…një jetë e huaj, e lehtë, pa peshë, ashtu siç e tija nuk kishte qenë prej vitesh. Jo prej pak kohësh, por prej një kohe aq të gjatë saqë i dukej sikur kishte harruar ç’do të thoshte të jetosh pa barrë mbi supe.
U ngjit në katin e tretë, porositi një kapuçino dhe zgjodhi një tavolinë pranë xhamit. Jashtë, qyteti i mbrëmjes ndriçonte me drita të shpërndara, makina që rrëshqisnin poshtë si lodra dhe njerëz që nxitonin drejt shtëpive të tyre. Telefoni dridhi përsëri. Këtë herë ishte mesazh nga vjehrra:
“Tringa, Oltiani më tregoi gjithçka. Po pse sillesh si fëmijë? Ne jemi familje. Zhanetës i duhet vërtet makina, fëmija po vjen së shpejti…”
“Fëmija.” Tringës iu ngurtësua nofulla. Ajo kishte dy fëmijë, por askush nuk i kishte quajtur ndonjëherë “fëmijëza”. Të sajët kishin qenë net pa gjumë, përgjegjësi pa fund, para të shpenzuara për kurse, mësime shtesë, aktivitete. Askush nuk i kishte parë si diçka për t’u përkëdhelur — vetëm si detyrim.
Kafja po ftohej ngadalë, ndërsa në mendje po formohej një pamje e qartë, thuajse e dhimbshme. Shtatëmbëdhjetë vjet kishte bërë gjithçka “siç duhej”: kishte punuar pa u ankuar, kishte duruar, kishte dhënë gjithçka, kishte heshtur. Dhe çfarë kishte marrë në këmbim? Një urdhër të thatë për të blerë një makinë për njerëz që asnjëherë nuk kishin thënë një faleminderit të sinqertë.
— Më falni! — dikush i preku çantën dhe ajo i rrëshqiti nga karrigia. Tringa e ngriti shpejt, buzëqeshi automatikisht ndaj një vajze të panjohur dhe u ul sërish.
Në atë çast, një mendim i papritur e goditi: kur kishte buzëqeshur për herë të fundit pa qenë thjesht nga mirësjellja?
Në shtëpi u kthye rreth orës dhjetë. Çelësi rrotulloi butë bravën, por Oltiani e dëgjoi gjithsesi. Ai ishte ulur në dhomën e ndenjjes; televizori ishte ndezur, por sytë e tij nuk ishin mbi ekran. Ai po priste.
— Erdhe më në fund, — tha ai duke u ngritur. Tringa e kuptoi menjëherë: kjo do të ishte më keq se mëngjesi.
— Oltian, jam e lodhur. Të flasim nesër, të lutem…
— Nesër? — ai iu afrua, fytyra i ishte skuqur, sytë i shkëlqenin. — Më bëre qesharak para nënës sime! Ajo më telefonoi duke qarë! Tha që ti i fole keq!
— Unë as që kam folur me të sot, — Tringa hoqi këpucët dhe i vendosi me kujdes pranë murit. Këmbët i pulsonin nga lodhja.
— Mos gënje! Ia mbylle telefonin! Ajo donte të fliste me ty si njerëz, dhe ti…
— Oltian, ndalo. Të lutem. Jemi të dy të nervozuar, të rraskapitur. Nesër në mëngjes…
— Jo! — ai goditi me grusht shpinën e divanit. — Tani do flasim! Ti do marrësh kredi dhe do blesh makinën! U kuptuam?!
Tringa mori frymë thellë. E vështroi këtë burrë — babain e fëmijëve të saj, njeriun me të cilin kishte ndarë pothuajse njëzet vjet jetë — dhe nuk e njohu. Aspak.
— Nuk do marr kredi, — tha qetë.
— Si nuk do marrësh?! — Oltiani u nxeh edhe më shumë. — Je çmendur fare?! Çfarë të thashë unë?!
— Të dëgjova. Por kredi nuk do marr. Kam hipotekën, kam kredinë për universitetin e Arlindit. Nuk e përballoj një tjetër.
— Do e përballosh! — u afrua aq pranë sa e mbuloi me hijen e tij. — Do punosh më shumë! Do marrësh turne shtesë! Nëna ime gjithë jetën…
— Nëna jote, nëna jote! — Tringa ngriti zërin papritur, dhe ai u hutua për një çast. — Po unë kush jam?! Nuk jam njeri?! Punoj gjashtëdhjetë orë në javë! Më dhemb shpina aq shumë sa në darkë nuk drejtohem dot! Fëmijët e mi mezi më shohin, sepse unë jam gjithmonë duke fituar para! Për kë? Për nënën tënde, për motrën tënde, për kërkesat e tua?!
— Mbylle gojën! — bërtiti ai. — Mos guxo të flasësh kështu! Je gruaja ime! Ke detyrime!
— Detyrime? — diçka brenda saj u shua përfundimisht. Si një tel që ishte mbajtur gjatë dhe tani ishte shkrirë. — Detyrime për të duruar fyerje? Për të punuar për familjen tënde? Për të heshtur?
— Po! — ai e kapi nga supet dhe e shkund. — Po, ke! Sepse je gruaja ime! Ne jemi familje!
Tringa u shkëput me forcë. Zemra i rrihte aq fort sa i buçiste në veshë.
— Mos më prek.
— Apo çfarë? — në zërin e tij u shfaq diçka e re, e ftohtë. Kërcënim i hapur. — Çfarë do më bësh? Tringa, më ke lodhur. Ta them për herë të fundit: nesër shkon në bankë, merr kredinë, blen makinën për nënën time. Nëse jo — do divorcohem nga ti.
Fjala mbeti pezull mes tyre, e rëndë, përfundimtare.
— Çfarë? — Tringa nuk u besoi veshëve.
— E dëgjove mirë, — Oltiani kryqëzoi krahët. — Do ndahemi. Banesa është e imja, në emrin tim. Fëmijët do rrinë me mua. Ti mund të shkosh ku të duash. Te puna jote e shtrenjtë, për shembull. Mund të flesh edhe atje.
— Ke humbur arsyen, — pëshpëriti ajo.
— Jo, ti ke humbur arsyen! — ai u afrua sërish. — Mendon se je e pazëvendësueshme? Mendon se pa ty nuk ia dalim? Nëna ime për një javë do…