— Thanë se… se Krenarit do t’i ndodhte gjë e keqe po të mos i ndihmoja, — e nxori më në fund të vërtetën Lavdrimi, me zë të thyer.
Krenari u hodh përpjetë aq vrullshëm, sa Mimozës iu krijua përshtypja se djalit i mungonte vetëm përkrenarja: çdo çast pritej të hipte mbi motor dhe të nisej për t’u përballur me ata hungarezët e panjohur.
— Mjaft! — urdhëroi ajo prerë. — Të dy, brenda në shtëpi. Tani!
Pa humbur kohë, Mimoza telefonoi Flamur Kastratin dhe iu desh t’ia shpjegonte nga e para gjithë rrëmujën: Lavdrimin, kërcënimet dhe njerëzit e huaj. Flamuri u zgjat në fjalë, me një ironi të lodhur:
— Po ti qenke e paparë, moj! Ke futur në shtëpi llumin! Çudi e madhe!
Megjithatë, premtoi se do të merrej me punën dhe, deri atëherë, këmbënguli që askush të mos lëvizte nga vendi. Djemtë tundën kokën në shenjë miratimi, por në mbrëmje, për ndonjë arsye të pakuptueshme, ia treguan gjithçka të atit.
— Kujt i ka rënë telefoni? — shpërtheu ai me zë kërcënues. — Atij të paditurit, apo jo? Tani më doli e qartë… Çfarë di të bëjë ai, përveçse të endet pas grave? Unë do t’i zgjidh vetë këto punë. Vetë, e kuptuat?
Mimoza s’arriti të reagonte: Pellumb Vrioni përplasi derën dhe u zhduk.
— Ku shkoi? — pyeti ajo e dridhur, duke iu kthyer djalit. — A e di ku është nisur?
Krenari pohoi me kokë. Jashtë u dëgjua zhurma e makinës së Pellumbit. Mimoza u vërsul te dritarja, goditi xhamin me pëllëmbë, sikur zëri i saj të mund ta ndalte.
— Do të shkoj pas tij, — vendosi Krenari. — Ai s’e ka idenë ku po futet.
Kur edhe djali u largua, Mimoza e thirri sërish Flamurin. Zëri i saj po i çahej nga frika teksa i lutej për ndihmë. Ai premtoi shkurt dhe e mbylli.
Vetëm atëherë sytë i ranë mbi Lavdrimin. Qëndronte i zbehtë, me shikim të frikësuar dhe qepalla të njoma.
— Ti e solle gjithë këtë fatkeqësi! — shpërtheu ajo. — Vetëm telashe sjell! Çfarë mëkati po shlyej unë kështu…
Supet e djalit u drodhën, fytyra iu rrudh. Përsëri lot — si gjithmonë. Mimoza i ktheu shpinën dhe u ngul te dritarja, duke pritur deri natën vonë. Telefoni ra më në fund. Flamuri, me një ton ndjese, i tha se Pellumbi ishte në spital: i goditur me thikë nën brinjë dhe, për më tepër, këmba i ishte thyer në dy vende.
Pellumbi u kthye në shtëpi me paterica; Krenari e mbante nën krah. Në atë periudhë, djali kishte hequr dorë nga pijet, rrinte më shpesh në shtëpi dhe ditët i kalonte në punë. Një ditë solli një vajzë, Dafina Shala. Tha se ishte thjesht shoqe, por Mimoza e kuptoi menjëherë: ishte prezantim serioz. Vajza i la përshtypje të mirë — e shkathët, e drejtpërdrejtë, por e edukuar. Tregoi se studionte me korrespondencë dhe ëndërronte të hapte një kopsht privat. Pellumbi ende ishte në spital dhe Mimoza e ndjeu se, mbi gjithçka, Krenari kishte dashur ta telefononte të atin.
— S’e imagjinon dot, — i tha ajo me emocion të përmbajtur. — Djali ynë paska gjetur nuse! E bukur, si pikturë!
Pellumbi qeshi në telefon, i lehtësuar që Mimoza po fliste me të, por kollitja ia preu hovin.
— Si është? — këmbënguli ai. — M’i trego të gjitha.
Dhe ajo i tregoi. Më pas telefonoi sërish për të diskutuar shkollën e Lavdrimit: atë afër, me nxënës problematikë, apo një tjetër më larg, ku kërkoheshin shumë lekë. Ndoshta, po ta kishin çuar Krenarin atje, jeta do t’i kishte marrë tjetër drejtim.
Kur Pellumbi zbriti nga makina, i mbështetur te djali, zemra e Mimozës u shtrëngua. U futën në shtëpi si një krijesë e çuditshme me tre këmbë. Krenari i tha vëllait:
— Na hap rrugën deri te dhoma e ndenjjes!
Pa e kuptuar si, Mimoza tha:
— Jo në sallon… më mirë në dhomën e gjumit. Shtrati atje është më i rehatshëm.
Sytë e saj u kryqëzuan me ata të Pellumbit. Për disa sekonda gjithçka u ndal. Atij iu mbushën sytë, edhe asaj iu lidh fyti.
— Ç’prisni? — tha ajo me zë të ashpër për të fshehur dridhjen. — Në dhomë, ju thashë.
Lavdrimi hapi derën, kapi macen që u sillte rrotull këmbëve dhe i la të kalonin. Mimoza mbeti te dera e kuzhinës, ndonëse donte të vraponte pas tyre, t’i rregullonte jastëkët, t’ia shtrinte me kujdes këmbën e fashuar. Papritur ndjeu dy krahë rreth belit. Ishte Lavdrimi. I mbështeti kokën dhe frymëmarrja e tij e ngrohtë e preku. Diçka e re iu drodh në zemër. Ajo i vuri dorën mbi kokë dhe e ledhatoi lehtë.
— Ja pra, babai u kthye në shtëpi, — tha butë. — Tani gjithçka do të shkojë mirë…