…“pse ne nuk kemi para?” Dhe unë çfarë duhej t’i përgjigjesha asaj? T’i thosha se babai i saj i çonte çdo lek Gresës së vet?
Nga ana tjetër e telefonit ra një heshtje e rëndë. Disa sekonda më pas, Taulanti foli me zë të ulët, pothuajse i thyer:
— Unë… unë nuk e dija…
— Sigurisht që nuk e dije! — ia ktheva pa e fshehur ironinë. — Ti s’dije asgjë. As që unë rraskapitesha në dy punë, as që mamaja rrinte me Klean ndërsa unë vrapoja për të fituar lekët. Por tani e di shumë mirë ku të kërkosh “rezervat”, apo jo?
— Xhoanë… — u përpoq të thoshte diçka, por nuk e lashë të vazhdonte.
— Mjaft, Taulant. Folëm sa duhet. Nesër, në orën nëntë, te gjykatësi i paqes. Nëse nuk vjen, do ta dorëzoj kërkesën pa ty.
Në mbrëmje, pasi e vura Klean për të fjetur, unë dhe mamaja u ulëm në kuzhinë. Ajo përgatiti çajin e saj të zakonshëm me barishte, atë që gjithmonë kishte erë qetësie.
— Pi pak, bijë. Të qetëson nervat.
— Çfarë nervash, moj mam? — i thashë, duke ngrohur pëllëmbët te filxhani. — Për çudi, ndihem më lehtë. Sikur m’u hoq një barrë nga kraharori. Ka mbetur vetëm zemërimi.
— Me Taulantin?
— Jo. Me veten time. Që nuk i pashë gjërat siç ishin. Që u besova justifikimeve të tij. “Udhëtim pune”, “kontratë e re”… Çfarë marrëzie! Dhe unë gëzohesha, mendoja se po ndërtonte karrierë…
Mamaja më mbushi filxhanin pa folur.
— E di çfarë më trondit më shumë? — vazhdova. — Jo fakti që më tradhtoi. Burrat, kështu janë. Por që u kthye jo te vajza, jo për t’u pajtuar me ty… por për të kërkuar para. Si i fundit…
— Xhoanë! — mamaja m’u drejtua me qortim, dhe unë s’munda të mos buzëqeshja.
— Çfarë ka? — u mërzit ajo. — Të vërtetën po them. Fare pa turp ka mbetur. Dhe e ëma e tij… gjithmonë duke ia larë mëkatet.
— Lëre, — bëra me dorë. — Vetëm të mos përpiqet ta kthejë Klean kundër meje.
— Nuk do të guxojë, — tha prerë mamaja, duke goditur lehtë filxhanin në tavolinë. — Le ta provojë po deshi.
Në atë çast, nga dhoma e fëmijës u dëgjua një zhurmë, sikur diçka ra.
U vrapuam menjëherë. Klea ishte ulur në dysheme, mes lodrave të shpërndara.
— Çfarë ndodhi, zemër?
— Po i hedh dhuratat e babit, — mërmëriti ajo, duke flakur një arush pellushi në kuti. — Nuk i dua!
— Shpirti im, — u ula pranë saj, — mos bëj kështu. Janë lodrat e tua…
— Nuk dua! — shpërtheu në lot. — Më premtoi se do të më çonte në det, tha që do ishte surprizë… Gënjeu! Gjithçka ishte gënjeshtër!
E shtrëngova fort, duke ndier si i dridheshin supet e brishta.
— Qetësohu, zemra ime. Do të shkojmë vetë në det, do ta shohësh. Do punojmë, do mbledhim lekë dhe do shkojmë.
— Me të vërtetë? — më pa me sytë ende të lagur.
— Me të vërtetë, — ndërhyri gjyshja. — Tani askush nuk na i merr lekët, apo jo?
Klea fshiu hundën.
— Po arushin… a mund ta mbaj? Ai s’ka faj…
— Sigurisht që s’ka faj, — i thashë duke e puthur në majë të kokës. — Tani shko të flesh. Nesër duhet të zgjohesh herët për në kopsht.
Teksa e mbuloja, mendova sa mirë ishte që e vërteta doli në dritë pikërisht tani. Kur ajo është ende e vogël, kur dhimbja mund të zbutet me një lodër të re ose me premtimin e një udhëtimi në det. Po sikur kjo të kishte ndodhur pas disa vitesh?