…e çova Kleën në kopsht, pastaj kalova me vrap nga puna kryesore vetëm për të njoftuar se atë ditë do largohesha më herët. Shefja, që e njihte mirë situatën time, as nuk bëri zë.
— Ik, ik, moj punëtore e pandalur! — tha me dorë të ngritur. — E ke fituar këtë ditë.
Rreth mesditës isha e lirë dhe u nisa menjëherë drejt zyrës së sigurimeve. Zemra më rrihte fort — çdo hap më afronte me fundin e një barre që e kisha mbajtur për vite.
Kur mora në dorë vërtetimin e shumëpritur, vendosa të kthehem për pak në shtëpi. Doja të ndërrohesha para se të shkoja në bankë. Ishte një ditë e veçantë dhe, pa dashur ta pranoja, më interesonte edhe si dukesha.
Sapo hapa derën e pallatit, më goditi një aromë e njohur. Parfum mashkulli. Parfumi i Taulant Begajt.
“E kam me mendje,” i thashë vetes, por diçka m’u shtrëngua brenda kraharorit. Duart më dridheshin ndërsa futa çelësin në bravë.
Nga brenda vinte muzikë. Dhe nga dhoma e gjumit dëgjova një zë të ulët, shumë të njohur.
— Gresë, s’do ta besosh! — po thoshte ai. — Jam i sigurt që gruaja fsheh para. Gjeta disa fatura… pothuajse e ka shlyer apartamentin! E imagjinon? Ndërsa mua më ka lodhur veshët me “s’kemi lekë”…
U ngriva në vend. Te dera e dhomës pashë Taulantin, të qetë, sikur të ishte shtëpia e tij, duke kontrolluar dollapët e mi një e nga një, me telefonin e shtrënguar mes shpatullës dhe veshit.
— Mos u nxeh! — vazhdoi ai. — Do t’i gjej paratë dhe ikim ku të duash. Banesën e ndajmë më dysh, pjesën time e shesim…
— Nuk do gjesh asgjë, — thashë qetë.
Ai u drodh sikur ta kishte zënë rryma. Telefoni i ra në dysheme.
— Xhoana?! — belbëzoi. — Po… ç’bën këtu?
— Pyetja është: ti ç’bën këtu? — u mbështeta te dera. — Udhëtimi yt i punës, sipas fjalëve të tua, kishte mbaruar prej një muaji.
— Unë… u ktheva se… më mori malli, — u përpoq të buzëqeshte. — Për vajzën… për ty…
— Për kursimet e mia të fshehta të ka marrë malli, — iu përgjigja dhe mora telefonin nga toka. Në ekran ndriçonte emri: “Gresa Dhrami ♥”. — Dhe për Gresën, me sa duket.
— Xhoana, ke keqkuptuar gjithçka! — u hodh ta merrte telefonin. — Është thjesht kolege…
— Kolege? — hapa bisedën pa asnjë ngut. — “Zemra, mezi pres të jemi bashkë”… Sa profesional tingëllon. Prej kur zgjat kjo “bashkëpunim”?
Fytryra e tij u skuq nga inati.
— Po ti ç’bën?! Më kontrollon telefonin?!
— Nuk kisha nevojë. Ti vetë i ke nxjerrë të gjitha në shesh. Dhe, meqë ra fjala, mos u lodh më kot — shtëpia nuk ka para. Jam rrugës për në bankë, për të bërë pagesën e fundit.
— Të fundit?! — u shtang. — Do të thotë që… apartamenti është yni?
— I imi, — e korrigjova. — Dhe ty nuk të përket më. Mblidh gjërat dhe shko te Gresa. Ose te mamaja jote — ajo gjithmonë ka qenë në anën tënde.
— Çfarë po thua?! — u afrua kërcënueshëm. — Kjo është shtëpia ime! Kam të drejtë…
— Ke të drejtë vetëm për gjysmën, — thashë pa u tërhequr. — Por më parë shlyej borxhet e tua dhe më kthe gjysmën e kësteve që kam paguar vetëm këta gjashtë muajt e fundit. Pastaj flasim për ndarje.
— Ti… — mezi merrte frymë nga nervat. — Unë do të…
— Do të çfarë? — nxora telefonin tim. — Hajde, vazhdo. Do të më pëlqente shumë një arsye shtesë. Përndryshe, ik tani pa zhurmë dhe divorcin e bëjmë qetë.
Në atë çast, zilja e derës ra. Mamaja, gjithmonë e saktë në kohë, kishte ardhur…