Prindërit e Krenar Frashërit sapo kishin kaluar pragun e apartamentit me çantat e tyre të vogla udhëtimi, kur ai i përshëndeti me një gjallëri të shtirur:
— Hyni, mos rrini në këmbë! Mirë se erdhët! — tha ai duke buzëqeshur. — Ja ku i kemi studentët e ardhshëm!
Donika Elezi, e hollë dhe plot energji, iu hodh menjëherë në qafë vëllait të madh, duke e shtrënguar fort.
— Krenar, më në fund u pamë! Na ke harruar fare. As nuk vjen, as nuk merr në telefon si më parë. Je bërë shumë i zënë, zotëri i rëndësishëm, — tha ajo me shaka, por edhe me një nuancë malli.
— Jo moj Donikë, s’ju kam harruar aspak, — qeshi ai. — Thjesht puna më ka mbërthyer keq. Tani duhet të iki, jam me vonesë. Do të kthehem në mbrëmje. Ju puth të gjithëve.
Dhe pa humbur kohë, doli nga shtëpia. Me largimin e tij, atmosfera ndryshoi menjëherë. Zonja e shtëpisë, Gresa Tahiri, mori rolin e pritëses, por ftohtësia e saj ndihej në çdo fjalë.
— Mund të uleni të hani diçka, — tha ajo shkurt. — Por dua ta sqaroj që në fillim, që të mos ketë keqkuptime. Nuk jam nga ato gra që gatuajnë shpesh dhe as nuk kam ndërmend ta ndryshoj këtë zakon. Patate të skuqura me dhjamë, siç i pëlqeni ju, nuk kam. Ushqimi këtu është dietik.
Ajo bëri një pauzë të shkurtër dhe vazhdoi me një ton akoma më të prerë:
— Krenari më njoftoi për ardhjen tuaj në minutën e fundit. Për ditët në vazhdim do t’ju duhet të hani jashtë, nëpër lokale. Ka dy dhoma bosh, zgjidhni cilën të doni. Por ju lutem, çantat çojini menjëherë atje. Kjo është një shtëpi e rregullt, ndërsa bagazhet tuaja kanë ndenjur në stacion dhe janë të mbuluara me papastërti. Dhe ti, Donikë, ta dish mirë: mos guxo të përdorësh kozmetikën time.
Kur mbetën vetëm, Ylvije Kovaçi u kthye nga i shoqi dhe foli me zë të ulët, por plot pakënaqësi:
— Çfarë pritjeje ishte kjo? Më iku çdo dëshirë për të parë kryeqytetin.
Ditët që pasuan u kthyen në një provë nervash për familjen e Krenarit. Sa herë që ai ishte në punë, Gresa dukej sikur e shfrytëzonte mungesën e tij për t’u nxirë jetën të afërmve. Prindërit përpiqeshin të kalonin sa më shumë kohë jashtë, duke shëtitur nëpër qytet e duke vizituar vende të njohura, vetëm për të shmangur përplasjet me nusen e irrituar. Ndërkohë, Donika, vetëm shtatëmbëdhjetë vjeçe, shkonte çdo ditë në universitet për provimet pranuese.
Por mjaftonte një takim i rastësishëm në korridor apo në kuzhinë, që Gresa të niste menjëherë me vërejtje dhe thumbime. E bezdisnin rrobat “provinciale” të varura në hyrje, njollat e ujit në lavaman pas larjes së duarve, çdo detaj i vogël që ajo e shndërronte në arsye për konflikt. Megjithatë, objektivi kryesor i zemërimit të saj ishte Donika.
As vetë Gresa nuk e kuptonte plotësisht pse e kishte kaq të vështirë ta duronte atë vajzë të thjeshtë, paksa të ngathët, që sapo kishte mbaruar shkollën e mesme. Ndoshta sepse ajo i kujtonte veten e saj të dikurshme. Edhe ajo kishte ardhur nga Peqini gjashtë vite më parë, me ëndrra të mëdha dhe xhepa bosh, duke jetuar në konvikt e duke numëruar çdo lek. Martesa me një djalë ambicioz, student i shkëlqyer në atë kohë, i kishte ndryshuar jetën rrënjësisht. Tani e shihte veten si zonjë të rëndësishme dhe nuk duronte dot njerëz që i ngjanin së shkuarës së saj.
Një mëngjes, teksa Donika po përgatitej të dilte për në universitet, Gresës iu duk se ndjeu aromën e parfumeve të saj.
— Eja këtu menjëherë! — i bërtiti ajo. — A nuk të kam thënë të mos prekësh gjërat e mia?!
— Çfarë po thua, Gresa? — u habit Donika. — As më ka shkuar në mendje të marr ndonjë gjë nga ti.
— Mos më merr për budallaqe! — shpërtheu ajo. — E njoh aromën e parfumeve të mia. I ke përdorur!
— Jo, të lutem, qetësohu. Janë të mitë. I kam sjellë nga shtëpia.
— Nga fshati yt? — ia ktheu me përbuzje. — Ti s’ke si të kesh parfume kaq të shtrenjta. Ju përdorni vetëm gjëra të lira, sepse ashtu jeni edhe vetë!
Tema e varfërisë ishte plagë e hapur për Gresën dhe ajo nuk dinte të ndalej. Por Donika nuk ishte nga ato vajza që tërhiqeshin lehtë. Ajo iu afrua, e pa drejt e në sy dhe foli me zë të fortë:
— Mjaft me ofendime. Mos harro se edhe ti ke ardhur nga Peqini. Unë kurrë nuk marr gjëra që s’janë të miat. Prindërit e mi nuk më kanë mësuar të vjedh. Për ty, përkundrazi, nuk e di kush të ka rritur kaq të pasjellshme.
— Ti je thjesht… — Gresa ishte gati t’i hidhej për flokësh, kur dera u hap dhe Krenari u shfaq në prag.
Ai e kuptoi menjëherë që diçka nuk shkonte.
— Çfarë po ndodh këtu? Pse gjithë ky sherr? — pyeti ai i lodhur.
— Motra jote më ka vjedhur parfumet, — deklaroi Gresa pa hezitim.
— As që e di si duken apo ku i mban, — u mbrojt Donika. — Gruaja jote më sulmoi pa asnjë arsye, vetëm se i shkoi mendja.
— Mjaft! — tha Krenari me zë të prerë. — Nuk dua të futem më në këto grindje pa fund. Gresa, qetësohu. Kam ardhur nga puna i rraskapitur dhe dua pak qetësi. Kur do të marrë fund e gjithë kjo?
Ai ishte vërtet i dërrmuar nga situata.
— Kur familja jote të largohet prej këtu! — shpërtheu ajo, duke hedhur fjalët si thika, ndërsa tensioni në shtëpi arrinte kulmin dhe paralajmëronte përplasje edhe më të mëdha në ditët që do të pasonin.