Rrotullohej pareshtur nga një krah në tjetrin; shtrati i vjetër ankohej me kërcitje sa herë që Marsel Imeri lëvizte trupin e lodhur.
— Nuk po fle? — u dëgjua papritur zëri i Diellës Molla nga dhoma tjetër.
— Jo… — u përgjigj ai me zë të ulët, duke mbajtur frymën.
— As unë nuk po e gjej gjumin. Eja këtu, — e thirri ajo butë.
Marseli u shtri pranë saj, i ngurtë, duke u përpjekur të ruante një distancë të padukshme. Por Diella iu afrua vetë, u mbështet tek ai, dhe gjithçka u përzie si ngjyrat në një kaleidoskop. Mendimet u shuan një nga një dhe gjumi i mori vetëm kur agimi po zbardhte dritaret.
Kur Marseli hapi sytë, për një çast mendoi se gjyshja ishte kthyer, sepse banesa mbante erë petullash të sapopjekura. Por në kuzhinë ishte Diella, që lëvizte e qeshur, veshur vetëm me bluzën e gjatë të tij. Ai iu afrua pa zhurmë dhe e kapi në përqafim nga pas… Mëngjesin e hëngrën vetëm pas dy orësh.
— Oh jo, do të vonohem! — u ngrit Diella me nxitim nga divani. — Duhet të shkoj te një shoqe për të marrë disa gjëra.
Filloi të vishej me shpejtësi.
Fjalët e saj e shpuan Marselin në zemër. Kishte harruar se ajo duhej të largohej.
— Qëndro edhe një ditë, të lutem, — u përpoq ta bindte ai.
Nuk arrinte ta imagjinonte ndarjen, mendimin se nuk do ta shihte më.
— S’mundem. Mami po më pret. Më ka telefonuar tashmë.
Hëngrën shpejt çfarë kishte mbetur dhe nisën të mblidhnin gjërat. Pikërisht atëherë Diella u zbeh.
— Më mungon një vathë…
Filluan kërkimet: shkundën çarçafët, zhvendosën divanin, kontrolluan poshtë tij, kthyen përmbys çdo qoshe të apartamentit. Por vathe nuk u duk askund, sikur ta kishte përpirë toka.
— Ndoshta e ke humbur në klub, — sugjeroi Marseli.
— Mundet… por nuk kemi kohë të shkojmë atje. Me siguri e ka gjetur dikush.
— Diella, ndoshta nuk duhet të ikësh. Është shenjë, — insistoi ai sërish.
Ajo ishte aq e mërzitur sa sytë i mbusheshin me lot. Marseli thirri një taksi.
Me vrap arritën në stacion, vetëm pak minuta para nisjes së trenit.
— Çfarë ka kaq të veçantë ai vath? — e pyeti ai. — Pse të dhemb kaq shumë?
— Ma ka dhuruar babai. Një vit më pas vdiq. Është hajmalia ime. I mbaja gjithmonë në momentet më të rëndësishme.
— E kuptoj… Lëre numrin e telefonit. Nëse e gjej, do të të lajmëroj.
Sapo Marseli e regjistroi numrin e saj, treni u vu në lëvizje. Atij iu duk se shpirti dhe zemra iu shkëputën nga trupi dhe vrapuan pas vagonëve që largonin Diellën. Brenda tij u hap një zbrazëti e ftohtë; jeta i humbi kuptimin.
Megjithatë, ai shkoi sërish në klub, përshkoi të gjitha vendet ku kishin shëtitur bashkë, kontrolloi edhe një herë apartamentin. Asnjë gjurmë. E telefonoi disa herë Diellën, por bisedat ishin të thata. Çfarë mund t’i premtonte? Asgjë. Ai kishte Elvana Kovaçin, dhe ndoshta edhe Diella kishte dikë tjetër. I tha vetëm se nuk e kishte gjetur vathin.
— Harroje, — i tha ajo.
Dhe Marseli u përpoq ta harronte.
Studimet përfunduan. Erdhi koha të merrte një vendim. Ai bëri atë që të gjithë prisnin: i propozoi Elvanës. Teksa zgjidhte unazën, sytë i ranë mbi një palë vathe, të ngjashëm me atë të humbur.
— Çfarë po shikon aty? — e pyeti Elvana.
— Vathet.
— Ah, lëri, duken si për fëmijë. Të lira.
Marseli u skuq, por heshti.
Gjatë bisedave për dasmën, i ati i Elvanës ofroi t’u dhuronte një apartament. Marseli refuzoi menjëherë, duke treguar për herë të parë këmbëngulje.
— Do t’i arrish vetë gjërat? Të respektoj, — tha i ati i nuses së ardhshme.
Banesa iu la nga gjyshja, e cila u zhvendos te prindërit e Marselit. Shëndeti i saj ishte dobësuar dhe nuk mund të jetonte më vetëm.
Muajin e fundit para dasmës, Elvana vendosi të bënte një rregullim të përgjithshëm. Kështu, në apartament hynë punëtorë për të nxjerrë mobiljet e vjetra. Të nesërmen do të fillonin punimet…
— E kujt është kjo? — pyeti Elvana, duke iu afruar Marselit nga pas.
Ai u drodh nga befasia.
— Nuk e di… ndoshta e gjyshes. Ia kishte dhuruar gjyshi dikur. Mbaj mend sa keq u mërzit kur humbi njërën, — gënjeu ai.
— Pse nuk e telefonon? Ta gëzosh që e ke gjetur, — tha Elvana me përbuzje.
Në atë çast, punëtorët e thyen përfundimisht divanin dhe nisën ta nxirrnin jashtë, duke krijuar një zhurmë të fortë që mbushi gjithë apartamentin.