fort se çdo thikë. Ai nuk e priti atë. Nuk priti derisa ajo të mblidhte guximin, derisa të mposhtte frikën e saj.
– Ku është varri? – arriti të thoshte me vështirësi.
– Pas fshatit, në varreza. Të tregojnë të gjithë.
Ajo nuk e mbajti mend rrugën. Këmbët e çuan vetë përgjatë shtegut me pluhur, mes kryqeve të vjetra. I treguan një kodër të freskët me një kryq të thjeshtë druri. Pa lule, pa përmendore. Vetëm një tabelë me emrin dhe datat – të ndërprera pikërisht kur ajo luftonte për jetën në reanimacion.
Fjolla u ul në gjunjë mbi tokën e lagësht, pa ndier të ftohtin. Lotët mungonin. Brenda saj kishte vetëm një zbrazëti që të mbyste.
– Bashkim… – pëshpëriti, duke prekur dheun e ftohtë. – Më fal. Për marrëzinë time, për frikën time. Kisha aq frikë të përsërisja jetën e nënës sime, sa nuk pashë jetën tënde. Mendova se më braktise… por isha unë ajo që u largova. U fsheha, kur sëmundja të kishte gjetur tashmë.
Ajo i tha gjithçka që kishte mbetur e pathënë: për dhimbjen, për frikën, për nevojën e saj për zërin e tij. I kërkoi falje që nuk ishte më e fortë, që nuk u kthye, që harxhoi kohën e tyre të shkurtër me dyshime.
– Mendoja se isha krejtësisht vetëm, – tha mes lotësh. – Por nuk është e vërtetë. Ti je me mua. Ti më mësove të mos kem frikë. Dhe tani… tani jam pranë babait tim. Ia mbaj dorën. Dhe nuk trembem më.
Era lëkundi degët e kedrave të vjetër, sikur t’i përgjigjej. Dhimbja nuk u zhduk. Ajo u vendos brenda saj, u bë pjesë e qenies së saj. Por bashkë me të erdhi edhe një ngushëllim i çuditshëm, i hidhur. Fjolla e kuptoi më në fund se dashuria e vërtetë nuk është zotërim, por falje. Dhe se burri i vetëm i jetës së saj, fati i saj, kishte mbetur aty, nën atë kryq druri, duke i lënë trashëgim urtësinë dhe dashurinë e tij të heshtur, të pakushtëzuar – ndoshta të mjaftueshme për gjithë pjesën tjetër të jetës së saj, sado e vetmuar të ishte ajo.