Kopjen e certifikatës së lindjes Mimoza Mëhilli e gjeti mes dokumenteve të shtëpisë. Nuk thonë kot se vendi më i sigurt për të fshehur diçka është pikërisht ai ku bie menjëherë në sy. Pasaporta, libreza e pensionit, disa kontrata kredish, dokumentet e banesës… dhe, mes tyre, një fletë e hollë që dëshmonte pa asnjë dyshim se burri i saj kishte edhe një fëmijë tjetër. Mimoza zbriti vitin e lindjes nga viti aktual, duke lëvizur buzët në heshtje e duke përsëritur shifrat me vete – llogaritja mendore nuk kishte qenë kurrë pika e saj e fortë. Dhe si të kishte gdhendur një shenjë në dru, në mendjen e saj u ngulit një numër i vetëm: dymbëdhjetë vjeç.
Në ish-dhomën e fëmijëve, vërtet kishte shenja të gdhendura në prag, me numra të shkruar dikur me laps e tashmë gjysmë të fshirë. Mes tyre, Mimoza e dalloi menjëherë shifrën dymbëdhjetë, pothuajse në nivelin e syve të saj. Djali i saj ishte rritur shpejt, i ngjante krejt të atit. Po ky tjetri? A ishte edhe ai njësoj?
Kujtimi i të birit ia gërvishti shpirtin, si gjithmonë, dhe Mimoza u tkurr paksa. Numri i fundit në prag ishte gjashtëmbëdhjetë; pas atij viti, Krenar Gjini kishte refuzuar të merrte pjesë në “atë ritual budalla të paraardhësve primitivë”. Sa ishin përplasur për këtë gjë, por më kot – që nga mosha gjashtëmbëdhjetë vjeç, ai sikur ishte ndezur nga brenda dhe nuk ishte qetësuar më. Në fillim, polici i zonës e telefononte ende Mimozën (kishin dalë bashkë për dy muaj kur ajo ishte në klasë të dhjetë dhe, që prej asaj kohe, ai e ndiente për detyrë “ta mbante nën vëzhgim”), por tani kishte hequr dorë: Krenari ishte tashmë madhor, le t’i zgjidhte vetë punët e tij. Në shtëpi vinte rrallë, nuk fliste me askënd – thjesht boshatiste frigoriferin dhe flinte.
Macja me vija, Marusja, iu fërkua këmbëve dhe nisi të mjaullinte me ngulm. Mimoza tundte kokën, si për të larguar mendimet e dendura, dhe shkoi t’i hidhte qumësht. Pastaj mori telefonin dhe thirri numrin e policit të zonës.
— Flamur, përshëndetje. Kam një hall… a mund të më gjesh një adresë sipas emrit? Kam edhe datëlindjen. Po, po, më duhet patjetër.
Flamuri nuk bënte kurrë pyetje të tepërta; në thelb ishte njeri i mirë. Fatkeqësisht, ishte edhe i dhënë pas grave. Pikërisht për këtë arsye Mimoza nuk ishte martuar me të – Pellumb Vrioni gjithmonë i ishte dukur serioz, i rregullt, i besueshëm, kurrë i përfshirë në histori të dyshimta. Të paktën deri atë ditë.
— Do ta rregulloj, zemër, mos u shqetëso. Po të tutë si janë?
— Mirë janë.
— Ah, zemër, sa keq që nuk u martova me ty atëherë!
Pas dy ditësh, Mimoza kishte adresën në dorë. Bashkëshortit nuk i tha asnjë fjalë – e priste sërish me buzëqeshje, i hidhte supë si zakonisht, vetëm se kësaj here, më parë, kishte pështyrë në të. Të bësh një fëmijë jashtë martese nuk është njësoj si të mbyllesh dhjetë minuta në depo me shitësen e akulloreve (një nga thashethemet e fundit për Flamurin, të cilën gruaja e tij e tregonte vetë, duke shkrirë rimelin mbi faqet e lyera).
Mimoza vendosi që fillimisht të fliste me atë grua, për t’ia hequr Pellumbit çdo mundësi tërheqjeje. Prandaj u nis vetëm, pa e vënë në dijeni.
Shtëpia ishte e shtrembër, gri, me bojë të rjepur rreth dritareve. Aq i zoti me duar qenka burri im, mendoi ajo me përbuzje, po s’paska qenë në gjendje t’ia rregullojë shtëpinë dashnores së vet?
— O zonjë! — thirri ajo me zë të lartë, duke i rënë fort portës së dobët prej druri.
Për një çast dukej sikur s’kishte njeri brenda; shtëpia dukej e zymtë dhe pa jetë. Pastaj dera kërciti dhe në verandë doli me vrap një djalosh. I dobët, me flokë të çelët të rritur pa rregull, vetëm sytë e mëdhenj, si të drerit, e tradhtonin lidhjen e gjakut me Pellumbin.
— Tungjatjeta, — tha ai ftohtë. — Ju kërkoni gjyshen? Nuk është këtu, është në spital.
Veshur kishte pantallona tepër të mëdha për trupin e tij dhe një bluzë me Miki Maus.
— Po nëna jote ku është? — e pyeti Mimoza.
Edhe nga larg, ajo pa si i zbehej fytyra.
— Unë nuk kam nënë, — u përgjigj ai ashpër. — Ju jeni nga kujdestaria? Gjyshen do ta nxjerrin shpejt nga spitali, mos u shqetësoni, unë ia dal vetë. Mund t’jua tregoj, kam makarona, kam edhe çaj…
Ai ishte dukshëm i tensionuar, ndërsa brenda Mimozës diçka u shtrëngua dhe i dhimbte kraharori.
— Domethënë, këtu jeton vetëm? — e pyeti ajo me zë të prerë.
— Jo, unë… — nisi ai, por u bllokua.
U përpoq të shpikte diçka, por nuk ia doli. Krenari, mendoi ajo, do të kishte sajuar tashmë një histori të tërë.
— Po babai? — e pyeti Mimoza.
Ajo priste që ai të thoshte sërish se nuk kishte baba, por djali papritur tha:
— Ai nuk mund të vijë shpesh, jeton në një fshat tjetër. Ju lutem, mos më çoni tek ai, atje nuk dinë asgjë për mua, do të mërziten…
Vetëm atëherë Mimoza e pranoi me vete se deri në fund kishte shpresuar se gjithçka do të dilte gabim. Se do të zbulohej se bëhej fjalë për një tjetër me të njëjtin mbiemër, ose për ndonjë të afërm të largët. Apo ndoshta një shaka e keqe, ndonjë trillim i Krenarit. Por ajo e njohu këtë f…
(Kalimi për pjesën tjetër përgatitet natyrshëm këtu.)