…ndoshta tani, mendova me vete, e ëma e tij do të pushonte së më trajtuari si gomar barre.
Sa gabim e kisha.
Qysh të nesërmen, Luljeta Haxhiaj telefonoi me një vrull të tillë, sa dukej sikur kishte vendosur një alarm të posaçëm sapo kishte dëgjuar lajmin për paratë e mia. Zëri i saj përplasej në ajër pa marrë frymë.
Po shpëlaja një filxhan, fshiva duart me peshqir dhe dëgjova Bardhylin teksa i fliste:
— Po, mami, Vesës i erdhën nga trashëgimia. Po, gati tre milionë lekë…
Dhe prej aty gjithçka mori tatëpjetën.
— Bardhyl, mbaje mend mirë çfarë po të them: apartamenti duhet të regjistrohet në emër të të dyve! Është shtëpia juaj, jo lodra e saj personale!
Qëndroja në pragun e kuzhinës dhe dëgjoja. Bardhyli kishte aktivizuar altoparlantin — gabimi i parë serioz.
— Mami, por ato janë paratë e saj…
— Edhe çfarë pastaj?! — shpërtheu ajo. — Edhe ti ke kursyer! Jeni familje! Apo do që, po deshi fati keq, ajo të të nxjerrë jashtë pa mëshirë?
Në atë çast diçka u shtrëngua brenda meje. Jo menjëherë, por qartë, pa kthim.
— Apartamenti do të jetë në emrin tim, — thashë me një qetësi që as vetë nuk e prisja.
Bardhyli u kthye nga unë sikur t’i kisha dhënë një shuplakë.
— Vesa, pse kështu? Le ta flasim pa u nxehur…
— Vendimi është marrë. Shtëpia regjistrohet në emrin tim.
Dhe dola, duke e mbyllur derën e kuzhinës pas vetes.
Por në të vërtetë, ajo ishte vetëm plasaritja e parë.
Javët që pasuan, në shtëpi nuk ftohej nga kaloriferët, por nga marrëdhënia jonë. Bardhyli ecte i tendosur, fliste shkurt, sikur t’i kisha prishur një kredi personale. Heshtja e tij rëndonte më shumë se çdo debat.
E ëma telefononte çdo ditë, ndonjëherë edhe dy herë. Dëgjoja si ai merrte frymë thellë para se ta hapte telefonin, por prapë përgjigjej. Dhe çdo bisedë përfundonte në të njëjtën notë: unë isha “mosmirënjohëse”, “tepër e pavarur”, “e ftohtë”.
Ndërkohë, unë shëtisja për të parë apartamente.
Gjeta një tre dhomësh fantastik: rreth shtatëdhjetë metra katrorë, pallat i ri, lagje e qetë, transport publik afër. Shkova ta shihja vetëm — Bardhyli refuzoi.
— Nëse gjithsesi do ta regjistrosh vetëm në emrin tënd, shko vetë, — më tha.
Më dhembi. Por shtrëngova dhëmbët.
E kisha kuptuar tashmë se kthim pas nuk kishte.
Banka e miratoi kredinë pa shumë vonesë. Kur ia tregova këtë Bardhylit, ai reagoi thatë:
— Domethënë, gjithçka e ke vendosur tashmë?
— Po.
— Pa më pyetur fare se çfarë mendoj unë?
— Edhe sikur të pyesja, do të dëgjoja mendimin e nënës sate, jo tëndin.
Ai nuk foli më.
U shpërngulëm në fund të janarit. Binte shi prej tri ditësh rresht, sikur qyteti po qante paraprakisht për martesën tonë. Apartamenti ishte i mrekullueshëm: mure të çelëta, dritare të mëdha, kuzhinë funksionale, dhoma të ndara siç duhet. Vrapoja nga njëra dhomë në tjetrën, imagjinoja ku do të vendosja divanin, raftet, ku do të rrinte fikusi. Po, bleva edhe fikus — për vete, për një fillim të ri.
Ndërsa Bardhyli…
Ai sillej si mysafir me kontratë. Heshtte. Netëve rrinte ngulur në telefon. Fundjavave zhdukej te e ëma.
Fillimisht mendova se do të mësohej. Pastaj se do t’i kalonte. Më pas, se ishin gjëra të vogla.
Por një mbrëmje, ndërsa po skuqja perime në tigan, ai foli papritur: