— E dashur, kam nevojë të flasim për diçka, — tha Krenar Frashëri, duke e tërhequr gruan pranë vetes me një përqafim të butë.
— Patjetër, fol. Me siguri ke ndonjë surprizë të këndshme për mua, — iu përgjigj Gresa Tahiri me një buzëqeshje pritëse, duke imagjinuar ose një dhuratë, ose lajme për ndonjë udhëtim të shumëpritur.
— Eh… — Krenari hezitoi për disa çaste, duke menduar si ta formulonte më mirë, sepse e njihte reagimin e saj. — Është vërtet një surprizë, por jo tamam nga ato që ke zakonisht. Pas tri ditësh do të vijnë prindërit e mi, bashkë me Donikën. Ajo ka ndërmend të aplikojë për degën e historisë dhe, meqë rasti u dha, duan të shohin edhe kryeqytetin. Nuk do të rrinë gjatë, vetëm rreth një javë. Donika do të japë provimet dhe pastaj kthehen në Peqin…
Ai nuk arriti ta mbaronte fjalinë.
— Çfarë?! — shpërtheu Gresa, sikur të ishte djegur nga një hekur i nxehtë.
Ajo u ngrit me vrull nga shtrati dhe filloi të ecte nervozisht nëpër dhomë.
— Duhet të jesh duke bërë shaka! — tha e indinjuar.
Faqet iu mbushën me njolla të kuqe nga zemërimi.
— Unë kam një vit të tërë që jam mbyllur këtu, pa lëvizur askund, duke thithur pluhur e ndotje. As nuk e mbaj mend kur kemi dalë për herë të fundit diku. Dhe në vend që të më çosh, të paktën, në det, ti vendos të sjellësh prindërit e tu, madje edhe atë vajzën e vogël!
— Mos fol kështu për motrën time! — u ndez Krenari. — Do të shkojmë ku të duash, sapo të më japin pushimet në punë. Mos harro që paratë nuk më bien nga qielli. Ti vetë u largove nga zyra, edhe pse unë kurrë nuk të ndalova të punoje, e tani ankohesh se po mërzitesh. Ndërkohë që unë mbyll javët e fundit në punë, le të qëndrojnë të mitë si mysafirë. Ti di si t’i presësh njerëzit, je amvisë e zonja. Mos u nxeh kaq shumë.
Ai iu afrua dhe e puthi lehtë në faqe, por Gresa u tërhoq menjëherë.
— Nuk dua dhe nuk kam ndërmend të pastroj pas të afërmve të tu. Mos më lut, — ia ktheu prerë ajo.
— Zemër, askush nuk po të kërkon të bësh pastrim të madh. Thjesht sillu me ta siç sillesh çdo ditë me mua. Familja ime është shumë e edukuar, — vazhdoi ta bindte Krenari, me një durim që dukej pothuajse heroik.
— Kanë tre vjet që nuk kanë ardhur dhe nuk do të vinin fare, po të mos ishte pranimi i Donikës, — shtoi ai.
— Po e di çfarë? Jam lodhur duke gatuar e duke pastruar edhe për ne të dy! — tha Gresa me buzët e mbledhura nga inati. — Sa herë të kam kërkuar të punësojmë një ndihmëse shtëpie, e ti gjithmonë gjen justifikime. Shiko thonjtë e mi! Nuk kam as manikyr të rregullt ngaqë laj enë gjithë ditën.
Krenari vetëm një vit më parë ishte bërë drejtues i lartë në një kompani të madhe dhe kishte blerë apartamentin. Për momentin, pagesa për personel shtëpiak ishte luks që nuk e përballonte.
Gresa, nga ana tjetër, nuk kishte punuar që nga dita e martesës. Ajo ishte e bindur se vlera kryesore e një burri ishte portofoli. Kujdesej për pamjen dhe blinte rroba të shtrenjta, por një jetë e tillë po e çonte ngadalë drejt mërzisë dhe nervat ia shfrynte bashkëshortit të saj.
— Jam lodhur duke të bindur! — tha Krenari me ton të prerë. — Prej tre vitesh kam plotësuar çdo dëshirë që ke pasur. Besoj se mund të realizosh të paktën një kërkesë timen.
Me këto fjalë, ai mori çantën e punës dhe doli nga shtëpia.
Gresës nuk i pëlqente aspak ideja e grindjes me të shoqin; ajo e dinte se mund të humbiste gjithçka. Megjithatë, mendimi për të pritur të afërmit nga provinca, për t’u shërbyer çaj dhe për të pastruar tryezën pas tyre, i dukej i padurueshëm.
Vetëm ideja e kësaj situate e bënte të dridhej. Për të ulur stresin dhe për t’iu hakmarrë Krenarit, ajo mori kartën e tij bankare dhe shkoi në qendrën tregtare, e vendosur të mos linte asnjë lekë mbi të.
Mbrëmja premtonte të ishte e ngarkuar. Ndërsa Gresa po shpaketonte blerjet, Krenari u kthye nga puna.
— Nuk kam gatuar asgjë, nuk pata kohë, — tha ajo pa shumë interes.
— Gresë, mirë, nuk ka gjë. Më fal. Të fola ashpër, apo jo? Nuk do të përsëritet. Por vërtet, të afërmit e mi e kanë shumë të nevojshme të vijnë. Ja një dhuratë e vogël, vetëm që të më durosh pak, — tha ai me përkëdheli dhe i zgjati një kuti të vogël kadifeje me një palë vathë të rinj floriri.
Ishte një skemë e provuar, të cilën ai e përdorte sa herë duhej ta bindte Gresën, dhe ajo ishte mësuar tashmë.
— Mirë atëherë… je i falur, — murmuriti ajo me një buzëqeshje ironike dhe flirtuese, ndërsa shikonte me admirim stolitë e reja.
Erdhi më në fund dita e mbërritjes së të afërmve…