Diella Dushku rregulloi flokët me dorë dhe vështroi shtëpinë e prindërve të Ledion Kastratit. Vila dykatëshe prej tulle i ishte dukur gjithmonë e tepruar për dy njerëz në moshë, sikur muret e saj të mbartnin më shumë heshtje sesa jetë.
— Atëherë, gati? — pyeti Ledioni, ndërsa nxori valixhet nga bagazhi.
— Po, sigurisht, — buzëqeshi ajo. Pesëmbëdhjetë vite martesë i kishin mësuar si ta fshihte sikletin pas një buzëqeshjeje të qetë.
Derën e hapi Melihate Tola. E lyer, me një rrobë shtëpie të re, sikur po priste mysafirë të rëndësishëm.
— Ah, erdhët! Ledion, bir! — e përqafoi të birin dhe e puthi në faqe. Nga Diella hodhi vetëm një vështrim të shpejtë. — Mirë se erdhe, Diella.
— Mirëmbrëma, — tha Diella dhe i zgjati një kuti me çokollata.
— Oh, s’kishte nevojë. Babai ka diabet, po përkeqësohet.
Ledioni nuk tha asgjë. Si gjithmonë, zgjodhi heshtjen.
Në dhomën e ndenjjes, Pellumb Nikolla rrinte përballë televizorit, i zhytur në lajme. U bëri një shenjë të lehtë me kokë dhe e ktheu vështrimin nga ekrani.
— Darka gati për një orë, — shpalli Melihate Tola. — Ledion, eja të më ndihmosh në kuzhinë. Diella, pusho pak.
Pusho. Sikur ajo të mos ishte në gjendje të kujdesej për veten.
Diella hyri në dhomën e miqve, i sistemoi rrobat në dollap dhe u ul mbi shtrat. Nga muri tjetër dëgjoheshin zërat e Ledionit dhe së ëmës: biseda për punën, fqinjët, dhimbjet dhe analizat.
Përse vinin çdo muaj këtu? Vetëm për formë? Apo Ledioni vërtet ndiente mall për prindërit?
— Diellë, hajde të hamë! — thirri Melihate Tola.
Tryeza ishte shtruar si zakonisht: pulë e pjekur, patate, sallatë. Asgjë e re.
— Ledioni na tha që pushimet i kaluat sërish në Turqi, — nisi vjehrra. — Ne, në moshën tuaj, shkonim në kooperativë. Punonim për vendin.
— Kohët kanë ndryshuar, — u përgjigj Diella me zë të matur.
— Po, kanë ndryshuar. Dikur familja vinte para zbavitjes.
Diella ndjeu gishtat t’i shtrëngoheshin. Ledioni përtypej dhe heshtte.
— Po fëmijët? — ndërhyri Pellumb Nikolla, duke ngritur kokën nga pjata. — Koha po ikën.
— Baba, e kemi diskutuar këtë, — murmuriti Ledioni.
— E keni diskutuar, po rezultat s’ka.
Diella u ngrit nga tavolina.
— Më falni, më dhemb koka. Do shtrihem herët.
Në dhomë mbylli derën dhe u ul në shtrat. Duart i dridheshin. Gjithmonë e njëjta histori: nënkuptime, qortime, shikime të ftohta.
Pas gjysmë ore hyri Ledioni.
— Çfarë ke?
— Asgjë. Jam thjesht e lodhur.
— Nuk e kanë me të keq. Shqetësohen për ne.
Shqetësohen… Diella u kthye nga muri.
— Natën e mirë.
Ledioni u shtri pranë saj dhe pas pak filloi të gërhiste.
Ndërsa Diella rrinte zgjuar, duke menduar për mëngjeset e nesërme plot ironi dhe për mënyrën si Ledioni do të bënte sikur nuk vërente asgjë.
Pesëmbëdhjetë vjet. A do të ishte kështu gjithë jetën?
U zgjua rreth orës tre. Goja i ishte tharë, koka i pulsonte. Ledioni flinte i shtrirë në mes të krevatit.
U ngrit ngadalë, hodhi mbi supe rrobën e shtëpisë dhe doli për ujë. Në korridor ndriçonte një dritë e zbehtë nate, dërrasat kërcitën nën këmbët e saj.
Pranë kuzhinës u ndal. Nga brenda vinin zëra.
— …e duron atë lopë shterpë, — pëshpëriste me helm Melihate Tola. — Pesëmbëdhjetë vjet! As fëmijë, as dobi.
— Fol më ulët, mund të dëgjojë dikush, — ia ktheu Pellumb Nikolla.
— Le të dëgjojë! Ndoshta turpërohet. Ledioni mund të gjente kë të donte. I pashëm, me gjendje të mirë.
Diella u mbështet pas murit. Zemra i rrihte fort, sikur shtëpia e tëra ta dëgjonte.
— Dhe çfarë mendon të bëjmë?
— Nesër do flas me të. Seriozisht. Një burrë duhet ta kuptojë që koha nuk shtrihet pafund. Në të dyzetat ende mund të krijosh një familje siç duhet.
— Po banesa e tyre? Makina?