— Që një grua e mirë nuk ia vë barrë burrit me gjëra të vogla. Që ajo kupton, duron dhe fal. Që një grua e vërtetë krijon ngrohtësi shtëpie, jo zhurmë e ankesa, — vazhdoi Vesa me zë të qetë, por të mprehtë. — Dhe se divorci është turp për gruan, por jo për burrin. I mbani mend këto “mësime” tuaja?
Teuta Sota uli sytë, sikur t’i digjnin fjalët.
— I mbaj mend… — tha me një pëshpëritje.
— Atëherë ja ku e keni rezultatin. Jetoni tani me frytin e këshillave tuaja.
Në makinë ra një heshtje e rëndë, shtypëse. Teuta shtrëngoi fort dorezat e çantës, pa e ngritur kokën, sikur ajo heshtje të ishte më e sigurt se çdo fjalë.
— Vesa… dua të kërkoj falje, — foli më në fund.
— Për çfarë saktësisht? — pyeti ajo pa u kthyer.
— Sepse ju fajësova për divorcin. Thosha se ishit grua e keqe, se nuk dinit të jetonit me burrin.
Vesa u kthye plotësisht nga ajo, duke e parë drejt e në sy.
— Dhe tani? Çfarë mendoni tani?
— Tani e kuptoj, — Teuta Sota ngriti më në fund shikimin. — Ju ishit thjesht e para që u dorëzuat. Unë… unë e kam rritur gabim. E kam mbrojtur gjithmonë nga gjithçka, e kam ruajtur nga çdo përgjegjësi. Kështu ai kurrë nuk mësoi të mbante përgjegjësi për veten.
— E dinit shumë mirë çfarë po rrisnit, — ia ktheu Vesa. — Thjesht ishte më e lehtë t’ia hidhni fajin mua.
Teuta u drodh, sikur fjalët ta kishin goditur në fytyrë.
— Keni të drejtë… por unë mendova… mendova se po e mbroja djalin tim. Se dashuria e nënës ishte kështu…
— Dashuri është kur e mëson fëmijën të jetojë edhe pa ju, — e ndërpreu Vesa. — Ju e mësuat të jetojë duke u varur nga të tjerët.
Fjalët ranë të ashpra, pa mëshirë. Teuta Sota u mblodh në sedilje, sikur donte të zhdukej.
— Më falni, — tha gati pa zë. — Nuk e kuptoja çfarë po bëja. Nuk e imagjinoja se do të përfundonte kështu.
— E imagjinonit, — iu përgjigj Vesa ftohtë. — Thjesht pasojat atëherë dukeshin shumë larg.
Jashtë filloi një shi i imët. Teuta hapi derën e makinës, por nuk zbriti menjëherë.
— Dhe ju… tani jeni e lumtur?
— Jam e qetë, — tha Vesa shkurt.
— Nuk ju mungon familja? Burri?
— Çfarë të më mungojë? Ulërimat? Akuzat? Ndjesia se çfarëdo që bëja ishte gjithmonë gabim?
Vesa ndezi motorin. Zhurma e tij mbushi boshllëkun mes tyre.
— Por ju e donit…
— Doja atë që mund të ishte bërë, — u përgjigj ajo. — Jo atë që ishte në të vërtetë.
Teuta Sota më në fund zbriti, por qëndroi pranë derës së hapur, nën shi.
— Ndoshta do të hynit brenda? Do pinim një çaj, do flisnim pak… Do t’i them Kastriot Kalemit që u takuam.
— Jo.
— Do t’i pëlqente, vërtet…
— Dyshoj, — tha Vesa. — Me shumë gjasë ende nuk ma ka falur që unë isha ajo që u largova e para.
Ra sërish heshtje. Shiu u bë më i fortë.
— Teuta Sota —