Marseli u hodh me nxitim drejt derës për ta hapur, ndërsa punëtorët vazhdonin ta tërhiqnin divanin drejt korridorit. Nuk i kishte shkuar kurrë ndër mend se Elvana do të merrte vetë iniciativën për të telefonuar. Por ajo pikërisht këtë bëri. Pa u konsultuar me të, mori numrin e nënës së Marselit dhe i tha, me një ton gati triumfues, se kishin gjetur një vath të humbur. Le ta gëzonte gjyshen, shtoi ajo, sepse vathët ia kishte dhuruar gjyshi dikur.
Në anën tjetër të telefonit ra një heshtje e çuditshme. Nëna dhe gjyshja mbetën të hutuar. Asnjëherë gjyshi nuk i kishte blerë vathë gjyshes, për më tepër ajo nuk i kishte pasur kurrë veshët e shpuar.
Kur Marseli u kthye sërish në dhomë, Elvana iu sul menjëherë. I hodhi në fytyrë gjithçka që mendonte për të, pa kursyer fjalët. Të mohonte ishte e kotë. Në të vërtetë, thellë-thellë, Marseli ndjeu një lloj lehtësimi. Prej kohësh nuk po gjente forcën t’i thoshte se nuk donte martesë. Elvana bërtiste, e fyente, e akuzonte, ndërsa ai qëndronte në heshtje dhe i përballonte të gjitha.
— Dhe unë paska dashur të martohem me ty? — shpërtheu ajo. — Ende pa u bërë burrë e grua dhe ti tashmë po më tradhton! Me kë po argëtoheshe këtu, sa isha unë larg?
— Po ti, në Spanjë, a ishe besnike? — ia ktheu ai, pa ngritur zërin. — Dyshoj. Burrat e jugut çmenden pas biondeve. Le ta mbyllim këtë histori pa luftë. Nuk të dua. Më fal.
Elvana i tha se nuk donte ta shihte më kurrë dhe doli me vrull, duke përplasur derën aq fort, sa nga tavani u shkëputën copa gëlqereje.
Marseli nuk u mërzit. E vetmja gjë që i erdhi keq ishte divani, që në fakt nuk kishte qenë aspak i keq. Ai mbante ende aromën dhe ngrohtësinë e Diellës, kujtimin e asaj nate të vetme. Fatmirësisht, punimet ende nuk kishin nisur. Një divan të tillë mund ta blinte sërish.
Sapo Elvana u largua, Marseli telefonoi menjëherë Diellën, me frikën se mos ajo kishte ndërruar numrin.
Ajo u përgjigj.
— Diella, jam Marseli nga Voskopoja. E gjeta vathin tënd!
— Marsel, sa u gëzova! — u dëgjua zëri i saj i emocionuar.
— Do ta sjell vetë. Ma jep adresën, — i tha ai.
— Më mirë më thuaj me cilin tren do vish. Unë do të të pres, — iu përgjigj ajo.
Gjithçka ishte vendosur. Nuk kishte më kthim pas. Marseli kontrolloi në internet oraret e trenave për në Divjakë. Ndërkohë, kërkoi edhe modele divanësh. Do të kthehej dhe do ta porosiste një të ngjashëm.
Gjatë gjithë rrugës mendonte për Diellën, për atë natë që nuk i ishte fshirë kurrë nga kujtesa. Tani do ta shihte sërish. Po sikur të mos funksiononte asgjë? Gëzimi i përzihej me ankthin. Kishte kaluar një vit i tërë. Ndoshta ajo tashmë kishte dikë tjetër.
Në stacion, sapo zbriti nga vagoni, e pa menjëherë. Ishte ashtu siç e mbante mend: e vogël, e brishtë, me flokë kaçurrela që i rrethonin fytyrën. Çfarë mund të kishte ndryshuar në një vit? Në fakt, gjithçka.
Për disa çaste u panë në sy pa folur. Pastaj Diella iu afrua dhe u mbështet pas tij. Qëndruan kështu derisa peroni u zbraz krejt.
— E di që kishe një të fejuar, — tha ajo më në fund.
— Nga e di? Dhe pse “kishe”? — u habit ai.
— Erdha në Voskopojë pas tre muajsh. Gjyshja jote ma tha. Nuk u martove, ndryshe nuk do të ishe këtu. I kërkova të mos ta tregonte.
— Nuk do të ketë dasmë, — u përgjigj ai. — U përpoqa të të harroja. Pastaj gjeta vathin tënd. Pikërisht në kohën e duhur. Rrodhi deri te këmbët e mia. E mora si shenjë. Fillimisht desha të të blija vathë të rinj, por pastaj kuptova se ky ishte hajmalia jonë.
Kështu, një vath i humbur u gjet në momentin e duhur dhe e shpëtoi Marselin nga një martesë pa dashuri. Për një kohë, ai dhe Diella u takuan herë pas here, duke udhëtuar nga njëri qytet në tjetrin. Më në fund, ai mori vendimin: u zhvendos në Divjakë dhe gjeti punë atje.
Në ditën e dasmës, Diella mbajti pikërisht ata vathë. U bënë simboli i tyre i përbashkët. Nënës së Marselit i pëlqeu menjëherë nusja. Më pas, të dy u kthyen në Voskopojë, në apartamentin ku kishte nisur gjithçka…
“Unë do të jem brinja jote, gjithmonë pranë zemrës sate, dhe do ta ruaj dashurinë time përgjithmonë. Do të jem vazhdimi i denjë i fisit tënd. Besoj tek ti. Deri së shpejti, dashuri…”
“Letër burrit të ardhshëm”
Autor i panjohur
“Kur dashuron, nuk dëshiron të pish ujë tjetër veç atij që buron nga burimi i dashur. Në një martesë pa dashuri, shumë shpejt uji i atij burimi bëhet i hidhur.”
Stendhal