— Jam i bindur që gruaja ka fshehur diku një rezervë parash. E di me siguri! Pothuajse e ka shlyer apartamentin! Ndërsa mua më ka mbushur mendjen se jemi pa lekë…
U ngurosa te pragu i dhomës së gjumit. Taulant Begaj, krejt i qetë, po kontrollonte një nga një raftet e mi, duke mbajtur telefonin shtrënguar mes shpatullës dhe veshit.
— Mos u nxeh kot! Do t’i gjej paratë dhe do të ikim ku të duash.
— Nuk do t’i gjesh, — i thashë unë me një qetësi që as vetë nuk e prisja.
Taulanti u drodh sikur ta kishin spërkatur me ujë të valë dhe telefoni i ra në dysheme.
Thonë se telashet nuk vijnë kurrë vetëm. Në jetën time, gjithçka filloi të shembej si kështjellë prej letre rreth një vit më parë.
Në fillim, burri im nisi të vonohej gjithnjë e më shpesh në punë. Më pas u shfaqën udhëtimet e punës — fillimisht disa ditë, pastaj javë të tëra.
Gjashtë muaj më parë, u largua fare në një qytet tjetër, “me kontratë”, siç ma shpjegoi.
— Xhoana Curri, kjo është mundësi e artë! — më tha, ndërsa mbushte valixhen me ngut. — Një vit do të punoj fort, do nxjerr para dhe do jetojmë si njerëz!
Unë vetëm qesha me hidhërim. Në atë kohë tashmë e ndjeja se diçka nuk shkonte. Ndoshta instinkti femëror. Edhe nëna ime nuk reshti së më paralajmëruari:
— Bijë, s’po më pëlqen kjo histori. Sytë i lëvizin si të një maceje që ka bërë ndonjë prapësi. Edhe këto udhëtime pa fund…
— Mami, mos e tepro, — i thosha, edhe pse brenda meje më shtrëngohej zemra nga ankthi.
Pastaj nisën telashet financiare. Fillimisht Taulanti dërgonte shuma qesharake, më pas paratë u zhdukën krejt.
Telefononte një herë në muaj, dhe edhe atëherë fliste më shumë me Klea Panon — vajzën tonë pesëvjeçare.
— Babi, kur do vish? — ankohej ajo në telefon.
— Shpejt, princeshë, shumë shpejt! Kam edhe pak punë për të mbyllur…
Pas këtyre bisedave, Klea qante, ndërsa unë nuk gjeja fjalë për ta ngushëlluar.
Fatmirësisht, nëna ime ishte pranë — jetonte në pallatin ngjitur dhe shpesh e merrte mbesën tek ajo. Më shpëtoi sidomos kur mora një punë shtesë, sepse rroga kryesore mezi mjaftonte për kredinë e shtëpisë.
Vjehrra ime, Ikbale Kovaçi, natyrisht, fajin ma hidhte mua.
— Ti ia nxive jetën! — bërtiste në telefon. — Gjithnjë ankesa, asgjë s’të pëlqente! Ja pse iku!
— Ikbale, — i thosha e lodhur, — të lutem, mos e vazhdojmë kështu…
— Si “mos e vazhdojmë”?! Ma shkatërrove djalin dhe tani bën sikur s’ka gjë?!
Pas këtyre bisedave më vinte të ulërisja.
Por u mbajta fort — për Kleën. Punova pa pushim në dy vende, numëroja çdo lek. Dhe ja ku erdhi dita: kësti i fundit i kredisë. Ia dola!
Atë mëngjes u zgjova më herët se zakonisht. Klea flinte ende në shtratin e saj, duke përqafuar lepurushin e dashur.
U përgatita pa zhurmë dhe i telefonova mamasë.
— Mami, a mund ta mbash sot të voglën? Duhet të shkoj në bankë.
— Patjetër, zemra ime! Mos harro kontratën, kontrollo të gjitha dokumentet…
— Mami, i kam kontrolluar dhjetë herë! — qesha. — Në drekë do kaloj edhe nga zyra e pensioneve dhe pastaj drejt e në bankë.
Dita nisi krejt normale.
E çova Kleën…