Luljeta Haxhiaj u çua vrullshëm nga karrigia, fytyra iu shtrembërua nga inati dhe fjalët i dolën si gjarpër:
— Je mosmirënjohëse! Dorështrënguar! Kjo është familje, ndërsa ti je vetëm një e huaj që rastësisht pati fat!
— Fat? — buzëqesha me ironi. — Po, pata fat që për këto tre vjet nuk më keni jetuar mbi kokë.
— Pra, na ke turp? — bërtiti ajo, duke tundur duart.
— Jo, — iu përgjigja pa ngritur zërin. — Thjesht nuk pranoj të shfrytëzohem.
Bardhyl Prifti iu afrua nënës, e kapi lehtë nga supet.
— Hajde, mami. Me të nuk ka marrëveshje.
U larguan bashkë. Asnjëri nuk u kthye të më shihte.
Pas rreth një ore, telefoni më ra.
— Do të rri te mamaja, — tha Bardhyli ftohtë. — Dhe ti mendo pak për sjelljen tënde.
Sjellje.
Fjalë që përdoret për t’u mësuar fëmijëve bindjen.
M’u duk qesharake. Dhe për herë të parë pas shumë kohësh, ndjeva qetësi.
Disa ditë më vonë shkova te një avokat. I sqarova të gjitha pa iluzione: apartamenti ishte vetëm i imi. Trashëgimia nuk ndahej. Kredinë e shlyeja unë. Bardhyli nuk kishte asnjë të drejtë ligjore.
Ditën e pestë i shkrova një mesazh të shkurtër:
“Po paraqes kërkesë për divorc. Eja të marrësh sendet e tua.”
Erdhi në mbrëmje. Me nënën. Si të kishte ardhur me roje.
Ai heshti, duke mbledhur rrobat dhe librat e tij.
Ajo, përkundrazi, nuk pushoi asnjë çast.
— E sheh, Bardhyl, — pëshpëriste me helm. — Ta thashë unë. Ajo do ta shkatërrojë familjen. Për të, kjo shtëpi vlen më shumë se burri!
U ktheva nga ajo.
— Familjen nuk e shkatërron shtëpia, — thashë qetë. — E shkatërron ndërhyrja e përhershme nga jashtë. Ndërhyrja juaj.
— Je egoiste! — bërtiti ajo. — E ftohtë! Nuk e meriton djalin tim!
— Ndoshta, — u përgjigja. — Por jam e sigurt që nuk meritoj të jetoj me njerëz që më shohin si send.
Bardhyli nuk më doli në mbrojtje. Si gjithmonë. Vetëm hodhi fjalën:
— Po bën një gabim.
— Mundet, — thashë. — Por ky gabim është jeta ime.
U larguan.
Mbylla derën dhe, për herë të parë pas shumë muajsh, mora frymë thellë.
Divorci u mbyll shpejt. Gjykata i hodhi poshtë pretendimet e Bardhylit për apartamentin. Ai u përpoq të kundërshtonte, por avokati ia shpjegoi realitetin pa zbukurime.
Në fillim të prillit dola nga salla e gjyqit. Jashtë ishte ngrohtë, ajri mbante erën e asfaltit të lagur. Ngrita sytë nga qielli — për herë të parë pas një kohe të gjatë, nuk më dukej më gri.
Kaloi një vit. Pastaj edhe një tjetër. Vazhdova të paguaj kredinë, punova, bleva mobilie të reja, rregullova ballkonin. Mësova të fle pa ankth.
Herë pas here, Bardhyli më telefononte. Zëri i tij ishte i pasigurt, sikur ndjente turp.
— Atëherë u nxehëm… Mami më shtyu… Nuk doja që të shkonte kështu…
E dëgjoja. Pastaj e mbyllja telefonin.
Ishte vonë.
Luljeta Haxhiaj vazhdonte të jetonte në apartamentin e saj me dy dhoma. Arben Dosti vazhdonte të merrte me qira një dhomë diku. Bardhyli jetonte ende me nënën.
Ndërsa unë jetoja në shtëpinë time. Në qetësi. Në rregull. Në një jetë ku askush nuk më thotë si të jetoj, kujt t’ia jap hapësirën time dhe paratë e mia.
Dhe një mbrëmje — krejt e zakonshme, me një filxhan çaji në dorë — e kuptova: isha e lumtur.
Pa përralla rozë, pa fishekzjarre, pa “familje perfekte”.
Thjesht e lumtur. Sepse gjithçka ishte, më në fund, e imja.
Jo e blerë me detyrim, jo e lypur, jo e imponuar.
Thjesht — e imja.
Dhe askush nuk do të mund ta marrë më.