…se çfarë kishte në ato kufje, Mimoza Mëhilli e kuptoi rastësisht një ditë, kur i ra të dëgjonte një copëz kënge. Iu duk sikur veshët po i çareshin nga zhurma dhe mendoi me vete se ajo “muzikë super” ishte një lloj torture moderne.
Pellumb Vrioni, ndërkohë, kishte gjithnjë e më pak komunikim me të birin. Pyeste shkurt se si i kishte punët, pastaj mbyllej përpara televizorit. Asnjëherë nuk kishte qenë llafazan, Pellumbi i saj, por tani heshtja i ishte bërë zakon. Një natë u përpoq të futej fshehurazi në dhomën e gjumit, por Mimoza, që çdo mbrëmje lyente dyshemenë me vaj për ta mbajtur me shkëlqim, e pa tek rrëshqiti e u përplas përdhe, duke lëshuar sharje të forta. Të nesërmen çalonte me qëllim, sikur donte ta vinte në dukje, ndërsa ajo sillej sikur s’kishte vënë re asgjë.
Djemtë, përkundrazi, u bënë miq për kokë pavarësisht diferencës në moshë. Shumë shpejt filluan të zhdukeshin të dy nga mëngjesi deri në darkë. Fillimisht Mimoza u bë merak, por pastaj mendoi se ndoshta ishte më mirë kështu: më pak zhurmë, më pak punë për të.
Në gusht erdhi një telefonatë nga spitali. I thanë se gjyshja e djalit kishte ndërruar jetë. Këtë herë nuk kishte si të shmangej biseda me Pellumbin; duhej vendosur ç’do të bëhej më tej.
— Do të qëndrojë këtu, — tha Mimoza ftohtë, pa e zgjatur.
Pellumbi e pa drejt e në sy.
— Po ne? — pyeti ai. — A mendon se do të më falësh ndonjëherë?
Ajo ngriti supet, pa dhënë shenjë.
— Mund ta çojmë në jetimore, nëse do, — hodhi ai si propozim, thuajse pa bindje.
— A ke fare ndërgjegje? — shpërtheu ajo. — Për të bërë fëmijë je i pari, por për t’i rritur, zhdukesh!
— Nuk po them se s’dua, thjesht…
— Për ty gjithçka është “thjesht”! Gjithmonë në punë, dhe një djalë u rrit si bar i egër, tjetri po ashtu. Pastaj habitemi pse dalin këto telashe. Me fëmijën duhet marrë, duhet edukuar! Nëse Krenari është përgjegjësia ime, ky është i yti. Bëj çfarë të duash.
Biseda mbaroi aty. Pak më vonë, Krenar Gjini iu afrua asaj. Në fillim Mimoza nuk e kuptoi çfarë kërkonte. Dikur, kur donte para, kishte një mënyrë të veçantë: ngrinte vetullat, zbutte zërin dhe niste nga larg, duke përmendur shokë që “i kishin të gjithë”. Por prej kohësh nuk i kërkonte më para, dhe ajo bënte sikur nuk interesohej se nga i gjente — kështu flinte më e qetë. Tani nuk po arrinte të merrte vesh çfarë donte.
— Sa do zgjasë kjo rrëmujë mes teje dhe babait? — pyeti ai drejtpërdrejt.
— Çfarë? Të ka dërguar ai?
— Edhe po të më kishte dërguar, ç’rëndësi ka? Por jo, po flas vetë. Ju e sollët vetë djalin këtu, e tani doni ta bëni fajtor? Lavdrimi është shteruar fare, mendon se është shkaku i gjithë kësaj.
Mimozës i erdhi t’i thoshte: “Po, a s’është?”, por e mbajti veten.
— Mos u përziej aty ku s’të takon, — i tha prerë. — Do ta zgjidhim vetë.
— Po, me ty zor se zgjidhet gjë… — mërmëriti ai. — Kokëfortë si…
E la fjalinë përgjysmë, bëri një gjest dorëheqjeje dhe u largua. Mimoza u ul në karrige dhe shpërtheu në lot.
Pellumbi nuk mori kurrë ndonjë rol serioz në rritjen e të birit. Gjithçka dukej sikur Lavdrimi ishte thjesht një shok i Krenarit që kishte ardhur për pushimet verore. Ndonjëherë djali i afrohej Mimozës dhe i ofronte ndihmë, por ajo e largonte me një gjest nervoz, si të ishte një mizë bezdisëse. Nuk ndiente keqardhje për të; përkundrazi, sa më gjatë qëndronte në shtëpi, aq më pak e irritonte. Megjithatë, nuk mund të mos vinte re se Krenari po rrinte më shpesh në shtëpi dhe, çuditërisht, kryesisht i kthjellët.
Një pasdite, teksa përgatiste mbushjen për byrekë, Mimoza dëgjoi zërin e Krenarit që shante dikë jashtë. Fjalët nuk dalloheshin, por toni ishte alarmues. Fshiu duart shpejt në pecetë dhe, duke u penguar te macja Marusja, doli me vrap në oborr.
Përballë të birit qëndronte Lavdrimi — jo më aq i dobët sa më parë, por ende i shkurtër, me qafën e gjatë si zog dhe një re flokësh të çelët mbi kokë. Krenari bërtiste, ndërsa Lavdrimi e shikonte drejt e në sy, madje me sfidë.
— Ç’po ndodh këtu? — pyeti ajo, duke u futur mes tyre.
— Ky e ka humbur fare! — shpërtheu Krenari. — Është lidhur me ca djem nga ana tjetër e qytetit, i kanë premtuar se do dalin sonte diku. Ata patjetër do ta fusin në telashe!
— Po pse, ty të lejohej e mua jo? — ia ktheu Lavdrimi me zë të mprehtë. — Vetë më ke treguar…
Grushtat e Krenarit u shtrënguan, një damar i fryrë i pulsonte në qafë.
— Ta tregova që ta kuptoje se ishte gabim! Që të mos e përsërisje! Nuk është për ty ajo rrugë, e kupton apo jo?
— Djem, mjaft! — ndërhyri Mimoza. — Askush nuk shkon askund. Lavdrim, futu në shtëpi, menjëherë!
Ai nuk lëvizi.
— Të të tërheq nga veshi, apo çfarë? — e kërcënoi ajo.
Atë çast, Lavdrimi shpërtheu në të qara. Fërkonte sytë me grushte, si fëmijë i vogël, dhe përpiqej të fliste mes dënesash.
— Mjaft me këtë vajtim, — tha ajo e bezdisur. — Fol siç duhet.
— Ata… — nisi ai mes lotësh, duke u përpjekur të merrte frymë thellë, dhe fjalët i mbetën pezull, gati për të zbuluar arsyen e vërtetë të gjithë kësaj përplasjeje, ndërsa tensioni në oborr u bë edhe më i rëndë, sikur po përgatitej diçka që nuk mund të shmangej më.