— E di… këtu nuk ndihem rehat.
U ktheva nga ai.
— Pse?
— Sepse gjithçka këtu është… e jotja. Unë jam si i huaj, si mysafir pa vend.
— Mysafirët nuk paguajnë kredi bankare. Unë po, — ia ktheva ftohtë.
— Nuk është kjo! — shpërtheu ai. — Ti vazhdimisht ma kujton që banesa është e jotja!
— Asnjëherë s’e kam thënë një gjë të tillë.
— Ndoshta jo me fjalë, por unë e ndiej.
Vendosa kapakun mbi tigan që ushqimi të mos digjej dhe mora frymë thellë.
— Mbase, — thashë me qetësi të shtirur, — problemi yt nuk është apartamenti. Por fakti që nëna jote s’arrin të më trajtojë as me një grimë respekti.
Fytyra iu shtrembërua.
— Ja ku fillove prapë me mamin…
— Po si të mos filloj, kur ajo fut hundët në çdo detaj të jetës sonë?
Biseda u mbyll me një “mirë, lëre”, por në atë çast e kuptova qartë: ajo çarje e vogël ishte shndërruar në humnerë.
Marsin e solli një baltë e shpifur dhe nerva të tendosura. Bardhyl Prifti nisi të kapet pas gjërave më të parëndësishme: “pse drita në banjë rri ndezur”, “pse peshqiri s’është aty”, “pse darka nuk është si dje”.
Fillimisht heshta. Pastaj fillova t’i ktheja përgjigje. Më pas, thjesht reshta së reaguari.
Ne pothuajse nuk flisnim më.
Dhe një mëngjes — e shtunë, ora shtatë, unë në gjumë — zilja e derës ra gjatë, me inat. U çova dhe hapa. Përballë ishte Luljeta Haxhiaj. E mbuluar me ar, me një tufë krizantemash të verdha që kundërmonin kimikate.
— Mirëmëngjes, — tha me një ëmbëlsi të tepruar. — Erdhi vjehrra.
Si kishte mbërritur kaq herët, nuk e di. Pse kishte ardhur, e mësova shumë shpejt.
Eci nëpër shtëpi si kontrollore. U ul në divan, i kryqëzoi duart.
— Zgjoi Bardhylin. Duhet të flasim të gjithë.
E dija: asgjë e mirë nuk po vinte.
Ai doli pas pesë minutash — i përgjumur, por i lumtur që e shihte të ëmën. Me të, gjithmonë kthehej dhjetëvjeçar.
Ajo foli për gjysmë ore: për fqinjët, për makinën e re të kafesë, për Arben Dostin, djalin tjetër, që paska gjetur një punë të përkohshme. Pastaj zëri iu bë i ftohtë.
— I kam menduar të gjitha, — tha. — Kam një propozim të shkëlqyer.
Unë dhe Bardhyli u pamë në sy. Instinkti më tha se po afrohej diçka e ndyrë.
— Banesë e madhe keni. Tri dhoma! — hodhi sytë rrotull. — Unë jam vetëm. Arbeni vetëm në një dhomë me qira. Ndërsa ju tre… do t’ju shkonte për mrekulli.
Tre.
— Zonjë Luljeta, — e ula pak kokën, — po na sugjeroni të shpërnguleni tek ne?
— Po pse jo? — i drejtoi shpatullat. — Ke blerë shtëpi të bollshme. Ndaje! Unë timen e jap me qira — njëzet e pesë deri tridhjetë mijë lekë hyjnë në familje. Ç’ka të keqe?
U ngrita në këmbë.
— Jo.
Ajo puliti sytë, sikur nuk kishte dëgjuar.
— Si jo?
— Askush nuk zhvendoset këtu. Nuk kam ndër mend të jetoj me ju. Aq më pak me djalin tuaj, Arbenin.
— Vesa Konomi! — Bardhyli u hodh në këmbë. — Ç’është ky qëndrim?!
— Krejt normal, — thashë qetë. — Nëna jote po më propozon të paguaj kredinë e shtëpisë për të gjithë, ndërsa ajo të përfitojë nga qiraja e saj, dhe unë këtë nuk e pranoj.