…dhe madje ia shtriu dorën mbi shpinë, duke e ledhatuar lehtë, ndërsa ai u përkul mbi copën e sallamit dhe filloi ta hante me etje.
Pikërisht për këtë arsye, goditja që pasoi ishte kaq e papritur. Pas disa ditësh, Kapidani u zhduk. Klajdi e kërkoi nga mëngjesi deri në mbrëmje: e thërriste me zë të lartë, futej në çdo qoshe, shikonte pas shtëpisë, te stalla, nën shkallë. Vetëm në mbrëmje e gjeti, prapa banjës së vjetër, të shtrirë në tokë, tashmë të ftohtë dhe pa frymë. Një mendim i tmerrshëm iu përplas në tru, i mprehtë si thikë: “E helmoi. Ajo e helmoi! Vetë tha se do ta bënte!”
Lotët i shpërthyen vetvetiu, të nxehtë, të egër, të pandalshëm.
— Ti je fajtore! Ti e vrave! — bërtiti ai, duke u futur me vrap në shtëpi dhe duke treguar me gisht fytyrën e ngrirë të hallës. — Të urrej!
Ai priste që ajo të shpërthente, ta shante, ndoshta edhe ta shtynte. Por Mimoza Basha vetëm e pa gjatë, me një vështrim të lodhur, ku fshihej një trishtim i vjetër, i thellë, sikur i mbledhur nga vite të tëra.
— Të kam paralajmëruar, — tha ajo qetë, pa asnjë dridhje në zë.
Pastaj veshi xhupin e trashë, mori lopatën dhe doli në oborr. Klajdi, duke qarë me ngashërim, e ndoqi pas. E kuptoi çfarë po bënte vetëm kur e pa duke hapur një gropë pas kopshtit, pranë shkurreve të dendura të mjedrës. Djali vrapoi në shtëpi, gjeti një kuti të fortë kartoni dhe e vendosi me kujdes mikun e tij brenda.
E varrosën Kapidanin në heshtje. Mimoza solli një gur të madh e të sheshtë dhe e vuri në krye të varrit të vogël. Klajdi këputi disa lule të vona vjeshte — astra dhe kadife. Pikërisht atëherë vështrimi i tij u ndal te disa gurë të tjerë, të ngjashëm, të rreshtuar me kujdes aty pranë. Ishin më shumë se një.
— Çfarë janë këto? — pyeti ai, me zë që i dridhej.
— Varre, — u përgjigj ajo shkurt.
— Të kujt?
— Të atyre që kam dashur.
Klajdit iu pre fryma. Deshi të ulërinte: “Pra i ke vrarë vërtet?!”, por fjalët iu mpinë në fyt. Mimoza u ul mbi një gur të mbuluar me myshk dhe e mbuloi fytyrën me duar. Kur foli, zëri i saj ishte i shuar, i çarë, sikur vinte nga thellësia e tokës.
— Isha gjashtëmbëdhjetë vjeçe. Budallaqe, e pamëshirshme, pa menduar për pasojat. Në klasën tonë ishte një vajzë… Arlinda Zefi. Të gjithë e tallnin, e quanin e çmendur. Dhe ajo vërtet ishte… ndryshe. Vëllai i saj, Sokol Dervishi… ai ishte edhe më i humbur. Nuk shkonte në shkollë, rrinte gjithë ditën në shtëpi. Kishte një sëmundje. Më ndiqte kudo, murmuriste gjëra që vetëm ai i kuptonte. Më frikësonte, më neveriste. Një ditë shpërtheva. U ktheva dhe i hodha mbi kokë gjithë fjalorin më të ndyrë që mund të imagjinosh. As vetë s’e mbaj mend çfarë thashë. Por ishte mizore.
Ajo heshti, duke thyer me gishta një kërcell të thatë astre.
— Një javë më pas, ai u mbyt. Arlinda tha se ishte faji im. Se e kisha mallkuar. Dhe se gjyshja e saj, të cilën të gjithë e quanin shtrigë, më kishte hedhur një mallkim: kushdo që unë do të doja, do të vdiste. Unë qesha. E quajta të marrë. U zumë… ishte hera e fundit që u përpoqa fizikisht me dikë.
Klajdi e dëgjonte pa lëvizur. Një të ftohtë i rrëshqiste përgjatë shpinës.
— Dhe… është e vërtetë? — pëshpëriti.
— Po, — u përgjigj ajo me të njëjtin zë të ulët, duke parë në boshllëk. — Këtu është Bora, qeni im. Këtu Kapidani i parë. Dhe këtu… — zëri iu drodh, — vajza ime e vogël. Jona Leka. Nuk arriti as një vjeç. Mjekët thanë zemra. Rastësi. Por unë e di.
Ajo ngriti sytë e përlotur nga Klajdi. Dhimbja që kishte aty ishte aq e thellë, sa djali u ndje i trullosur.
— Gjyshen e tyre e quanin shtrigë. Nuk besoja. Tani besoj. Dhe pendohem. Çdo minutë. Nëse do të mund të ktheja kohën…
— Duhej t’i kërkoje falje! — shpërtheu Klajdi. — Ti vetë më ke thënë se duhet të kërkojmë ndjesë!
— E di, — buzëqeshi ajo hidhur. — Ke të drejtë. Por këtu një “më fal” nuk mjafton. Duhet një flijim. Diçka shumë e shtrenjtë. Dhe unë s’munda ta bëja. Ajo vdiq pas tre vitesh. Pneumoni. Jetonin në të ftohtë, në varfëri. Askush nuk i ndihmoi…
Ajo u ngrit vrullshëm, shkundur pluhurin nga gjunjët dhe u drejtua nga shtëpia pa u kthyer pas, duke e lënë Klajdin vetëm mes gurëve të heshtur dhe pëshpëritjes së erës së vjeshtës.
Të nesërmen ndodhi diçka e pabesueshme: erdhi babai.
— Epo, trim, a të mora malli? Mblidhi plaçkat, kthehemi në shtëpi!
Gëzimi ishte aq i madh, sa për një çast Klajdi harroi gjithçka tjetër. Vetëm kur makina u ngarkua dhe erdhi momenti i ndarjes, ndjeu një nyjë të fortë në fyt. U afrua me hezitim te Mimoza Basha, pa ditur çfarë të thoshte. Ajo e parapriu: e përqafoi fort, aq sa i kërcitën brinjët, dhe e puthi në faqe.
— Faleminderit që erdhe, — i pëshpëriti. Zëri i saj, për herë të parë, ishte i ngrohtë. — Kujdesu për veten.
Gjatë rrugës, babai ishte çuditërisht i gjallë dhe i shqetësuar. Këndonte me zë të lartë me radion dhe e pyeste vazhdimisht si e kishte kaluar verën.
— Do ndalemi te varrezat, — tha papritur, duke kthyer timonin në një rrugë të njohur.
— Pse? — u habit Klajdi.
— Aty është varrosur vëllai im. Dhe kushëriri yt… foshnjë vdiq. Vëllai im, Besnik Tola, u vra më vonë, në gjueti. Pushka pati defekt. Rrallë vij këtej. Duhet t’i vizitoj.
Gjithçka u bë e qartë. Mimoza Basha nuk ishte motra e babait. Ishte gruaja e vëllait të tij të ndjerë. Nëna e atij fëmije. Një e ve. Vetmia e saj mori një kuptim të ri, të errët dhe përfundimtar.
Ndërsa babai rregullonte kangjellat e dy varreve të pastra me emrat “Besnik” dhe “Jona”, Klajdi ecte ngadalë nëpër shtigjet e ngushta. Nuk i kishte frikë varrezat; shpesh vizitonin nënën. Në mendje i foli asaj: “Mami, më ndihmo. Më thuaj çfarë të bëj.”
Papritur pa dy lapidarë të thjeshtë, por të mirëmbajtur, pranë njëri-tjetrit: “Arlinda” dhe “Sokol”. Të njëjtët. Mbiemri dhe atësia përputheshin. Dhe ishte e qartë se dikush kujdesej për to. Zemra i rrahu fort. Një rreze dielli depërtoi mes pishave dhe ra drejt e mbi gurin gri. Dhe në atë çast, Klajdi e kuptoi. E kuptoi qartë se çfarë duhej të bënte më pas.