Bluza që kishte veshur djali i ra menjëherë në sy. Ajo e njihte mirë atë rrobë: vite më parë e kishte blerë vetë për Krenar Gjinin, por ai e kishte hedhur tutje me përbuzje, duke thënë se ishte për fëmijë të vegjël. Mimoza kishte menduar t’ia jepte vajzës së fqinjëve, por bluza nuk u gjet më. Atëherë kishte menduar se ndoshta ishte hedhur gabimisht në plehra. Jo, nuk ishte hedhur. Ja ku ishte.
— Mirë atëherë, — tha ajo, duke marrë frymë thellë. — Përgatitu. Do vish me mua.
Gjatë rrugës, pa e kuptuar as vetë si, Mimoza ia nxori një nga një të gjitha. Për nënën që kishte ndërruar jetë katër vjet më parë nga kanceri. Për gjyshen, e shtrirë në spital pas thyerjes së qafës së femurit. Për të atin, që shfaqej rrallë, një herë në dy a tre muaj, kurrë më shpesh. Sa më shumë fliste djali, aq më shumë i shtrëngohej kraharori. Ndiente një përzierje të çuditshme: bezdi dhe një dhembshuri therëse, gati e padurueshme.
Vetëm pasi hynë brenda në shtëpi, Mimoza e gjeti forcën t’i tregonte të vërtetën.
— Këtu jeton babai yt, — tha ajo. — Tani është në punë. Vetë më kërkoi të vija të të merrja.
Nuk e dinte pse foli ashtu. Asgjë nga biseda e tyre e deriatëhershme nuk e përgatiste këtë deklaratë. Megjithatë, Lavdrim Çela — kështu quhej djali — i besoi menjëherë. Sytë iu ndezën dhe në fytyrë iu shfaq diçka që i ngjante një buzëqeshjeje.
— Vërtet? — pyeti i gëzuar. — Përnjëmend? Ju nuk jeni inatosur që unë…?
Mimoza i fshiu me dorë një grimë imagjinare nga supi dhe tha thjesht:
— Eja, do të të tregoj dhomën.
Fatmirësisht, Krenari nuk ishte në shtëpi. Ajo e çoi Lavdrimin në dhomën e tij, sepse kishte vendosur që salloni t’i mbetej Pellumb Vrionit. Burrit.
Pellumbin e priti jashtë. Me pak fjalë dhe me zë të ulët ia shpjegoi situatën. E quajti frikacak dhe mashtrues, gabimin më të madh të jetës së saj. Ai qau, u justifikua, tha se ishte djalli që e kishte çuar në rrugë të keqe, se kishte ndodhur vetëm një herë, në Ditën e Rinisë, atëherë kur ajo nuk kishte mundur të shkonte me të sepse Krenari kishte thyer këmbën. Mimoza i tha se nuk i interesonte kush dhe çfarë e kishte hutuar. Që tani e tutje, ai do të flinte në sallon dhe do të merrej vetë me rritjen e djalit të tij.
Ditët e para në shtëpi sundonte një heshtje e rëndë, plot siklet.
Pellumbi ankohej se divani i shkaktonte dhimbje shpine. Mimoza ia kthente se, nëse nuk i pëlqente, mund ta merrte “pasardhësin” e vet dhe të zhdukej ku të donte.
Lavdrimi sillej si një hije e zbehtë. Kishte frikë të fliste, të kërkonte diçka, madje edhe të merrte frymë më thellë. Kjo e acaronte Mimozën jashtë mase; çdo fjalë duhej t’ia nxirrte me zor. Natën e dëgjonte tek qante fshehurazi, gjë që e bënte edhe më nervoze: në vend që të tregonte mirënjohje, ankohej sikur po e keqtrajtonin.
Pastaj u shfaq Krenari. Erdhi mbrëmjen, si zakonisht i dehur, u përplas në kuzhinë dhe filloi të hajë me lugë të mëdha supën.
— Ky kush është? — pyeti, duke treguar me gisht Lavdrimin.
— Vëllai yt, — u përgjigj Mimoza shkurt.
Në të vërtetë, asaj i erdhi një dëshirë e fortë ta përqafonte të birin, t’ia ledhatonte qafën e qethur shkurt. Por u detyrua të shtirej sikur ishte e ftohtë dhe e zemëruar, sikur nuk i kishte munguar aspak.
Krenari qeshi me zë.
— Po si e paskeni bërë kaq shpejt? Apo rritet si në përralla, nga ora në orë?
— Babai yt e ka bërë nga ana tjetër, — tha Mimoza pa mëshirë, pa i hedhur asnjë vështrim Lavdrimit, i cili u tkurr nga fjalët e saj.
— Seriozisht? — pyeti Krenari dhe dukej sikur iu kthjellua koka në çast.
— Po. Nëna e tij ka vdekur, gjyshja është në spital. Përkohësisht do jetojë me ne.
I biri e shikoi gjatë, pa folur, pastaj tha me zë të zgjatur:
— Babai paska bërë namin…
Kur mori vesh se Lavdrimi ishte vendosur në dhomën e tij, Krenari shpërtheu:
— Si domethënë? Kjo është dhoma ime! Le të flejë në sallon!
— Në sallon fle tani babai yt, — tha Mimoza me një ton sa më indiferent që mundi.
Në atë çast, Lavdrimi shpërtheu në lot. Qante si fëmijë i vogël, me ngashërim. Mimoza nuk e mbante mend kur Krenari kishte qarë kështu për herë të fundit. Mendoi se i biri do të bënte ndonjë shaka të hidhur, do ta tallte. Por ai tha vetëm:
— Hajde, mos qaj… Ejani, ta nxjerrim krevatin portativ, më duket se është në papafingo.
Lavdrimi fshiu menjëherë fytyrën me mëngë dhe, edhe pse ende hante lotët, e ndoqi pas Krenarit. Ndërsa Mimoza nisi të përgatiste brumin për petulla — Krenari i adhuronte që i vogël.
Që nga ajo ditë, djali filloi të vinte më shpesh në shtëpi. Mimoza i dëgjonte teksa flisnin gjatë jashtë, ai dhe Pellumbi, por nuk dinte çfarë thoshin. Ishte e qartë se tema ishte Lavdrimi. Kureshtja e gërryente: çfarë i kishte thënë i ati të birit dhe çfarë i ishte përgjigjur Krenari. Megjithatë, nuk pyeti.
Nga Krenari mund të pritej që ta bezdiste djalin e vogël, por Mimoza kuptoi se nuk e njihte aq mirë sa mendonte. Ai e merrte Lavdrimin për peshkim, i mësonte si të ngiste motorin e vogël, ia dhuroi telefonin e tij të vjetër bashkë me kufje dhe i tha të dëgjonte dy grupe “super”. Mirë që…