— A je seriozisht duke thënë këtë tani? — zëri i burrit m’u drodh e iu bë i ashpër, sikur sapo t’i kisha shpallur luftë.
Bardhyl Prifti qëndronte në mes të kuzhinës, i mbështetur te cepi i tavolinës, dhe më shikonte si të kisha vënë flakën divanit të fëmijërisë së tij.
— Jam plotësisht serioze, — iu përgjigja me qetësi, edhe pse duart më dridheshin. — Banesa do të regjistrohet në emrin tim.
Heshtja u shtri e rëndë, me një jehonë të keqe. Jashtë, shiu i janarit përplasej me inat — i ftohtë, i lagësht, krejt i huaj për një dimër normal. Por brenda apartamentit tensioni digjte më fort se kaloriferët.
Ai kaloi dorën nëpër flokë, i shqetësuar:
— A e kupton çfarë po thua? Ky duhet të jetë shtëpia jonë!
— Jonë? — buzëqesha me ironi. — Nëna jote prej dy ditësh më shpjegon në telefon se “nuset e vërteta” dinë të ndajnë gjithçka. Dhe mua, papritur, më del një “karakter egoist”. Po, e kam kuptuar shumë mirë.
Bardhyli shtrëngoi grushtat:
— Mos e nis. Mamaja thjesht shqetësohet.
— Ah, këtë e di, — hapa frigoriferin dhe mora një shishe ujë. — Aq shumë shqetësohet, sa më telefonon më shpesh se ti. Dhe në çdo bisedë, me shumë delikatesë, pyet: “Vesa Konomi do ta fusë patjetër djalin tim si bashkëpronar, apo jo?”
Ai ktheu kokën mënjanë — shenjë e qartë që kisha goditur në shenjë.
Kështu dukej “biseda jonë e mëngjesit”. Dhe kjo ishte vetëm ngrohja.
Në të vërtetë, gjithçka kishte nisur që në vjeshtë. Jetonim në një garsoniere të ngushtë me qira, në periferi të Elbasanit — pallat i vjetër paneli, korrente pa fund dhe fqinjë sipër që e kishin zakon shpimin të dielave. Tridhjetë e ca metra katrorë dhe një frigorifer që gumëzhinte sikur po përgatitej të nisej për në hapësirë.
Unë isha mësuar. Vjehrra, përkundrazi, kurrë.
— O Bardhyl, seriozisht jetoni këtu? — pyeste ajo sa herë vinte “vetëm për një minutë”. — Këtu s’ka ajër!
Unë heshtja. Edhe Bardhyli. Ndonjëherë thjesht ngrinte supet, sikur të thoshte: përkohësisht. Derisa të kursejmë.
Punonim të dy: ai si inxhinier në një firmë ndërtimi, unë ekonomiste në një kompani të vogël. Të ardhurat mjaftonin, por pa luks. Për kredinë e shtëpisë kursyem plot dy vjet, duke lënë mënjanë çdo muaj nga dhjetë mijë lekë. Kur arritëm katërqind mijë lekët tona, menduam se rruga do të bëhej më e lehtë.
Dhe pikërisht atëherë, si rrufe në griun e janarit, erdhi telefonata nga noteri.
Trashëgimi. Gati tre milionë lekë.
Gati sa nuk më ra telefoni nga dora.
Një grua e moshuar — e afërme e largët nga ana e nënës, të cilën e kisha parë vetëm dy herë në jetë — kishte vendosur të ma linte gjithçka mua. Sepse dikur e kisha vizituar në spital. Një herë të vetme. Për gjysmë ore.
Qesharake, apo jo? Gjysmë ore — dhe një zinxhir ngjarjesh i tërë.
Ia tregova Bardhylit në mbrëmje. Më përqafoi dhe më rrotulloi nëpër kuzhinë si fëmijë që sapo ka marrë lodrën e ëndrrave.
— Vesa, e kupton ç’do të thotë kjo? — tha me sy që i shkëlqenin. — Më në fund blejmë një shtëpi siç duhet! Jo këtë kuti… mund të marrim një apartament me tre dhoma!
Edhe unë atëherë u gëzova. Mendova se më në fund fati po na buzëqeshte dhe se përpara nesh hapej një kapitull i ri, pa e ditur ende se gëzimi im do të zgjaste shumë më pak sesa kisha imagjinuar.