Këto fjalë ia kishte hedhur si urdhër bashkëshortes së tij.
Dy ditë më vonë, kur familjarët e Krenar Frashërit po përgatiteshin të largoheshin nga ajo banesë që dikur ishte quajtur “mikpritëse”, ai doli t’i përcillte deri te dera. Në atë çast, e ëma, Ylvije Kovaçi, u kthye nga i biri dhe foli me një ton mjaftueshëm të lartë, që Gresa Tahiri ta dëgjonte qartë:
— Nuk e kuptoj pse u martove me këtë grua. Por dije një gjë: kjo histori nuk do të përfundojë mirë.
Gresa u ndez flakë. Instinkti i parë ishte të vraponte pas vjehrrës dhe t’i kthente fjalët me helm e përbuzje, por dera u mbyll me zhurmë pas familjarëve të Krenarit. Vetëm sa kishte filluar një tjetër krizë nervore për të.
— Jo, po shikoje këtë! — shpërtheu ajo, duke ecur nervozisht nëpër dhomë. — I ftova në shtëpinë time, u gatuajta, pastrrova, u shërbeva si shërbëtore, dhe ajo… Krenar, kështu nuk vazhdohet më! Ta ndaloj kategorikisht të flasësh me prindërit dhe motrën tënde!
— Po e tepron, — ia ktheu ai prerë. — Së pari, jam një njeri i rritur dhe i pavarur, nuk ke asnjë të drejtë të më ndalosh gjëra të tilla. Së dyti, ata janë familja ime. Kam detyrim moral të flas me ta, t’i ndihmoj dhe t’i respektoj. Ndërsa ti nuk bën gjë tjetër veçse kërkon sherr me ta. Nëse vazhdon kështu, do të jetojmë vetëm mes grindjeve.
— Zemra ime, por ata nuk më durojnë fare, — tha Gresa me një butësi të rreme, duke e kuptuar se po rrezikonte shumë. — Flit me kë të duash, ndihmo kë të duash, por të lutem, bëj çmos që unë të mos i shoh më kurrë.
— Mirë, — u përpoq Krenari të zbusë situatën, edhe pse pa bindje të plotë.
Për disa muaj me radhë, çifti jetoi në një qetësi të brishtë. Krenari ishte bërë tepër i kujdesshëm: u telefononte prindërve vetëm kur Gresa nuk ishte pranë, zakonisht gjatë daljeve të tij për pazar apo punë të vogla. Nuk donte të ndizte konflikte të reja në shtëpi.
Ndërkohë, motra e tij, Donika Elezi, kishte hequr dorë nga planet për të vazhduar studimet në universitet. Ajo as nuk u kthye për të mësuar rezultatet e provimeve, sepse mënyra se si e kishte trajtuar Gresa gjatë vizitës së fundit e kishte lënduar dhe tronditur thellë.
Kur erdhi dita e përvjetorit të lindjes së së ëmës, Krenari vendosi ta uronte dhe t’i dërgonte edhe një shumë parash në Peqin. Ai nuk e dinte se Gresa do ta dëgjonte bisedën telefonike.
— Si ke mundur t’i dërgosh aq shumë para? — shpërtheu ajo sapo mbylli telefonin. — Po familja jonë? Po ne?!
— Gresë, sot mamaja ka ditëlindjen, madje një përvjetor të rëndësishëm, — u përpoq ai të shpjegonte me qetësi. — Si djalë, kam detyrim t’i bëj një dhuratë. Meqë nuk mund të shkoj vetë, paratë janë zgjidhja më e thjeshtë. Ti e di si jetojnë prindërit e mi. Nuk ka asgjë të keqe këtu. Unë punoj, fitoj, dhe na mjafton për gjithçka. Ende nuk kemi fëmijë… meqë ra fjala, kur mendon të flasim seriozisht edhe për këtë?
— Nuk po flas për këtë tani! — bërtiti ajo, jashtë vetes. — Nëse ke ndërmend t’ua japësh gjithë të ardhurat atyre, për çfarë fëmijësh po flet? Do të ushqesh ata, jo familjen tënde! Provincat e tua!
— Kjo është tepër, — u përgjigj Krenari, duke ndier se durimi po i soseshte. — Dhe për ta ditur: ti ia prishje Donikës mundësinë për të hyrë në universitet. Ajo nuk deshi të vinte më, duke menduar se të gjithë këtu sillen si ti.
— Dhe shumë mirë ka bërë! — u ndez Gresa edhe më shumë. — Këtu nuk ka pse të priten fshatarë me krahë hapur. Shiko veten: je pothuajse drejtues i një kompanie të madhe, dhe prapë sillet me njerëz që vetëm të zhvasin para!
— Gresë, — zëri i Krenarit u bë i ftohtë. — Ke një kompleks të sëmurë me këtë “provincializmin”. Nuk arrin ta harrosh dot që edhe vetë ke ardhur nga një vend i vogël? Ti u sistemove këtu falë meje, por pse motra ime të mos ketë të njëjtën të drejtë? Pse ajo të mos studiojë, të punojë, të ndërtojë jetën e saj? Çfarë të bën ty më të mirë se ajo?
Gresa e kuptoi se kishte shkuar shumë larg. U afrua për ta përqafuar, por ai u shmang.
— Ke kaluar çdo kufi, — tha ai ftohtë. — Mendo seriozisht për sjelljen tënde. Dhe, për herë të parë, po dyshoj nëse u martove me mua nga dashuria apo për interesa të tjera.
Ai doli nga shtëpia duke përplasur derën pas vetes.
Gresa mbeti vetëm, e tërbuar. Në mendjen e saj, gjithçka ishte faji i Ylvije Kovaçit, e cila, sipas saj, po e kthente të birin kundër gruas. Ajo nuk kishte ndërmend ta lejonte vjehrrën t’i shkatërronte jetën. Fillimisht hodhi disa pika valeriane për t’u qetësuar, por nervozizmi nuk i ulej. Zemërimi e përvëlonte nga brenda. Dhe atëherë mori vendimin ta nxirrte gjithë atë mllef mbi vjehrrën.
Gresa mori telefonin dhe formoi numrin e Ylvije Kovaçit. Ajo iu përgjigj, duke menduar se nusja më në fund po telefononte për ta uruar ose për të rregulluar marrëdhëniet, por shpresa e saj u shua menjëherë.
— Dëgjoni me kujdes, Ylvije Kovaçi, — filloi Gresa me një ton të akullt…