Ish-vjehrra ime e mori vesh krejt rastësisht se si po jetoja pas divorcit. Nuk e kishte menduar kurrë se do të isha më e lumtur sesa i biri i saj.
Kasa vetëshërbyese po lëshonte sinjale bezdisëse, sikur po protestonte. Vesa Pano kaloi barkodin e një kavanozi me ullinj dhe zgjati dorën drejt terminalit. Pas shpine u dëgjua një sharje e mbytur.
— Ku dreqin shtypet këtu?
Vesa u kthye dhe mbeti e ngrirë në vend. Teuta Sota qëndronte te kasa ngjitur, duke prekur ekranin me gishtat që i dridheshin nga hutimi. Flokët e thinjura i kishte kapur pa kujdes, palltoja i ishte vjetruar, çanta në dorë dukej e lirë. Pikërisht ajo grua që tre vjet më parë e kishte quajtur Vesën “grua të pavlerë”.
Dy minuta heshtje e rëndë. E para që e njohu ishte Teuta Sota.
— Vesa? — zëri i saj u drodh. — Je ti?
— Mirëdita, zonja Teuta, — u përgjigj Vesa qetë.
Pa u nxituar, ajo përfundoi pagesën. Palltoja e re i rrinte bukur trupit, çanta prej lëkure të vërtetë ishte mbështetur pranë karrocës dhe çmimet nuk i llogariste më me frikë, si dikur.
Ish-vjehrra e mati nga koka te këmbët: thonj të rregullt, fytyrë e çlodhur, asnjë shenjë e asaj gruaje të rraskapitur që dy vjet më parë ishte larguar vetëm me një çantë të vetme.
— Të ndihmoj? — i tregoi me kokë nga terminali.
Teuta Sota u tërhoq pak. Vesa pagoi shpejt blerjet e thjeshta të saj — bukë, qumësht, salsiçet më të lira. Më parë s’do t’i kishte vënë re, tani pa dashje i krahasoi me përmbajtjen e karrocës së vet.
— Faleminderit, — murmuriti Teuta. — Dikur Kastriot Kalemi merrej me këto gjëra, por tani…
U ndal në mes të fjalës dhe u skuq.
Dolën njëkohësisht jashtë. Vesa u drejtua nga makina e saj krejt e re. Teuta Sota u ndal te stacioni i autobusit dhe e pa edhe një herë.
— E ke blerë vetë? — pyeti, duke treguar makinën.
— Po. Punoj nga shtëpia, jam shkrimtare tekstesh.
— Pra, fiton mirë? Vetëm duke ndenjur në shtëpi?
— Shumë mirë. Dhe askush nuk më jep urdhra.
Fjalia e fundit u theksua lehtë. Teuta e kuptoi nënkuptimin dhe uli sytë.
Autobusi nuk po vinte. Qëndruan në heshtje, herë pas here duke shkëmbyer shikime. Vesa i vendosi qetësisht çantat në bagazh. Dikur gjithmonë nxitonte — për të gatuar, për të larë, për të pastruar. Tani nuk kishte askund pse të nxitonte. Dhe kjo ndjesi ishte e mrekullueshme.
— Si je? — pyeti më në fund Teuta Sota.
— Mirë. Po ju?
Pyetja mbeti pezull. Teuta Sota shikonte trotuarin, duke shtrënguar dorezën e çantës.
— Tek unë… tani gjërat nuk janë edhe aq të thjeshta, — tha ajo më në fund, duke marrë frymë thellë, sikur po përgatitej të tregonte diçka që e rëndonte prej kohësh.