— Teuta Sota, — foli Vesa Pano me qetësi të prerë, — ju morët pikërisht djalin që vetë e formuat. Një njeri që e mbrojtët nga çdo pengesë, që nuk e mësuat të punojë, të mbajë përgjegjësi, të përballet me jetën. Ndërsa mua… mua më ra shorti i lirisë.
— Por ju jeni vetëm… — belbëzoi tjetra.
— Dhe kjo është gjëja më e bukur, — ia ktheu Vesa. — A e dini ç’do të thotë të zgjohesh në mëngjes pa frikën se dikush do të ankohet për mëngjesin? Të blesh diçka për vete pa dëgjuar ligjërata mbi shpenzimet? Të punosh deri natën vonë e të mos detyrohesh të gatuash vetëm sepse “burri duhet të kthehet në shtëpi me barkun plot”?
Zëri i saj u bë edhe më i vendosur.
— Kjo quhet të jetosh jetën tënde. Jo të shërbesh jetën e dikujt tjetër.
Në sytë e Teuta Sotës u shfaq për një çast një lutje e heshtur — për mirëkuptim, për falje, për një fjalë që do t’ia lehtësonte peshën e fajit.
— Po tani? — pyeti ajo e dërrmuar. — Si duhet të jetoj me këtë?
— Ky ishte vendimi juaj tridhjetë vjet më parë, — u përgjigj Vesa. — Tani është koha të përballeni me pasojat.
Ajo zgjati dorën drejt dorezës.
— Ju uroj fat.
Dera u mbyll. Makina u largua ngadalë nga trotuari. Në pasqyrën e pasme, për një çast të fundit, u duk silueta e përkulur nën shi, pranë hyrjes së pallatit. Vesa nuk u kthye më.
Në shtëpi, ajo sistemoi blerjet pa ngut, ndezi laptopin. Telefoni dridhi lehtë: mesazh nga një klient. Projekt i ri, pagesë e mirë, temë interesante. Askush nuk e pyeste nga i kishte paratë apo për çfarë do t’i shpenzonte.
Jashtë, shiu përplasej mbi xham. Brenda, qetësia e banesës e mbështolli si një batanije e ngrohtë. Askush nuk priste që darka të ishte gati në një orar të caktuar. Askush nuk ankohej për shpenzimet. Askush nuk kërkonte llogari ku kishte qenë apo me kë kishte folur.
Vesa hapi një dokument të ri dhe nisi të shkruante. Gishtat i rrëshqisnin lehtë mbi tastierë. Punë që e donte, një shtëpi ku vendoste vetë, një jetë që nuk ia detyrohej askujt.
Një mesazh tjetër mbërriti — ftesë nga një shoqe për teatër në fundjavë. Dikur do të kishte thënë:
— Burri im nuk e pëlqen kur dal vetëm.
Këtë herë u përgjigj pa hezitim:
— Sigurisht, vij!
Shiu vazhdonte të binte me forcë, por apartamenti ishte i ndriçuar dhe i ngrohtë. Vesa buzëqeshi me mendimet e saj dhe iu kthye punës. Nesër do të ishte një ditë e re — dita e saj, e jetuar ashtu siç ajo dëshironte.