— A parashikohen mosmarrëveshje për pasurinë? — e pyeti juristja, duke ngritur sytë nga formulari.
Diella u mendua për pak çaste.
— Ka gjasa, — tha shkurt.
— Atëherë procedura do të kalojë përmes gjykatës. Ne do ta dorëzojmë kërkesën, më pas do të caktohet seanca. Nëse bashkëshorti kundërshton, do të ketë disa seanca radhazi.
— Po nëse pranon?
— Atëherë gjithçka mbyllet më shpejt. Rreth një muaj e gjysmë, maksimumi dy, dhe procesi përfundon.
Diella plotësoi dokumentet me dorë të sigurt, pagoi taksën shtetërore dhe doli nga zyra. Ndjeu një lehtësi të çuditshme, sikur dikush t’i kishte hequr nga shpatullat një barrë të rëndë që e kishte mbajtur për vite.
Në mbrëmje, Ledioni u kthye rreth orës tetë. Dukej i lodhur dhe nervoz.
— Çfarë dite e tmerrshme… — psherëtiu. — Nëna më çmendi gjithë ditën. Thotë se i bërtite.
— Nuk i bërtita, — u përgjigj Diella qetë.
— Po atëherë çfarë ndodhi? Pse reagove aq ashpër?
Ajo i vuri përpara një pjatë me supë:
— Ledion, më thuaj diçka… ti më do?
Ai u kollit, sikur ishte mbytur:
— Nga më erdhi kjo pyetje tani?
— Thjesht dua ta di. A më do?
— Sigurisht që po. Jemi bashkë pesëmbëdhjetë vjet.
— Kjo nuk është përgjigje. Pesëmbëdhjetë vjet mund të jetosh edhe nga zakoni.
Ledioni uli lugën:
— Diella, çfarë po ndodh me ty? Prej dy ditësh je ndryshe.
— M’u përgjigj.
— Po… të dua. Çfarë ka?
— Çfarë do të thoje nëse prindërit e tu do të propozonin divorcin?
Fytryra e tij u tendos, sytë i uli poshtë:
— Marrëzira. Pse do ta bënin një gjë të tillë?
— Po sikur ta bënin?
— Nuk do ta bëjnë.
— Nuk po pyes për ta. Po pyes për ty.
Heshtje e gjatë. Ai shtrydhi pecetën mes gishtave.
— Diella, pse këto biseda tani? Në fund të fundit, gjithçka është në rregull mes nesh.
— “Në rregull” nuk do të thotë asgjë.
— Nuk e di! — u ngrit ai papritur. — Jam lodhur nga këto pyetje. Dy ditë më parë gjithçka ishte normale, tani… çfarë ka ndodhur?
Diella u ngrit edhe ajo:
— Asgjë nuk ka ndodhur. Thjesht kam kuptuar diçka.
— Çfarë?
— Që për pesëmbëdhjetë vjet kam qenë budallaqe.
Ajo shkoi në dhomën e gjumit, hapi dollapin dhe nxori dosjen me dokumente. Kur u kthye në kuzhinë, e vendosi mbi tavolinë kërkesën për divorc.
Ledioni e lexoi dhe u zbeh:
— Ke humbur mendjen?
— Përkundrazi. Për herë të parë pas shumë kohësh po mendoj qartë.
— Për çfarë arsyeje? Për shkak të nënës sime? Ajo nuk e ka nga e keqja!
— E di. Thjesht më sheh si barrë.
Ai u mpirë:
— Nga e more këtë ide?
— Ju dëgjova. Natën. Në kuzhinë. Mbledhjen tuaj familjare.
— Diella, nuk ishte ashtu siç mendon…
— Atëherë si ishte?
Ai heshti, duke rrotulluar letrën në duar.
— Thuaj diçka të paktën, — tha ajo dhe u ul përballë.
Ledioni e la kërkesën mbi tavolinë:
— Nëna foli vërtet… për fëmijët. Që koha po mbaron.
— Dhe për barrën, foli?
— Ajo është e moshuar, thotë gjëra pa menduar.
— Po ti, çfarë the?
Ai fërkoi ballin:
— Unë… nuk thashë asgjë.
— Pikërisht. Si gjithmonë.
Diella u ngrit, i mbushi vetes një filxhan çaj. Duart nuk i dridheshin. Ishte e çuditshme — kishte pritur shpërthim emocionesh, lot, panik. Por brenda saj ishte qetësi.
— Pesëmbëdhjetë vjet kam pritur që një ditë t’i vësh në vend, — tha ajo. — T’i thuash nënës sate se jam gruaja jote, jo një qiraxheshë e përkohshme.
— Ata janë mësuar të komandojnë…
— Dhe ti je mësuar të bindesh. Dhe më mësove edhe mua të përkulesha.
Ledioni u hodh në këmbë:
— Nuk të kam detyruar kurrë! Thjesht nuk i dua konfliktet.
— Konfliktet? — Diella qeshi me hidhërim. — Kjo quhej të mbroje gruan tënde. Por ishte më e lehtë të më lije të duroja.
— Po tani çfarë të bëjmë? E shkuara nuk kthehet.
— Nuk ka asgjë për të bërë. Vendimi tashmë është marrë.
Ledioni e kapi kërkesën:
— Nuk do ta firmos!
— Nuk ka rëndësi. Gjykata do ta zgjidhë.
— Diella, mendoje mirë! Ku do të shkosh? Çfarë do të bësh më pas?