Bartësit nuk u lodhën aspak ta çmontonin divanin e vjetër pjesë‑pjesë. Gjithsesi, ai ishte i destinuar për hedhje. Njëri godiste me sëpatë, tjetri përdorte levën për gozhdët. Anësoret tashmë ishin mbështetur pranë murit dhe ata u morën me pjesën e pasme. Pikërisht në atë çast, u dëgjua një tingull i lehtë metalik dhe diçka u rrokullis mbi dysheme. Një send i vogël, i shndritshëm, doli nga poshtë divanit dhe u ndal te këmbët e Marsel Imerit. Ai u përkul, e mori dhe pa në pëllëmbë një vath të vogël floriri, me një gur të bardhë të imët në mes.
Një stoli e thjeshtë, pa asnjë tepri, e zakonshme në pamje.
Nuk kishte vend për dyshime: ishte pikërisht ai. Marseli e sodiste vathin, duke e mbajtur mbi dorë, ndërsa zemra i rrihte fort në kraharor. Kujtimet, si një vorbull e fuqishme, e tërhoqën pas në kohë…
Marsel Imeri ishte rritur në një familje të zakonshme. Nëna punonte edukatore në kopsht fëmijësh, ndërsa i ati drejtonte autobusë linjash.
— Mëso fort, Marsel, mbaro shkollën e lartë. Do fitosh para të mira, ndoshta hap edhe biznesin tënd. Do dalësh në dritë, do bëhesh dikush, jo si ne, — i përsëriste shpesh i ati.
— Arsimi është i domosdoshëm, s’ka dyshim. Por biznesi kërkon para në fillim. E ne nga t’i gjejmë? Prandaj duhet të martohesh me një vajzë që ka prindër me mundësi. Kështu do ta kesh jetën më të lehtë. Me babanë tënd s’patëm as para, as të afërm të pasur, as diploma. Çdo gjë e arritëm me punë, — ndërhynte e ëma.
— Lëre, moj grua. A jetuam keq vallë? Shiko çfarë djali kemi rritur, — ia kthente i ati, duke e kundërshtuar.
— Pikërisht për këtë po flas. Duhet shkollë dhe një martesë e menduar mirë. Vajza ka plot, por mos merr të parën që të del përpara. Dashuria është një gjë, e ardhmja është tjetër, — nuk hiqte dorë nëna.
Marseli i dëgjonte këto këshilla në heshtje.
Natyra e kishte favorizuar me pamje tërheqëse. Që në bankat e shkollës nuk i mungonte vëmendja e vajzave. Në universitet hyri pa vështirësi dhe aty u dashurua me Elvana Kovaçin, vajzën më të bukur të kursit, një bionde me pamje modeli. Në auditor gjithmonë ulej pranë saj. Së bashku dukeshin si çift i dalë nga revista, sikur ishin krijuar për njëri‑tjetrin.
Marselit nuk i interesonte aspak se kush ishin prindërit e saj. Ai donte të jetonte me Elvanën, jo me familjen e saj. Por edhe aty fati nuk e zhgënjeu. E ëma e Elvanës ishte mjeke okuliste, një punë e qetë, pa lodhje fizike. I ati merrej me biznes mobiliesh.
Shumë djem i silleshin rrotull Elvanës, por ajo zgjodhi Marselin. Fillimisht gjithçka shkonte mirë. Mirëpo, kur lidhja u bë më e afërt, Elvana nisi të tregonte kërkesa. Kritikonte mënyrën si vishej ai, këmbëngulte të blinte rroba firmato, sipas modës. Por Marseli nuk kishte para për gjëra të tilla. Atëherë Elvana filloi t’ia blinte vetë veshjet. Megjithatë, krenaria e Marselit nuk e lejonte të pranonte dhurata kaq të shtrenjta. Grindjet u bënë të shpeshta.
— A ke turp nga unë? — e pyeste ai me zë të prerë.
— Jo, aspak. Por njerëzit gjykojnë nga pamja. Unë kam mundësi dhe dua të të shoh mirë të veshur, — përpiqej ta bindte Elvana.
— Jo! Kështu më poshtëron. Për më tepër, këto nuk janë paratë e tua, por të babait tënd.
— Ç’rëndësi ka kjo?
Por Marseli nuk lëkundej nga parimet e veta. Elvanës iu desh të tërhiqej, nga frika se mos e humbiste.
Prindërit e Marselit e kishin kuptuar prej kohësh që djali ishte i dashuruar dhe këmbëngulën ta njihnin vajzën. Për takimin, nëna përgatiti një drekë të bollshme dhe shtroi tryezën si për festë. Në familje të thjeshta, edhe zakonet janë të thjeshta: ushqimi hahet pa shumë ceremoni, pa thika tavoline.
Elvana i pëshpëriti Marselit t’i sillte një thikë. Por thika të posaçme për tryezë, si ato të restoranteve, nuk kishte pasur kurrë në atë shtëpi. U detyrua t’i jepte një thikë kuzhine. Prindërit e vështronin Elvanën teksa përpiqej të përdorte thikën dhe shkëmbenin shikime mes tyre. Marselin e shpoi ndjenja e dallimit mes botës së Elvanës dhe familjes së tij. Për prindërit nuk ndjeu turp. Turpi iu ngjit atij vetë.
— Vajza është e bukur, e edukuar, s’ka dyshim. Por do ta kesh të vështirë me të, bir. Nuk është nga bota jonë. Ndoshta gabova që të këshillova kështu, — psherëtiu nëna, ndërsa biseda po i afrohej fundit dhe heshtja rëndonte në dhomë, duke hapur rrugën për atë që do të pasonte më tej.