— Është e vështirë, — përfundoi ajo me zë të ulët.
Vesa Pano nuk ndryshoi ton.
— Po Kastrioti Kalemi?
Zëri i saj tingëlloi i sheshtë, pothuaj indiferent. Teuta Sota u drodh lehtë, sikur pyetja ta kishte goditur papritur.
— U kthye në shtëpi. Pas divorcit. Mendova se do të ishte për pak kohë, sa të gjente punë.
— Dhe çfarë ndodhi realisht?
— Erdhi bashkë me një grua, — tha ajo, duke e shtrënguar çantën edhe më fort. — Thotë se tani është bashkëshortja e tij.
Pastaj u ngut të shtonte:
— Nuk ka dokumente, asgjë zyrtare. Jetojnë bashkë, por pa letra.
Vesa tundte kokën në shenjë kuptimi. Një autobus i mbushur plot kaloi me zhurmë pranë tyre, duke i ndërprerë për një çast.
— Hipni në makinë, ju çoj unë.
— S’ka nevojë, mos u bezdisni…
— Ju lutem, ejani. Nuk më bezdis aspak.
Brenda makinës ndihej aroma e tapicerisë së re dhe një parfum i lehtë. Teuta Sota u ul me kujdes në sediljen prej lëkure, hodhi një vështrim rreth e rrotull, sikur kishte frikë ta prekte ambientin.
— Sadovaja, numri shtatëmbëdhjetë, — pëshpëriti.
Vesa e dinte mirë atë adresë. Ishte banesa ku për tre vjet me radhë kishte shkuar çdo fundjavë: kishte larë dyshemetë, kishte gatuar për gjithë familjen, kishte duruar vërejtjet e vazhdueshme të vjehrrës për “gruan e mirë që nuk e mërzit burrin”.
— Ende jetojnë aty? — pyeti ajo.
— Tani jemi katër veta, — foli Teuta Sota me një buzëqeshje të hidhur. — I ka zhvendosur mobiliet, ka hedhur lulet e mia. “Pluhurin e fshijmë ne”, thotë.
Semafori u bë i kuq. Vesa ndaloi dhe hodhi sytë nga këmbësorët.
— Dhe ju e pranoni këtë?
— Çfarë zgjedhjeje kam? Djali është i imi.
— Djali juaj është i rritur.
— Sërish mbetet djali im, — buzët e Teutës u shtrënguan. — Edhe pse… tani ai jep urdhra. As çaj nuk guxoj të bëj pa pyetur, në shtëpinë time.
Makina u nis përsëri. Vesa shikonte përpara, por dëgjonte me vëmendje çdo fjalë.
— A punon ai?
— E humbi punën një muaj pasi e solli atë grua. Thotë se shefi ia kërkoi kot gabimet. Tani rri gjithë ditën në shtëpi me telefon në dorë. Ndërsa ajo… kërkon para nga unë. Për ushqime, për drita e ujë.
— Dhe ju ia jepni?
— Pensioni im mezi mjafton, por ç’të bëj? T’i nxjerr në rrugë?
Vesa heshti. I erdhën ndër mend këshillat e dikurshme të kësaj gruaje: “mos i nxirr problemet jashtë shtëpisë”, “qëndro pranë burrit në kohë të vështira”…
— E dini çfarë më dhemb më shumë? — vazhdoi Teuta Sota, sikur diçka të ishte thyer brenda saj. — Ajo është e re, e bukur. Mendova se për hir të saj do të ndryshonte, do të gjente punë, do të merrte veten. Por jo. Është po ai i njëjti. Shtrirë në divan, duke pritur t’i shërbejnë.
— Si më parë, — tha qetë Vesa.
— Pikërisht si më parë, — pranoi vjehrra me zë të fikur.
U ndalën para hyrjes së njohur të pallatit. Vesa nuk nxitoi të hapte derën.
— Ju kujtohet çfarë më thoshit dikur për gratë e mira? — e pyeti ajo ngadalë.
— Çfarë kam thënë? — u tendos Teuta Sota, duke ngritur sytë drejt saj.