— Mbylle gojën! Tringa Zeneli, mos ma ço më tej durimin, se do e pësosh! Makina i duhet mamit dhe motrës sime, dhe ti do ta blesh! — pëshpëriti me helm burri i saj.
Fjalët e Oltian Çukos mbetën pezull në ajrin e kuzhinës, si një mjegull e rëndë dhe helmuese. Tringa qëndronte pranë sobës, me shpinë nga ai, dhe ndjeu se diçka brenda saj po ftohej ngadalë. Jo një djegie, jo një shpërthim dhimbjeje — ishte një ngrirje e qetë, e ashpër, që copëtohej si akull i thyer. Me lëvizje të përmbajtura, ajo e la lugën anash. Supa ende ziente lehtë në tenxhere, era e hudhrës dhe koprës përhapej në kuzhinë, jashtë binte shi i imët tetori, ndërsa në jetën e saj sapo kishte ndodhur një lëkundje e padukshme, por shkatërruese.
— Çfarë the? — u kthye ajo. Zëri i doli i ulët, por i prerë.
Oltiani ishte shtrirë në karrige, me telefonin në dorë, duke rrëshqitur ekranin pa e ngritur fare kokën. Dyzet e dy vjeç, drejtues sektori në një kompani tregtare, kostum rreth tridhjetë mijë lekë dhe një shprehje fytyre përçmuese. Dikur, Tringa e kishte parë si mbështetje. Tani shihte vetëm arrogancë të zhveshur.
— E dëgjove shumë mirë. Nëna ime ka tridhjetë vjet që endet me autobusë. Zhaneta Shala është shtatzënë, asaj i duhet transport. Ti menaxhon paratë, pra ti do ta zgjidhësh.
Një buzëqeshje e çuditshme iu shfaq Tringës. Ishte e pakuptimtë — gjithçka dukej sikur po shembej, e megjithatë ajo po buzëqeshte.
— Me cilat para, Oltian? Me ato që fitoj unë në sallon? Gjashtëdhjetë orë në javë në këmbë, klientë tekanjozë, lodhje pa fund — janë paratë e mia.
— Tonat, — tha ai më në fund, duke e parë drejt e në sy. Vështrimi i tij ishte i ftohtë, i huaj. — Jemi familje. Apo e ke harruar?
Shtatëmbëdhjetë vjet martesë. Dy fëmijë — Arlind Frashëri në universitet, Hana Hasani në klasën e nëntë. Një apartament me kredi, që e kishin mbajtur të dy mbi supe. Këmbët e saj të vogla, të lodhura nga rruga mes punës dhe shtëpisë. Duart që mbanin erë kremrash dhe manikyri. Shpina që i dhembte çdo mbrëmje. Dhe ai rrinte aty dhe thoshte me lehtësi: “ti do ta blesh”.
— Nuk kam harruar, — tha Tringa, duke fikur sobën. — Por nuk mbaj mend që familja jote të ketë pyetur ndonjëherë çfarë më duhet mua.
Oltiani u ngrit. I gjatë, me supe të gjera — dikur ajo ishte ndier e mbrojtur pranë tij. Tani vetëm e kuptonte se po përpiqej ta shtypte me prani fizike.
— Ja ku fillon, — u afrua te dritarja dhe ndezi cigaren, megjithëse ajo i kishte kërkuar qindra herë të mos pinte brenda. — Përsëri ankesat e tua. Nëna është grua e moshuar, Zhanetës i afrohet lindja…
— Zhaneta është njëzet e tetë vjeçe dhe ka burrë! Le ta blejë ai makinën! — diçka e nxehtë shpërtheu brenda Tringës, duke çarë akullin. — Ndërsa nënës sate i jap prej tre vitesh nga dhjetë mijë lekë çdo muaj “për ilaçe”, kur është më e shëndetshme se unë!
— Mos guxo të flasësh kështu për nënën time!
Aty ishte pika e kthesës. Tringa e ndjeu menjëherë — sikur ajri në dhomë u trash, u bë më i rëndë.
— Po dal, — ajo hoqi përparësen dhe e vari në grepin pranë derës. — Supa është në sobë. Ngrohe vetë.
— Ku po shkon? — Oltiani u hodh drejt saj, por Tringa tashmë po vishte xhaketën. Duart i dridheshin, por zinxhirin e mbylli me vendosmëri.
— Të marr frymë. Të mendoj.
— Tringa!
Ajo nuk u kthye. Dera u përplas pas saj, shkallët e çuan poshtë me shpejtësi dhe ja ku ishte rruga — e lagur, e errët, me aromë vjeshte dhe një ndjenjë të çuditshme lirie.
Ecën shpejt, pa ditur saktë drejtimin. Kaloi pranë dyqanit ushqimor ku zakonisht blinte çdo të premte. Anashkaloi stacionin e autobusit, ku çdo mëngjes grumbulloheshin njerëz me fytyra të lodhura si e saj. Qyteti nën shi dukej ndryshe — i turbullt, pothuajse i parrealizuar, si një skenë filmi. Dritat pasqyroheshin në pellgje, makinat fërshëllenin mbi asfaltin e lagur, nga një kafene e hapur vinte muzikë e lehtë.
U ndal para vitrinës së një dyqani bizhuterish. Varëse ari, byzylykë, unaza — gjithçka shkëlqente nën drita të forta. Kur e kishte marrë për herë të fundit një dhuratë të vërtetë? Për ditëlindje, Oltiani i kishte dhënë një zarf me para: “bli çfarë të duash”. Ajo kishte blerë atlete për Hanën dhe një çantë të re për Arlindin.
Telefoni iu drodh në dorë. Oltiani. Tringa e refuzoi thirrjen.
Duhej të vazhdonte përpara. Qendra tregtare ishte zgjedhja më e mirë — ngrohtësi, dritë, njerëz, një kafe për t’u qetësuar. Furgoni e çoi shpejt. Ajo hyri në sallën e madhe, ku përziheshin aroma e kokoshkave dhe e rrobave të reja, ku njerëzit lëviznin me qese në duar dhe buzëqeshje të rreme, dhe Tringa ndjeu se për herë të parë pas shumë kohësh kishte nevojë vetëm për një vend pranë dritares dhe një filxhan kafe për të mbledhur mendimet, ndërsa mbrëmja po binte ngadalë mbi qytet.