— …dëgjoni me vëmendje, Ylvije Kovaçi, — vazhdoi Gresa me një zë të ngrirë, ku çdo fjalë binte si thikë. — Nuk e di çfarë i keni futur në mendje djalit tuaj, por tani Krenari as nuk më flet, as nuk dëshiron të jetojë me mua. Ndërkohë, për ju gjen kohë, ju dërgon dhurata dhe ju mbulon me kujdes. Prandaj po jua them hapur: uroj që kjo ditë të shndërrohet në më të zezën e jetës suaj. Që të mos shijoni as gëzim, as qetësi, as gjumë të rehatshëm. Vetëm telashe, vetëm shqetësime! A më dëgjoni? Vetëm probleme! — e mbylli fjalinë dhe shtrëngoi celularin aq fort, sa gati sa nuk i plasi në dorë.
Ylvije Kovaçi mbeti e ngrirë. Ishte përvjetori i saj dhe në mendjen e saj as që i kishte shkuar se nusja do t’i hidhte një mallkim të tillë në atë ditë. Fjalët e Gresës i kumbonin në vesh si një shuplakë e rëndë.
Duke mbajtur lotët me zor, ajo e ndërpreu telefonatën pa thënë asnjë fjalë. Pasi u përpoq të qetësohej dhe i mori fryma pak më normalisht, i ra sërish telefonit dhe thirri djalin. Ia tregoi gjithçka, fjalë për fjalë, pa shtuar e pa hequr asgjë.
Kur Krenar Frashëri u kthye në shtëpi, nuk pati as durim dhe as dëshirë për sqarime të gjata.
— Gresa, — tha shkurt, pa hyrje e pa përkëdhelje. — E di shumë mirë se ti ia shkatërrove ditëlindjen nënës sime. Pas bisedës me ty, asaj iu rrit tensioni. Kohët e fundit nuk bën gjë tjetër veçse më dëmton mua dhe njerëzit e mi. Mes nesh nuk ka mbetur më asgjë. Je bërë e ftohtë, e ashpër, plot helm. Nuk jam më i sigurt nëse dua ta vazhdoj këtë jetë me ty.
— Zemër, të lutem, më fal… fola pa menduar, — u përpoq Gresa të justifikohej, duke e kuptuar se ishte vetë ajo që po e shembte gjithçka.
— Ndoshta, — ia ktheu ai thatë. — Por unë nuk mund të bëj sikur asgjë nuk ka ndodhur. Që nga sot do të jetosh në dhomën e miqve. Nuk dua të fle më në të njëjtin shtrat me ty.
Mos gatuaj më për mua dhe mos u lodh me pastrimet.
Ti nuk je shërbëtore. Nuk do të marr as punëtore shtëpie. Do të ha jashtë dhe dhomën time e rregulloj vetë. Nuk e shoh këtë si poshtërim, as si gjë për njerëz provincialë. Nga sot, nuk do të jesh gruaja ime, por thjesht një bashkëjetuese. Nëse një ditë vendos të kthehem tek ti, do ta them vetë. Nëse jo, do t’i rregullojmë dokumentet siç duhet dhe secili do të shkojë në rrugën e vet. Kaq. Mos m’u afro.
Gresa u tmerrua. E dinte shumë mirë se fajin e kishte ajo. Në thellësi të shpirtit, ajo e donte Krenarin, por dëshira për jetë luksi dhe rehatie kishte qenë gjithmonë më e fortë se ndjenjat.
E vetëdijshme për dëmin që kishte shkaktuar, ajo u përpoq ta zbusë situatën. Filloi t’i përgatiste darka romantike, të kujdesej për çdo cep të shtëpisë, të ndryshonte modele flokësh e veshje për të tërhequr vëmendjen e tij. I sillej me përulësi, i bënte qejfin në çdo gjë, madje i blinte dhurata me paratë e saj.
Por në mendjen e Krenarit sikur ishte këputur diçka. Ai e shihte përpjekjen e saj, e vërente ndryshimin, por dëshira për t’u kthyer pas nuk po i lindte më.
Si dy fqinjë të ftohtë jetuan për rreth gjashtë muaj. Pastaj, në kompaninë ku punonte Krenari, u punësua një vajzë e re. Quhej Nora Marashi. Ishte ndarë së fundmi nga burri dhe ndodhej në një situatë të vështirë. Jetonte me qira dhe i duhej të kursente në çdo gjë, por nuk ankohej kurrë. Ishte e thjeshtë, e qeshur dhe shumë e lehtë në komunikim.
Krenarin e tërhoqi pavarësia e Norës, këmbëngulja e saj për t’ia dalë vetë dhe refuzimi për të qenë e varur nga dikush tjetër. Pa e kuptuar as vetë, filloi t’i kushtonte gjithnjë e më shumë vëmendje. Takimet u shtuan dhe një ditë Nora ia pranoi hapur se ai nuk i ishte indiferent, por theksoi qartë se kurrë nuk do të lidhej me një burrë të martuar.
Pas shumë netësh pa gjumë dhe mendimesh të rënda, Krenari mori vendimin. Ia kapi dorën Norës dhe e çoi në shtëpinë e tij, i vendosur të ndryshonte jetën njëherë e mirë.
— Gresa, nuk dua të të lëndoj, — tha ai, kur ajo mbeti e shtangur te dera me një karafë uji në dorë, duke i parë të dy me sy të zgurdulluar. — Nuk do të të lë në rrugë, por të lutem përpiqu ta kuptosh. Kjo është Nora. Unë e dua dhe dua të ndërtoj një jetë të re me të. Ne do të divorcohemi. Dhe mos e fajëso, ashtu siç bëre dikur me Donikën — kjo nuk ndryshon asgjë.
E tronditur, Gresa e lëshoi karafën. Ajo u përplas në dysheme dhe u thye në copa, ashtu si martesa e saj.
— Si munde të ma bësh këtë? Ti më premtove se do të ktheheshe… — pëshpëriti ajo me zë të dridhur.
— Thashë që ishte e mundur, — u përgjigj Krenari me qetësi. — Por atëherë nuk e dija se do të takoja dikë që është gati të jetë pranë meje, të përpiqet për mua, pa e quajtur veten shërbëtore.