…do ta vendoste gjithçka në rregull! Fëmijët do t’i rriste siç duhet, jo si ti — i ke lënë pa fre! Arlindi gjithë ditën endet në universitet pa bërë gjë, Hana rri me ato shoqet e saj e nuk dihet ç’bëjnë…
— Mjaft, — Tringa Zeneli ngriti dorën, duke e prerë fjalën. — Boll. Mjafton kaq.
— Jo, nuk mjafton! — Oltiani tashmë bërtiste pa u përmbajtur. — Nesër shkon në bankë, e dëgjove?! Ose fillo të mbledhësh rrobat!
Dera e dhomës së Hanës u hap pak. U shfaq fytyra e zbehtë e vajzës, sytë e skuqur nga lotët.
— Mami?
— Çdo gjë është në rregull, zemra ime, — Tringa u përmbajt në çast, duke veshur një qetësi të rreme. — Shko fli.
— Asgjë nuk është në rregull! — ulëriti Oltiani. — Hana, eja këtu! Le ta dijë vajza çfarë nëne ka! Dorështrënguar, egoiste…
— Mbylle gojën menjëherë! — Tringa u fut mes tij dhe vajzës. — Mos guxo! Mos i përfshi fëmijët!
Hana nxori një ngashërimë dhe e përplasi derën. Nga pas murit nisi muzika, e lëshuar fort, që të mos dëgjonte më asgjë.
Oltiani merrte frymë me vështirësi. Tringa qëndronte përballë tij dhe, për herë të parë pas shumë vitesh, e pa ashtu siç ishte në të vërtetë. Pa maska, pa rolin e burrit të përkushtuar. Përpara saj ishte një egoist i zhveshur, një manipulues që dinte vetëm të kërkonte, kurrë të jepte.
— Atëherë, dëgjo mirë, — foli ajo ngadalë, duke peshuar çdo fjalë. — Në bankë nuk shkoj. Kredi nuk marr. Makina për nënën tënde nuk blihet.
— Atëherë divorcohemi! — sytë i shkëlqyen nga inati. — Dhe do mbetesh pa asgjë!
— Do ta shohim, — Tringa u drejtua nga dhoma e gjumit, nxori një çantë nga dollapi dhe nisi të paloste rroba.
— Çfarë po bën? — Oltiani e ndoqi pas.
— Po bëj atë që duhej ta kisha bërë prej kohësh. Po largohem. Për disa ditë. Më duhet të mendoj.
— Tringa! — në zërin e tij u dëgjuan tinguj të rinj. Hutim? Frikë? — Je seriozisht?
— Krejtësisht.
— Po ku do shkosh? S’ke askënd!
Ajo mbylli zinxhirin e çantës. Në fakt, ku? Prindërit i kishin vdekur prej vitesh, shoqe të vërteta nuk kishte pasur — jeta i kishte rrëshqitur mes punës dhe shtëpisë. Por tani kjo nuk kishte rëndësi.
— Do gjej një vend. Një hotel, në fund të fundit.
— Me çfarë parash? — qeshi ai me përçmim. — Me rrogën tënde qesharake?
— Me të miat, — Tringa mori telefonin dhe çantën. — Me para të fituara ndershëm.
Te dera u kthye edhe një herë:
— Dhe një gjë tjetër, Oltian. Apartamenti nuk është vetëm i yti. Shtatëmbëdhjetë vjet kam paguar kredinë bashkë me ty, njësoj. I kam të gjitha faturat, të gjitha transfertat. Mos më tremb kot. Dhe fëmijët askush nuk do t’i marrë — ti je në punë nga mëngjesi në darkë, kush do të kujdeset për ta? Nëna jote?
Doli jashtë. Shkallët, hyrja, rruga. Qyteti i natës e priti me freski dhe heshtje. Tringa ndaloi, mori frymë thellë.
Për herë të parë pas shumë vitesh, kishte frikë të vërtetë. Por njëkohësisht ndihej e lehtësuar. Aq e lehtë, sikur t’i ishte hequr nga shpinë një thes i madh me gurë.
Procesi gjyqësor zgjati tre muaj. Oltiani u përpoq me çdo mënyrë t’ia merrte banesën, duke këmbëngulur se pjesën kryesore të pagesave e kishte bërë ai. Solli edhe nënën e tij si dëshmitare. Ajo qante, betohej se Tringa nuk kishte punuar kurrë, se rrinte në shtëpi dhe shpenzonte paratë e burrit.
Por avokatja e Tringës — një grua jo e re, me sy të ftohtë dhe karakter prej çeliku — vendosi mbi tavolinën e gjyqtarit një pirg dokumentesh. Ekstrakte bankare për shtatëmbëdhjetë vjet. Çdo këst kredie — pesëdhjetë me pesëdhjetë. Faturat e shërbimeve — të paguara nga Tringa. Faturat e ushqimeve, rrobave për fëmijët, barnave — sërish Tringa. Madje edhe kostumi famëkeq prej tridhjetë mijë lekësh, me të cilin Oltiani mburrej në punë, ishte paguar nga karta e saj.
— I nderuar gjykatës, — foli avokatja me qetësi, por me peshë, — përpara jush nuk është një shtëpiake e mbajtur nga burri. Është një grua që ka mbajtur familjen krah për krah me bashkëshortin, ka rritur fëmijët dhe, ndërkohë, ka duruar presion moral. Dokumentet e provojnë qartë: ajo ka të drejtë të plotë mbi gjysmën e pasurisë së përbashkët.
Gjykatësi — një burrë i moshuar me vetulla të thinjura — i shqyrtoi gjatë letrat. Pastaj e vështroi Oltianin mbi syze:
— A keni kundërshtime? Prova dokumentare?
Oltiani heshti. Në krah të tij, nëna shtrëngoi buzët në një vijë të hollë.
Vendimi ishte i prerë: apartamenti ndahej në dy pjesë të barabarta. Oltiani ose do t’ia shlyente Tringës pjesën që i takonte, ose banesa do të shitej dhe paratë do të ndaheshin.
Ta shlyente nuk kishte mundësi. Para, në të vërtetë, nuk kishte mjaft…