Sapo dera u mbyll pas tij, këmbët m’u drodhën. U mbështeta pas murit dhe u ula ngadalë në dysheme.
— Mami, e kupton çfarë po ndodh? — më doli zëri i dridhur. — Ai… ai ka një grua tjetër!
Nexhmije Sala u ul pranë meje, pa u habitur aspak.
— E kisha nuhatur prej kohësh, bijë, — tha qetë, duke më marrë dorën.
Nuk kishim arritur ende të merrnim frymë lirshëm, kur telefoni shpërtheu me zile. Vjehrra. Ikbale Kovaçi.
— Çfarë ke bërë?! — bërtiti që në sekondën e parë, pa përshëndetje. — Taulanti erdhi këtu i tërbuar! Si pate guximin ta nxirrje nga shtëpia?!
E vura telefonin në altoparlant.
— Ikbale, më mirë pyesni djalin tuaj se si ia doli të më gënjejë për gjashtë muaj rresht me “udhëtime pune”, ndërsa jetonte me një tjetër grua.
— Shpifje! — ulëriti ajo. — Djali im s’është i tillë! Ti e çove në këtë gjendje me tekat dhe ankesat e tua!
— Më falni, — ndërhyri Nexhmija, duke mos u përmbajtur më, — por pyeseni pak pse sot po hapte dollapët për të gjetur para. Dhe çfarë synonte të bënte me kursimet e Xhoanës?
— Nexhmije, mos u fut ku s’të takon! — ia ktheu ashpër Ikbalja. — Këto janë punë familjare!
Qesha hidhur.
— Çfarë familje? Ajo nuk ekziston më. Djali juaj e shkatërroi vetë. Dhe përcilljani fjalën: të fillojë të mendojë për alimentet. Përndryshe, do ta njohë mirë zyrën e përmbarimit.
Në atë çast, Klea Pano ngriti sytë nga unë.
— Mami… babi s’do vijë më?
E shtrëngova fort pas vetes.
— Do vijë, zemër. Do të vijë të të shohë, nëse do.
— Unë nuk dua, — tha papritur, me një seriozitet që më shpoi zemrën. — Më premtoi se do vinte në ditëlindjen time dhe s’erdhi. Edhe për Vitin e Ri më gënjeu. Le të shkojë te “tezja” e vet!
Unë dhe mamaja u pamë në sy. Vajza kishte kuptuar shumë më tepër sesa mendonim.
— Shpirti im, — i ledhatova flokët, — të rriturit ndonjëherë bëjnë marrëzira. Por ti s’duhet të vuash për to.
— Unë nuk vuaj! — tundi kokën me kokëfortësi. — Kam ty dhe gjyshen Nexhmije. Kurse babi… babi është gënjeshtar!
Telefoni ra sërish. Këtë herë ishte Taulant Begaj.
— Xhoanë, të lutem, të flasim, — foli me një ton të butë, të rremë. — Do ta shpjegoj gjithçka…
— S’ka asgjë për t’u shpjeguar, — ia preva shkurt. — Nesër dorëzoj kërkesën për divorc.
— Prit pak! — ngriti zërin. — Mendon se do ta përballosh vetëm kredinë e shtëpisë? Po riparimet?
— E kam përballuar për gjashtë muaj, — iu përgjigja ftohtë. — Ndërsa ti shpenzoje paratë me Gresa Dhramin.
— Mami thotë se ke humbur arsyen! — shpërtheu ai. — Ishim familje normale, gjithçka ishte në rregull!
— Normale është të gënjesh gruan dhe fëmijën? Të jetosh me dy shtëpi? Të harxhosh lekët për dashnoren, ndërsa vajza jote ecën me çizme të vjetra?
— Ç’lidhje kanë çizmet tani? — u hutua ai.
— Kanë lidhje! — ia ktheva. — A e di sa ka qarë Klea kur të gjitha vajzat në kopsht kishin çizme të reja, ndërsa ajo jo? Më pyeste: “Mami, pse ne s’kemi para?” Dhe unë çfarë duhej t’i thosha…